Er was eens een kleine nieuwsgierige locomotief genaamd Tsjoe-tsjoe. Overdag werkte hij hard — hij vervoerde mensen van station naar station, en 's avonds ging hij op sprookjesachtige reizen langs onbekende routes.
Tsjoe-tsjoe hield ervan om snel op gang te komen en uit alle macht te roepen: "Tsjoe-tsjoe", en dan te luisteren hoe de echo van zijn fluitsignaal alle kanten op vloog.
Op een dag vertrok de kleine locomotief naar een bijzonder land — het land der dromen. De route daarheen was niet dichtbij. Nadat hij zijn werk had afgerond, verliet Tsjoe-tsjoe het station en begon aan zijn moeilijke reis. De eerste halte op zijn weg was een dicht groen bos.
Tsjoe-tsjoe raasde steeds verder over de rails, steeds verder weg van de drukke stad, en al snel zag hij voor zich hoge bomen met brede stammen en uitgebreide takken. De locomotief raasde langs sparren, dennen en berken, en het leek hem alsof de bomen hun takken achter hem sloten zodra hij voorbij reed. Het nachtbos werd alleen verlicht door sterren aan de hemel en leek mysterieus en prachtig.
Tsjoe-tsjoe hoorde hoe het blad in de bomen ritselde, en het leek alsof ze met elkaar spraken. Hij ving zelfs flarden van hun gesprekken op, hij hoorde duidelijk hoe de bomen hem groetten: "Goedenacht", zeiden ze. Eindelijk ontdekte de kleine locomotief een station midden in het donkere bos. Daar stond een klein grijs konijntje met lange oren. Toen de locomotief stopte, vroeg hij het konijntje:
Wat doe jij hier op zo'n laat uur?
Ik kan niet in slaap vallen, en ik heb besloten naar het land der dromen te gaan om daar mijn droom te zoeken, zei het konijntje en wreef met zijn pluizige pootjes in zijn oogjes.
Ik ga daar net heen, spring erin, ik zal je een lift geven, zei de locomotief blij met de onverwachte medepassagier.
Het konijntje stapte in de wagon en keek uit het raampje. De locomotief wiegde op de rails: Tsjoe-tsjoe, tsjoe-tsjoe. En terwijl hij naar het geluid van de wielen luisterde, viel het konijntje ongemerkt in slaap, leunend tegen het glas.
De volgende halte op weg naar het land der Dromen was bij een groot meer. De locomotief raasde over de rails en zag van verre al hoe het water glinsterde onder het sterrenlicht. Tsjoe-tsjoe hield ervan om naar water te kijken, zijn favoriete moment op alle ritten was om over het water over een brug te rijden. Hij keek altijd naar beneden en bewonderde zijn spiegelbeeld in het wateroppervlak.
Het meer dat de kleine locomotief van verre zag was werkelijk enorm. Het dichte bos weerspiegelde erin, en het nachtwater was zo kalm en stil dat het leek alsof een enorme spiegel op zijn weg lag.
Bij het station aangekomen, keek de locomotief om zich heen. Er was niemand te zien, en hij wilde al verder rijden, maar iets zei hem dat er iemand op dit station moest zijn. En hij had gelijk, zodra hij naar de oever van het meer keek, zag hij een grijs muisje. Het gooide steentjes in het water en zag er erg verdrietig uit. De locomotief sprak haar aan:
Hallo, muisje, wat is er aan de hand? Waarom slaap je niet?
Ik kan niet in slaap vallen. Mijn droom is ergens heen gegaan en ik kan hem niet vinden. Daarom zit ik hier maar en wacht tot het ochtend wordt, zei het muisje met vermoeide stem.
Ik weet hoe ik je kan helpen, stap in de wagon, en ik zal je naar het land der dromen brengen, het konijntje zei dat je daar elke droom kan vinden, en de jouwe is daar waarschijnlijk ook! Ik ga net naar dat land en zal je graag een lift geven.
Het muisje stapte in de wagon en de locomotief reed verder. "Tsjoe-tsjoe, tsjoe-tsjoe" — klonken zijn wielen. Het muisje keek uit het raampje en merkte niet hoe het in slaap viel terwijl de locomotief heen en weer wiegde.
De laatste halte van de locomotief op weg naar het land der dromen was een groot bloemenveld. Zodra Tsjoe-tsjoe het meer voorbij was, begon hij overal op zijn weg kleine en grote gekleurde bloemen op te merken. Ze groeiden bijna overal — langs de spoorlijn waarop de locomotief reed, langs het bos, en het leek hem alsof zelfs de sterretjes aan de hemel op heldere gele bloemen leken.
Eerst waren er niet veel bloemen, maar hoe verder Tsjoe-tsjoe over de rails raasde, hoe meer er werden. Rode, gele, blauwe — bloemen van alle mogelijke tinten kwamen op zijn weg. Eindelijk reed hij naar een groot bloemenveld, het leek alsof een onvoorzichtige kunstenaar alle verf had gemorst en die waren vermengd, wat een schitterend tapijt van ongewone bloemen vormde. Het hele veld was bedekt met bloemen en zelfs aan de horizon eindigden ze niet.
Het station lag in het midden van het veld. Tsjoe-tsjoe reed ernaartoe en inhaleerde de geur van de bloemen. Hij stopte en zodra de deuren van de wagons opengingen, hoorde de locomotief gebrom. Een klein zwart-geel bijtje wachtte op hem op het station. Het sprak hem zelf aan:
Hallo, waar ga je heen? — zoemde de bij.
Ik ga naar het land der dromen, antwoordde Tsjoe-tsjoe.
Neem me alsjeblieft mee, ik heb altijd willen gaan, vroeg ze.
Maar hoort het niet al lang bedtijd voor jou te zijn? vroeg de locomotief.
Dat is al lang geleden, maar ik kan gewoon niet in slaap vallen, klaagde het bijtje.
Dan stap je bij mij in, ik zal je graag brengen.
Het bijtje stapte in de laatste vrije wagon en de trein reed verder. Ze keek lang uit het raampje naar het bloemenveld dat voorbij raasde. Het bijtje herinnerde zich hoe het overdag over elke bloem had gevlogen en stuifmeel had verzameld. En de locomotief raasde steeds verder: "Tsjoe-tsjoe, tsjoe-tsjoe", wiegde het. Het bijtje viel ongemerkt zoet in slaap, tegen het raampje geleund.
Lang reed Tsjoe-tsjoe over de spoorlijn totdat hij een grote rode richtingspaal zag. Erop stond geschreven: "Land der Dromen".
"Hoera, eindelijk ben ik er, ik moet snel tegen de passagiers zeggen dat ze hun dromen binnenkort kunnen vinden!" dacht hij blij.
Maar al snel besefte de kleine locomotief dat het konijntje, het muisje en het bijtje al lang onderweg in slaap waren gevallen.
Maak ze niet wakker, lieve locomotief, hoorde Tsjoe-tsjoe een stem naast zich.
Tsjoe-tsjoe keek om zich heen en zag een kleine oude man. Hij zag eruit als een echte gnoom met een lange grijze baard.
O, goedendag, ik wist niet dat er hier iemand was.
Mijn naam is Sluimertje, ik ben een droomgnoom. Ik woon in dit land en zorg ervoor dat iedereen op tijd zijn droom krijgt.
En ik ben locomotief Tsjoe-tsjoe, ik heb drie passagiers meegebracht, ze hebben hun dromen verloren en wilden ze hier vinden.
Zoals je ziet, zijn hun dromen op hun plaats. Nu zien ze elk hun eigen droom.
Dus al die reis door het Bos, het spiegelmeer en het bloemenveld heb ik voor niets gedaan?
Waarom zou je? Je hebt me erg geholpen, dankzij jou konden deze kleine dieren in slaap vallen. Als dank wil ik je een speciale droom geven.
De tovenaargnoom knipt met zijn vingers, en de locomotief bevond zich thuis. Er zaten geen passagiers meer in hem, en het sprookjesachtige land der dromen was ver, ver weg. Die nacht sliep Tsjoe-tsjoe bijzonder zoet, hij droomde van wat hij het meest van alles ter wereld hield.
Hij zag hoe hij versnelde en riep: "Tsjoe-tsjoe" en alsof door magie antwoordde het echo: "Tsjoe-tsjoe-tsjoe-tsjoe", en de wielen klopten en klopten, klopten en klopten, terwijl ze hem ver weg droegen. Tsjoe-tsjoe-tsjoe-tsjoe.
