Hoog, hoog in de bergen leefden de arenden, trotse vogels. Er was een hele stam. In één gezin werd een jong geboren.
De moeder arendin hield heel veel van haar zoontje. Lange tijd was er geen nageslacht in hun gezin en ze hadden jaren op het kleintje gewacht. Eindelijk had de geest van de bergen medelijden met het liefhebbende paar en stuurde hun één enkel ei. Vader en moeder broedden het om beurten uit in hun grote nest op de hoogste rots.
Terwijl de vader arend op jacht ging naar voedsel, verwende de moeder het langverwachte zoontje. Drie maanden gingen voorbij en het jong groeide. Het was tijd om de eerste stappen in het leven te zetten: leren vliegen, jagen en zelf voedsel vinden.
De vader wilde met zijn zoon beginnen en hem wijsheid bijbrengen. Maar de moeder hield hem voortdurend tegen. Ze zei dat hun zoontje nog klein was, dat hij maar lekker in het nest moest blijven liggen en dat het nog te vroeg was om te jagen.
De arend hield van zijn echtgenote en durfde haar niet tegen te spreken. Hij bleef eten halen voor zichzelf, zijn vrouw en zijn zoon. Buren en familie begonnen de arend te vragen: „Wat, is je erfgenaam ziek? Waarom vliegt hij niet uit het nest? Waarom leer je hem niet zelf eten zoeken? Waarom zit die moeder nog bij zo’n grote jongen?”
De arend wist niet wat hij zijn stamgenoten moest antwoorden.
Op een mooie dag kwamen de arenden samen en vlogen naar het nest. Ze wilden het opgegroeide jong zien en de familie van hun verwant helpen.
Zodra ze het nest naderden, vloog de arendin eruit en beschermde haar zoon met haar lijf. „Hij is nog zo klein, het is te vroeg om te leren! Wij voeden hem, laat hem nog wat groeien.”
De arenden waren erg verbaasd: volgens hun berekening was het jong al groot. Toen zagen ze hoe het arendsjong op zijn poten stond. Hij was lang en goed gevoed. „Wat doe je, moeder? Met je liefde verpest je het leven van een jonge arend! Jullie hebben hem niet leren vliegen en niet leren voor zichzelf zorgen. Is hij soms invalide?”
De jonge arend riep naar de oudere stamgenoten.
„Ik ben een jonge arend. Ik wil koning van de bergen zijn! Ik wil in mijn nest zitten en de arenden, de hoge bergen en alles wat er om me heen gebeurt, gadeslaan.”
De arenden lachten: „En hoe ga je jagen? Hoe ga je zelf je eten vinden?”
„Dan brengen jullie om de beurt mijn eten. Want ik word jullie koning!” riep hij luid.
„Zo, zo, kijk eens aan, de koning spreekt,” lachten de arenden nog harder.
Toen kwam de vader terug met een prooi. „Wat is hier aan de hand?” vroeg hij.
„Jullie kuiken wil onze koning worden, koning van de bergen,” lachten de arenden, „en hij kan nog niet eens vliegen. Hoe hebben jullie dit toegelaten? Jullie hebben je enige zoon niet goed opgevoed! We zien zoiets voor het eerst. Wij zijn trotse en onafhankelijke vogels.”
En toen keerden de arenden het nest om. Sommige vogels hielden de moeder vast, anderen de vader. Het dikke jonge arendje begon de afgrond in te vallen. Hij spreidde zijn vleugels, maar niemand had hem geleerd ermee te slaan.
De moeder arendin begon hard te gillen: „Red mijn zoon! Hij verbrijzelt zich zo tegen de rotsen.”
De trotse vader kneep zijn ogen dicht en zei geen woord.
Maar de wijze oude arenden lieten de verwende jonge vogel niet omkomen. Ze vlogen erheen, grepen hem onder de vleugels en hielpen hem op een grote steen landen.
„Zo, ouders. Wij nemen jullie zoon mee. We leren hem vliegen, eten zoeken en jagen.”
„Ik sterf zonder mijn zoontje!”
„Maak je geen zorgen, over een maand brengen we hem terug, dan komt hij zelf vliegen. Jullie zullen hem niet herkennen!”
De arenden namen het jonge arendje mee en brachten het ver weg naar de grotten. Een maand ging voorbij.
De ouders zitten in het nest en verlangen naar hun zoon. De moeder is erg oud geworden en ziek. De vader bleef constant bij haar, bang dat ze van verdriet zou sterven.
Kijk, daar vliegt recht naar hen toe een jonge arend, statig en mooi, en in zijn snavel draagt hij een prooi: een jonge haas. Hij landt en gaat in het nest zitten.
„Hallo, mama en papa! Ik ben terug. Ik heb jullie eten meegebracht als cadeau van mij. De oudsten hebben me alles geleerd wat een bergarend moet weten. Nu zal ik voor jullie zorgen. Dank jullie wel! Maar ik zal jullie fout nooit herhalen: ik zal mijn kinderen niet blindelings liefhebben, want blinde liefde kan tot ellende leiden...
