Draak Filip had een prima relatie met eten. Hij was dol op sissende hete erwten, salade van wortelstokjes, sappige roze drakenfruit en zelfs regenboogsoep.
Maar gehaktballen kon Filip niet uitstaan. Zodra ze op tafel kwamen, trok hij zijn neus op. Gewoon 'bah' en 'vies', wat een geur en smaak hadden die gehaktballen. En je moet weten dat dit gerecht in de boom hoog in aanzien stond, en alle andere draakjes zich verbaasden waarom Filip geen respect had voor gehaktballen. De kinderjuf was er zelfs verontwaardigd over.
De versste, de zachtste, de lekkerste. Waarom je neus optrekken??
En de oude vrouw keek boos naar de weigerende Filip. Hij was een beetje bang voor haar lange krokodillenbek, en daarom peuterde hij zuchtend in zijn gehaktballen en zat het langst van allemaal aan tafel.
Pas wanneer Agatha's geduld op was, mocht hij wegrennen en het koude eten op zijn bord achterlaten. Op een van die ellendige dagen kwam de dikke Thomas Filip onverwacht te hulp.
Fil, waarom zit je toch altijd te treuren over die gehaktballen? Wil je dat ik ze voor jou opeet, en jij aan de kinderjuf een leeg bord laat zien? Dan is iedereen blij: jij, ik en zij.
Natuurlijk wil ik dat! Hier, eet op!
Filip was opgetogen. Thomas verwarmde meteen de gehaktbal met zijn adem en slikte hem smakelijk door. Tevreden over hun slimme plan renden de draakjes snel de keuken uit. Onderweg liet Filip de kinderjuf het lege bord zien. Nu hoefde hij niet meer twee uur boven zijn eten te zitten. En zo ging het vanaf die dag.
Zodra er gehaktballen bij de lunch waren, was Thomas er om Filip te helpen. Maar de oude Agatha had niet voor niets zo'n lange neus. En daarom kwam ze er al snel achter dat Filip haar bij die neus probeerde te nemen.
De kinderjuf werd boos, maar liet niets merken. De oude vrouw ving hem op bij de uitgang met weer een leeg bord.
Ik zie dat je mijn gehaktballetjes nu goed eet, Filip. Kijk eens wat ik voor je heb gemaakt - een extraatje.
De kinderjuf sprak vriendelijk. En ze gaf hem een warm papieren zakje.
Eet nog een gehaktballetje, maak de oude vrouw blij.
Filip werd helemaal groen.
Goed, maar... ehhh... ik later... straks.
De draak loog.
Neem maar mee, vergeet alleen niet het lege zakje terug te brengen. Ik kan het nog gebruiken.
Agatha knipoogde. Filip moest dringend Thomas zoeken.
Ik heb vandaag al drie gehaktballen gegeten - Agatha bracht me zelf een portie extra. Ik kan niet meer - ik zit vol.
Wat moet ik ermee doen? De kinderjuf zei dat ik het zakje leeg moest terugbrengen!
Leeg? Nou, gooi hem dan weg, die gehaktbal, dan heb je een leeg zakje.
Zei Thomas en vloog met moeite de lucht in. Filip deed precies dat, en ging toen naar de kinderjuf. Hij keek toe hoe de tevreden oude vrouw het zakje opende.
Waarom heb je de gehaktbal niet opgegeten? Vergeten zeker?
Filip viel bijna van de tak! Waar kwam die gehaktbal vandaan? Hij had hem zelf persoonlijk onder de boom gegooid... Er zat niets anders op, hij moest het zakje weer meenemen. Filip rende meteen naar Thomas.
Die was ook verbaasd over de nieuwe gehaktbal, maar besloot toch te helpen en at hem op, al zijn krachten verzamelend. Deze keer bedacht Filip om eerst in het zakje te kijken voordat hij het teruggaf. De gehaktbal was er.
Hij moest hem aan een nieuwe test onderwerpen - in de beek gooien. Maar noch de koude beek, noch de betrouwbare kist van zijn vriend Frederik, noch een berg bladeren - niets help.
De gehaktbal verscheen keer op keer in het zakje. Filip probeerde hem te vertrappen en vroeg zelfs een bekende volwassene om hem te verbranden, maar alles was tevergeefs.
En 's avonds velde Agatha haar oordeel - geen ander eten totdat hij de gehaktbal opat. Filip ging zonder avondeten naar de kinderkamer. Hij sliep slecht en de volgende ochtend moest hij wel een moedige beslissing nemen - die ongelukkige gehaktbal opeten waar de kinderjuf bij was.
Bij het ontbijt liep de draak aarzelend naar Agatha, Thomas gaf hem bemoedigend een duwtje in zijn rug, en Frederik knipoogde.
Agatha grijnsde met haar hele bek, wees Filip naar de dichtstbijzijnde tafel en ging naast hem zitten wachten.
Het draakje hield zijn adem in om de geur van de gehaktbal niet te ruiken, en opende het zakje. Vreemd genoeg was het warm van binnen. De gehaktbal sprong op het bord, zo vers en mooi, dat het hongerige draakje van verbazing lucht door zijn neus zoog.
Hij rook plotseling het geweldige gehaktbalaroma. En beet meteen een stukje af. Hij was zo lekker!
De hongerige Filip at de gehaktbal in één keer op en keek verbaasd naar de kinderjuf. Ze barstte in luid gelach uit, aaide zijn stekelige nek en ging de afwas doen.
En Filip keek stilletjes in het zakje en haalde er nog een gehaktbal uit. Het zakje had dus een geheim, en de gehaktballen waren inderdaad eersteklas!
