In een keurig Paleis bij een schilderachtige tuin woonden er eens een Koning en een Koningin. En zij hadden drie kinderen: een oudere Prinses, een Prins en een jongere Prinsesje. Op een dag wandelden ze in de tuin. Plotseling kwam er uit het niets een Draak aanvliegen, greep de oudste zus en vloog met haar weg richting een hoge, hoge berg. De Koning stuurde meteen zijn beste Ridder achter haar aan.
De Ridder reed een hele dag tot diep in de nacht. Hij kwam bij een verlaten Kasteel en zag licht in het raam van een eenzame toren. Hij drong door tot bij de Prinses terwijl de ontvoerder sliep, en bracht haar terug naar het keurige Paleis. Ze reden de hele nacht tot de ochtend, en bij het ontbijt waren ze al terug. De Koning was blij dat zijn dochter veilig en wel was, maar beval dat niemand het huis mocht verlaten totdat hij had bedacht hoe hij met de vliegende schurk moest omgaan.
Alleen de dappere Prins mocht op jacht in het dichte bos om fazanten voor het diner te halen. En hij droeg hem op onder de bomen te blijven. Maar de jonge Prins raakte zo verdiept in de achtervolging dat hij de Draak in de lucht niet opmerkte en een kale open plek in het bos oprende, waar die hem — hap! — greep en meevoerde naar zijn Kasteel.
De Koning werd echt boos. Hij stuurde opnieuw de Ridder achter zijn zoon aan, en gaf hem een tweede paard mee zodat ze sneller terug zouden zijn. En hijzelf zat de hele nacht met de hofmagiërs te bedenken hoe ze van deze plaag af konden komen.
Net bij het ontbijt keerden de Ridder en de Prins terug, levend en wel. Toen beval de Koning iedereen binnen te blijven, geen neus buiten de deur te steken. En hij stuurde zijn beste Ridder naar de naburige koninkrijken om over de schurk-draak te vertellen en een groot leger te verzamelen om zijn hol te verwoesten.
Ondertussen vloog de Draak weer naar het Paleis, zag niemand en brulde dreigend naar de hemel. Het kleine Prinsesje hoorde een harde donderslag, verbaasde zich waar dat geluid vandaan kwam als er geen wolkje aan de lucht was. Ze opende het raam, keek naar buiten, en de Draak greep haar — hap! — en sleepte haar mee.
De Koning en Koningin schrokken toen hun meisje werd ontvoerd, terwijl de trouwe Ridder in een ander koninkrijk was. Maar de hofmagiërs kwamen en zeiden dat ze een oplossing hadden gevonden. Ze toverden een magische zakdoek. In de ene hoek tekenden ze een prachtig Paleis met een schilderachtige tuin en een dicht bos, en in de andere hoek een hoge, hoge berg met een oud verlaten Kasteel.
De Koning nam deze zakdoek, prikte met zijn vinger op de eenzame toren van het Kasteel van de Draak en bevond zich meteen in een netjes opgeruimde kamer. Hij kwam uit de toren en zag dat zijn jongste dochter samen met de schurk in de binnenplaats aan een schone tafel zaten en thee dronken. Het kleine Prinsesje werd blij en zei:
Uwe Majesteit papa, kom aan tafel zitten, we schenken ook voor u thee in!
Ik heb geen tijd, lieve dochter, het hele koninkrijk maakt zich zorgen. Hier is de zakdoek, ga naar mama. En de Draak en ik gaan even praten.
De gehoorzame Prinses prikte met haar vingertje op de zakdoek en werd naar huis geteleporteerd. En haar papa vroeg aan de ontvoerder:
Waarom bent u, Draak, mijn kinderen gaan stelen?
Die antwoordde:
Ik heb niemand gestolen! Jullie hebben er zoveel, en ik heb er helemaal geen. Ik heb één klei-ei-ein meisje voor mezelf genomen! Ik ben oud, ik heb een hulpje nodig. Jullie hebben er nog genoeg over! Vinden jullie dat erg?
De Koning schudde zijn hoofd en zei:
Je mag niets en niemand zonder toestemming meenemen. Je kunt altijd komen vragen. Als je niet vraagt, is het diefstal en een misdaad. Er is een groot leger van naburige koninkrijken onderweg naar uw Kasteel, omdat niemand naast zo'n onbeschofte schurk wil wonen.
De Draak schrok en beloofde niemand meer mee te nemen. De Koning was goed en vergaf hem. Hij kwam overeen met de andere heersers en riep de legers terug. Hij stuurde helpers om het verlaten Kasteel schoon te maken, en de Draak hielp de Prins daarvoor met het vangen van fazanten.
