In de verte waren prachtige pannendaken te zien, en de krachten van het kleine hondje Rex raakten uitgeput. Maar zijn verlangen om te lunchen was zo groot dat hij zich vermande en zijn pas versnelde.
Omdat hij alleen in een dorp of stad eten kon krijgen van goedhartige mensen, ging hij op weg naar de dichtstbijzijnde bewoonde plaats.
Het bleek een klein dorpje te zijn met verzorgde straten, beplant met prachtige en geurige bloemen. Boven hen cirkelden bijen en fladderden vlinders.
Een van de vlinders landde op Rex' neus, en hij begon met zijn poot naar haar te zwaaien. Maar de vlinder leek met Rex te spelen, vloog weg en kwam dan weer dichterbij om zijn neus met haar vleugeltjes te kietelen. Eerst werd hij boos, maar toen merkte hij zelf niet eens hoe hij bij dit spelletje betrokken raakte. Rex liep door de straat en de vlinder vloog naast hem. Zo begon hun vriendschap.
Toen hij de geur van gebakken vlees rook, haalde Rex diep adem en liep langzaam op die geur af. Hij zag een grote oven en daarnaast een kok die een gerecht in een enorme pan stond te roeren. Jammerend keek Rex hem vragend recht in de ogen.
Die glimlachte en zei:
Wat, heb je honger? Nou, kom maar hier, hier heb je een botje!
Rex kwispelde dankbaar met zijn staart en begon, nadat hij het bot had gepakt, eraan te knagen. En de vlinder ging ondertussen op een naburige bloeiende madeliefje zitten en begon aan de nectar te drinken. Zo had ieder van hen zijn eigen lunch.
Na de maaltijd ging Rex weer verder op weg, maar nu niet meer alleen. Hij had nu zijn vriendinnetje Vlinder bij zich. Ze besloten naar het beekje te gaan om schoon en koud water te drinken. Ze daalden af van de heuvel naar de vallei en kwamen precies bij het water uit. Het was helder en lokte met zijn koelte.
Toen Rex zich diep vooroverboog, zag hij zelfs de bodem van het beekje. En daar, wat een wonder! Op de bodem van de bron zwom een sympathieke gewone kikker. Ze sprong uit het water en glimlachte vrolijk naar het Hondje en de Vlinder.
Hallo.
Zei Rex.
Je bent zo lief en vriendelijk. Wij zijn hier met de vlinder aan het reizen. Wil je je bij ons aansluiten?!
Geweldig idee, bedankt voor de uitnodiging. Ik accepteer hem graag.
Zei Kikker.
Ze installeerden zich aan de oever van het beekje en organiseerden een wedstrijd voor de mooiste tekening.
Hondje Rex tekende een mooi huis, Vlinder een lieve zon, en Kikker groen gras en uitgestrekte bomen. Het werd een echt schilderij.
Laten we.
Zei Vlinder.
Hem hier laten, in het zand. Misschien wil iemand onze tekening aanvullen.
Rex en Kikker waren het ermee eens. En na een weemoedige blik op hun schepping te hebben geworpen, gingen ze verder, nu met z'n drieën.
In de verte was een klein bosje te zien, de vrienden besloten er recht naartoe te gaan. Want juist vandaar klonk zo'n prachtig vogelgezang dat ze met eigen ogen wilden zien wie er zo mooi zong.
Het bos kwam steeds dichterbij en het gezang werd sterker en helderder. Onder een boom stilstaand, hieven de reizigers hun hoofden op en zagen een klein onopvallend vogeltje. Het was haar heldere en mysterieuze stem die hen naar het bos had gelokt.
En het vogeltje heette Nachtegaal. En omdat nachtegalen 's avonds en 's nachts zingen, werd het de vrienden duidelijk dat het tijd was om een slaapplaats te zoeken. Ze hadden niet eens gemerkt hoe snel de dag was voorbijgegaan en het begon te schemeren.
Na Nachtegaal te hebben bedankt voor het prachtige lied, gingen ze op zoek naar een beschut plekje om te overnachten. Plotseling bewoog er iets onder een grote boomstronk. Een beetje geschrokken sprongen Rex, Vlinder en Kikker opzij. En toen verscheen er een klein snoetje met een spitse neus. Het was een Egel…
Hallo allemaal!
Zei hij opgewekt.
Waar gaan jullie naartoe nu het nacht wordt?
Nou, we wilden graag een slaapplaats vinden. We zijn moe van de dag en de nacht komt eraan.
Zei Rex.
Dan hebben jullie geluk dat jullie mij zijn tegengekomen. Ik help jullie graag. Zien jullie deze grote boomstronk? Dit is mijn huis. Ik woon hier. En er is veel ruimte, genoeg voor iedereen. Maak het je gemakkelijk, alsjeblieft, waar het maar comfortabel is, het zal warm en gezellig zijn.
Vlinder ging op een takje zitten - een uitloper van de stronk. Kikker verstopte zich onder een wortel die boven de grond uitstak, en Rex ging bij de ingang liggen, als een echte bewaker. Egel nam ook zijn gebruikelijke plaats in.
In het bos werd het helemaal donker, alleen de sterren fonkelden aan de hemel en de heldere maan scheen. De vrienden gingen lekker liggen en vielen in een diepe slaap, om 's ochtends fris en uitgerust wakker te worden. En om op een nieuwe dag aan een nieuw fascinerend avontuur te beginnen.
Lees sprookjes, en het zal warm en aangenaam zijn in je hart!
