Op een lentenacht kon de kleine draak Flip niet slapen. Zijn staart zat steeds in de weg om lekker te liggen, zijn vleugels prikten in zijn neus, en de stekels op zijn rug bleven vervelend aan de deken haken.
En toen begon zijn maag ook nog te knorren. Dat was helemaal niet goed — slapen met een lege maag. Hij moest wel stilletjes opstaan en langs zijn oude kinderoppas Agatha naar de uitgang sluipen. Gelukkig snurkte ze heel hard, dus hoorde ze niet hoe de houten deur met de letter F kraakte.
Flip ging naar buiten en dacht na. Wat zou hij eten? Hij kon toch niet 's nachts naar de keuken vliegen? In plaats daarvan slenterde hij gewoon over zijn tak, waar zijn ogen hem maar brachten. En zijn drakenogen keken dapper vooruit. En een beetje omhoog. Toen hij helemaal aan het einde van de tak kwam, kon hij een bewonderende "wauw!" niet onderdrukken.
Vanaf de hemel keken trossen heldere sterren op hem neer, die de nachtelijke boom verlichtten. Ze fonkelden en schitterden als dauw in het gras. En dauw vond Flip lekker. Die was zo zoet. Hij likte zelfs zijn lippen af.
De draak keek en keek naar ze, en plotseling herinnerde hij zich hoe hongerig hij was! En toen begon hij die sterren op te slokken. Flip slikte de sterren snel door, zonder onderscheid: kleine en grote, heldere en minder heldere. Hij kwam pas tot zichzelf toen het overal helemaal donker werd.
Oh! Wat is dit? Waarom is het zo donker? Oh, ik zie niks, wat eng!
Flip schrok. En toen kreeg hij buikpijn. De draak liet zijn hoofd hangen en keek naar beneden: hij was helemaal opgezwollen en gloeide een beetje van binnenuit, als een kapotte lantaarn. In zijn buik voelde hij zich heel slecht, en hij begon te huilen met hete tranen. Zo hard, dat iedereen wakker werd in de drakenboom.
En meteen begon het geduw, draken stapten op elkaars vleugels, koppen en staarten, sommigen vielen en struikelden. En iemand veroorzaakte bijna een brand door te proberen zijn weg te verlichten. Het was pikdonker. En alleen Flips buik gloeide zwakjes te midden van al deze chaos.
Al snel verzamelden de bewoners van de boom zich rond de enige lichtbron. De kinderoppas schudde haar hoofd, de strenge leraar Xenophon keek Flip aandachtig aan, de anderen fluisterden nauwelijks hoorbaar, proberend uit te vinden wat er aan de hand was.
Ten slotte richtte Xenophon zich tot de veroorzaker van de plotselinge bijeenkomst:
Wat doe jij hier, kleintje?
Van de strenge toon begon Flip zo te huilen dat er rook uit zijn oren kwam. Toen sprak de leraar wat zachter tegen hem.
Uit welke kamer kom jij?
Mijn kamer is onder de letter F.
Snifte het draakje. Kinderoppas Agatha knikte.
En hoe ben je hier terechtgekomen?
Vroeg ze.
Ik ging eten zoeken.
Zei Flip.
Had je dan honger? Jullie hadden toch eersteklas gehaktballen bij het avondeten!
Riep de oude vrouw verontwaardigd uit. Haar snuit, die meer op die van een krokodil leek, trilde helemaal.
Ik hou niet van gehaktballen.
Fluisterde Flip nauwelijks hoorbaar.
Waarom ben je dan niet naar de keuken gegaan?
Schreeuwde iemand uit het donker. Iedereen begon meteen te knikken en in te stemmen.
Weet ik niet. Ik liep over de tak en plotseling zag ik ze.
Wie bedoel je met ze?
Vroegen ze uit de menigte.
De sterren.
Flip stak zijn neus omhoog en keek naar waar de sterren eerder hadden geschenen. En toen pas begrepen de draken waarom het zo donker was geworden.
Heb jij alle sterren opgegeten?
Schreeuwden ze, verontwaardigd van alle kanten.
Niet allemaal. Alleen degenen die ik kon bereiken.
Zei Flip. Iedereen begon weer tegelijk te praten. Ze begonnen dringend te bedenken wat ze met Flip moesten doen.
We moeten hem ondersteboven ophangen — dan vallen ze er vanzelf uit.
Zeiden sommigen.
Nee, hier moeten we radicalere methoden gebruiken.
Zeiden anderen.
Waar hebben jullie het over, we moeten het draakje dringend naar de dokter brengen. Misschien is er een operatie nodig!
Verkondigde Xenophon. En bij die woorden raakte Flip veel meer in paniek dan bij de onbekende "radicalere methoden" en het vooruitzicht om ondersteboven te hangen.
Van schrik begon de draak luid te hikken. En plotseling sprong er een sterretje uit hem. Eerst één, toen nog een. En bij elke hik vlogen ze er steeds vaker uit.
Het werd helemaal licht, omdat al die sterren boven de boom bleven hangen en niet haastten om terug omhoog te gaan. Al snel waren de sterren in Flips buik op. De volwassenen waren bijna allemaal weggegaan. Bij het draakje bleven alleen de oude kinderoppas en Xenophon over.
Nou, was het lekker?
Vroeg de leraar vermoeid.
Nee, niet lekker. Ze zijn zo prikkerig en koud, die sterren. Alleen maar buikpijn gekregen. En ik heb nog steeds honger.
Flip keek naar de hemel en schudde dreigend zijn vuist naar de boosdoeners.
Jullie hadden mijn buik niet moeten prikken, blijf daar maar lekker hangen en schijnen.
En bij zichzelf dacht hij: "En die maan daar is zo geel, vast lekker. Had ik daar maar in gebeten, domme Flip".
Met zulke gedachten ging het draakje naar zijn bedje achter de oude kinderoppas Agatha aan, en zij bleef maar trillen, ontevreden haar hoofd schudden en zachtjes mopperen over de eersteklas gehaktballen.
