Er woonden een wolf en een haas in het bos. Dag in dag uit had het konijntje geen rust: de wolf liep hem op de hielen en probeerde hem voortdurend in een hinderlaag te lokken en op te eten. Het konijntje was snel en behendig, het wist de wolf van het spoor af te brengen en liet zich niet in elkaar slaan.
Op een dag werd het konijntje moe van het rennen voor de wolf en besloot te wachten tot de grijze dichterbij zou komen. De wolf ziet: op de open plek zit het scheve konijntje helemaal alleen en haast zich niet weg. Hij sluipt naar de open plek en kan zijn geluk niet geloven: "Wat een geluk! De prooi loopt recht in mijn bek!"
Maar het konijntje, zodra het de wolf opmerkte, zei tegen hem:
Waarom ren je me achterna, ik ben al moe van het rennen!
Hoe bedoel je waarom? — verwonderde de wolf zich — Om je op te eten, natuurlijk!
Dan ben je dus slecht! — antwoordde de haas.
Waarom ben ik slecht? Ik ben gewoon hongerig, — beledigd de grijze en sprong op de open plek — Ik heb je!
Ik zeg dat je slecht bent! Iedereen in het bos weet dat. Geloof je me niet — laten we erom wedden!
Waarom zou ik wedden als ik je gewoon kan opeten? — likkebaardde de wolf en begon rondjes om de haas te draaien.
Dus je bent bang om te verliezen? — begon het konijntje de wolf uit te dagen.
Ik ben nergens bang voor, ik weet dat ik goed ben! Laten we dit doen: als ik gelijk heb, eet ik je op. Als jij...
Als ik gelijk heb, hou je op met me achterna te zitten!
Afgesproken!
Ze wedden, maar gaven elkaar geen poot. Dat was veel te gevaarlijk voor het konijntje, en de wolf wilde het konijntje juist grijpen. Ze besloten een bosraad bijeen te roepen en de dieren te vragen wat zij dachten: is de wolf goed of slecht? Het konijntje bracht al zijn vrienden mee: jonge konijntjes, eekhoorntjes, kleine egels. De wolf had geen vrienden in het bos, alleen een vosje. De dieren zaten op de open plek in het bos en discussieerden:
We kennen de wolf al lang, hij geeft ons geen rust! — riepen de jonge konijntjes door elkaar — Nu jaagt hij de ene, dan de ander! Er is geen ontkomen aan!
Ik ben ook bang voor de wolf, hij klikt altijd met zijn tanden als hij langs mijn boom loopt, mijn vacht gaat recht overeind staan! — sloot het eekhoorntje zich aan bij zijn vrienden.
Ik kan niets over de wolf zeggen, hij heeft me nooit kwaad gedaan, — zei het egeltje.
Maar ik weet dat de wolf goed en aardig is, — klonk de sluwwe stem van de vos.
Je liegt! Dat kan niet! Dat kan niet! — riepen de konijntjes.
De wolf helpt me altijd bij het jagen, — vervolgde de rode sluipmoordenaar.
Op ons jagen! — riepen de konijntjes opnieuw.
De wolf is een goede vriend en kameraad, — voegde de vos eraan toe.
Ik geloof het niet! — riep het eekhoorntje terug.
Ik weet het niet… — hijgde het egeltje.
De dieren zouden nog lang hebben kunnen discussiëren op de open plek, ware het niet dat de beer op hun geschreeuw af kwam.
Wat is er aan de hand, vrienden? — vroeg de beer.
Misha, het konijntje en de wolf hebben gewedden, en we kunnen niet beslissen wie gelijk heeft. We hebben jouw hulp nodig! — zei het eekhoorntje.
Wat voor weddenschap is dat? Ik zal helpen waar ik kan, — was de beer geïnteresseerd.
Het konijntje sprong op een boomstronk en begon de beer te vertellen hoe de wolf hem door het bos achtervolgde en hem geen rust gaf.
De wolf zat opzij en kon niet begrijpen waarom ze hem plotseling slecht noemden. En er was niets te zeggen: het konijntje sprak de waarheid tegen de beer. De grijze werd verdrietig.
Ik begrijp wat het probleem is. Konijntje, je denkt dat de wolf slecht is omdat hij je lastigvalt. Maar eigenlijk is de wolf niet slecht, hij heeft zo'n werk – hij is de schoonmaker van het bos. Zonder hem zou het hier moeilijk leven zijn.
Dus ik ben helemaal niet slecht? — verwonderde de wolf zich en hield op met verdrietig zijn.
Niet slecht, niet slecht, alleen mag je de konijntjes niet zo vaak achtervolgen. Dan zullen ze je niet slecht vinden.
Dus ik heb gewonnen! — glimlachte de wolf naar het konijntje en toonde al zijn scherpe tanden — Nu eet ik je op, konijntje!
Vang me eerst! — riep het konijntje en rende zo snel als het kon de dichtste struiken in.
Dat is niet eerlijk, ik heb gewonnen! — riep de wolf.
We hebben niet om het lijf gevochten! — vond het konijntje.
En alles keerde terug naar zijn plaats: het konijntje rent weg, en de wolf achtervolgd, zoals de natuur het bedoeld heeft.
