In een sprookjesrijk regeerde een wijze en goede koning. De inwoners wendden zich zonder angst tot hem om hulp, wetende dat hij hun verzoeken nooit zou negeren. De koning stelde zelfs speciale dagen in voor supplianten om zijn geliefde volk aandachtig aan te horen en hun problemen op te lossen.
Uw Majesteit, — sprak een jonge vrouw hem op een van die dagen aan — alleen u kunt ons helpen! Grootmoeder Wingrin heeft onze hele tuin verwoest en jaagt kinderen angst aan. Ik heb geprobeerd vriendschap met haar te sluiten, maar er zit zoveel kwaadaardigheid in haar… Alstublieft, help ons.
O, die grootmoeder Wingrin, al de tiende klacht vandaag! Ik zal persoonlijk naar haar toe moeten gaan en alles uitzoeken!
Grootmoeder Wingrin was helemaal geen knorrige oude vrouw, maar een echte heks! Wat voor gemene streken beging zij niet: ze kon een hele tuin of moestuin volledig vernietigen, schadelijk onkruid geven zodat huisdieren ziek werden… Kortom, ze was een echte lastpak!
Ze had vooral een hekel aan haar goede en zachte buurvrouw Ani, die met haar man hard op het land werkte, en hun kinderen waren aardig en beleefd tegen iedereen. Dit maakte de oude vrouw waanzinnig boos! Ze had hun oogst al bedorven en de kinderen op allerlei manieren bang gemaakt. Maar Ani zei niet eens een grof woord terug; integendeel, ze probeerde vriendschap te sluiten: ze bakte speciaal voor haar een taart en bracht die als vredesteken:
Grootmoeder Wingrin, vergeef ons alstublieft als we u hebben beledigd, we deden het niet opzettelijk. Hier is een taart met paddenstoelen als vredesteken.
Met giftige paddenstoelen? — vroeg de oude vrouw somber.
Pardon?
TAART MET GIFTIGE PADDENSTOELEN? — schreeuwde de oude vrouw luid.
Natuurlijk niet! Wij en de kinderen hebben alleen goede paddenstoelen voor u verzameld!
"Wij en de kinderen hebben alleen goede paddenstoelen voor u verzameld!" — aapte de oude vrouw na. — Jammer dat het geen giftige waren, dat zou een lekker hapje voor je kinderen zijn geweest!
Grootmoeder Wingrin, — Ani sprak kalm maar vastberaden — wat hebben we u aangedaan? Als de kinderen onbeleefd waren, zeg het ons alstublieft, en wij zullen…
Ik ben jullie allemaal zat! Goede mensen, bah!
Grootmoeder Wingrin, ik zal de bescherming van de koning moeten vragen, u wilt me niet horen!
O jee, bang gemaakt, heb je de koning nodig met je smerige straatkinderen! Veel sterkte!
Daarom was Wingrin niet erg bang of verrast toen de koning en zijn wachters 's avonds bij haar huis aankwamen, want dit was niet hun eerste bezoek aan haar.
Het is al lang geleden, Uw Majesteit, dat u niet langs bent geweest, ik begon al heimwee te krijgen! — begroette de oude vrouw de gasten hatelijk. — Wilt u vliegenzwammen of kakkerlakkenragout?
Wingrin, — begon de koning kalm — u bent niet vergeten dat u al twee waarschuwingen hebt gehad, dit is de laatste.
O, schiet me alstublieft niet dood! — lachte de oude vrouw hatelijk. — Wat kunt u me doen, Uw Majesteit? Van die vervelende Ani en haar kinderen zal ik niet afblijven, misschien vermak ik me zo! Wie is schuldig dat die moederkloek geen gevoel voor humor heeft?
Oké, genoeg! — zei de koning vastberaden. — Morgenochtend moet u het koninkrijk verlaten, anders zullen we u naar de grens drijven met stokken!
Natuurlijk, natuurlijk, Uw Majesteit, ik zal alleen even wat cadeautjes voor onderweg voorbereiden, — siste de oude vrouw kwaadaardig.
Toen iedereen sliep, drong de heks het huis van haar buurvrouw binnen en boog zich over de wieg van de jongste van Ani's drie kinderen, de kleine Augustus. Ze bewoog haar hand boven het kind en las haar gruwelijke spreuken op. Wie weet hoe dit zou zijn afgelopen als een van Augustus' zusjes niet wakker was geworden. Toen het meisje de heks zag, schreeuwde ze van angst en iedereen werd wakker. Maar de oude vrouw slaagde erin de spreuk uit te spreken. Ze zwaaide glimlachend naar de bange familie en verdween met een afschuwelijk lachen. Vanaf dat moment werd de kleine jongen blind.
En in het paleis bereidden ze zich voor op de viering van de eerste verjaardag van de prinses. De bedienden renden heen en weer, de enen met versieringen en de anderen met lekkernijen voor het feest. De koningin, met haar kleine dochtertje in haar armen, keek steeds uit het raam: ze wachtte op haar vriendin, de fee Lina, die ze niet had gezien sinds de koninklijke bruiloft! Eindelijk arriveerde zij. Gauw verzamelden alle gasten zich in het paleis. En op het hoogtepunt van de festiviteiten klonk het geluid van brekend glas, en een donkere schaduw schoot recht naar de kleine prinses, die in haar zachte stoeltje zat.
Nou, hallo, varkensneus! — klonk een kwaadaardig, krassend stemgeluid, en voordat de goede fee iets kon doen, verdween de donkere schaduw met een vals lachen.
Wingrin! — fluisterde of zei de koning hardop, hij was witter dan de sneeuw van angst.
Ja, zij het was! — zei de fee met een zucht. Ze stond naast de koningin, die de prinses in haar armen hield. Het mooie gezichtje van het meisje was nu versierd met een klein snuitje.
Lina, kun je helpen? — vroeg de koningin hoopvol, terwijl ze het meisje naar haar vriendin uitstrekte.
Fee Lina bekeek het gezicht van de prinses aandachtig. Op dat moment heerste er zulk een stilte in het paleis dat het leek alsof de tijd was bevrozen. De fee sprak eindelijk:
Zwarte, oude magie, het is nu onmogelijk de vloek op te heffen, maar…
MAAR WAT, WAT? — vroegen de koning en koningin tegelijk.
Elk gif heeft een tegengif. En de prinses zal, wanneer zij volwassen is, zich van de vloek kunnen bevrijden met behulp van de kracht van liefde en vriendschap.
Zo verliet de boze heks Wingrin het koninkrijk, stellende haar afschuwelijke geschenken na.
Zestien jaar gingen voorbij. De jonge prinses had in al die tijd het paleis nooit verlaten, ze had geen vrienden. Ze communiceerde alleen met haar ouders, leraren en enkele trouwe bedienden. Met degenen die niet bang waren voor het uiterlijk van de prinses, die haar om haar innerlijke schoonheid liefhadden.
Decembrina, zo heette het meisje, hield ervan om in de tuinhuisje van de koninklijke tuin te lezen. Deze ochtend was geen uitzondering. De prinses lette niet op de drukte die nu in het paleis heerste, ze was verdiept in haar boek.
De bedienden dekten haastig de tafel, en de koning en koningin waren verschrikkelijk nerveus en wachtten op de bruidegom-prins!
Decembrina, dochter, kom mee! De prins is al aangekomen en wil je ontmoeten.
Waarom?
Hoe bedoel je waarom? Je weet toch van de vloek: alleen liefde en vriendschap kunnen hem opheffen!
Mama, dit is al de zevende deze maand! Wat voor liefde, wat voor vriendschap? Ze zijn bang voor me, — antwoordde de prinses droevig.
Het varkenssnuitje had inderdaad het gezicht van het meisje ontsiert. En de zogenaamde bruidegoms, die droomden van roem en wilden helden worden door de vloek op te heffen, vluchtten beschaamd weg. Bovendien na de eerste ontmoeting met het arme meisje, zonder zelfs met haar te spreken. En toch was Decembrina erg aardig en intelligent, iedereen die haar kende zag haar innerlijke schoonheid, niet het spoor van de afschuwelijke vloek.
Mijn meisje, geef hem op zijn minst een kans! Als hij maar met je praat, zal hij meteen begrijpen wat een wonderbaarlijk persoon je bent! — smeekte de koningin.
Goed, mama.
Naast de koning stond een prins in kleding geborduurd met gouden draden. Hij was uit een ver koninkrijk en zodra hij van de vloek hoorde, kwam hij meteen. Maar hij werd niet gedreven door de wens het ongelukkige prinsesje te helpen: hij droomde van roem en wilde koning worden van zo'n rijk koninkrijk.
De deur kraakte, de prins draaide zich met een geforceerde glimlach naar de prinses. En plotseling werd hij bleek, gilde als een klein meisje en, achteruit lopend, sprong hij uit het raam. Gelukkig was het de eerste verdieping!
De koning wilde de prins terugbrengen, maar zijn dochter hield hem tegen:
Niet nodig, papa.
Lieve, er zal een ander komen, maak je niet druk.
Ja, natuurlijk. Ik ga naar de tuin, — de prinses was al gewend aan deze reactie, het maakte haar alleen soms verdrietig dat deze prinsen niet eens met haar wilden praten, wilden weten wie ze was.
«Zal ik voor altijd zo blijven?» — zuchtte de prinses, en een paar tranen vielen op haar boek.
En toen droeg de wind een onbekende melodie naar haar toe. Zo betoverend dat het meisje, haar verdriet vergeten, besloot te ontdekken waar deze muziek vandaan kwam. Decembrina liep naar het hek van de koninklijke tuin, het geluid kwam van buiten het paleis. Nieuwsgierigheid overwon angst en het verbod om de tuin te verlaten, en Decembrina deed voor het eerst iets wat niet in haar aard lag: ze klom over het hek.
Het meisje bevond zich in een klein bos, op een open plek waar een herderjongen zat, en om hem heen graasden vredig schaapjes. Hij had vandaag voor het eerst zijn kudde hierheen gebracht vanwege het sappige gras. Wolven hoefden niet gevreesd te worden, ze waren hier nooit geweest, en de hond genaamd Trouw zou hen niet laten doen.
En nu, toen hij de prinses rook, liep de hond vastberaden naar haar toe. Het meisje schrok en deed een stap achteruit, een tak onder haar voet kraakte luid. Maar Trouw zwaaide met zijn staart en begon tegen de prinses aan te spelen, dus de angst verdween snel.
Hallo, vriend, — zei de jongen, zich naar de tak omdraaiend.
Waarom "vriend"? Jaag ik je niet af? — vroeg het meisje geïnteresseerd. Voor het eerst schrok een onbekend persoon niet toen hij haar zag.
Trouw gaat niet naar boze mensen, en hij blafde niet eens naar jou. Waarom zou ik je bang moeten maken?
Zie je niet hoe ik eruitzag! — het meisje wilde huilen, misschien plaagde deze jongen haar gewoon?
Nee, ik zie het niet: een boze heks maakte me blind toen ik klein was, — en de herderjongen vertelde alles wat hij van zijn ouders had gehoord, en de prinses vertelde haar verhaal.
Ze werden snel vrienden, afgesproken om elkaar op deze plek te ontmoeten en niemand erover te vertellen. Volwassenen zouden het kunnen verbieden: waar is het ooit voorgekomen dat een herder en een prinses vrienden waren?
Zo vloog de zomer voorbij. De herderjongen leerde de prinses fluiten maken, waaruit zulke betoverende muziek kwam, en Decembrina vertelde haar vriend sprookjes of zong liedjes.
Ik geloof niet dat je lelijk bent, want je bent erg aardig. Nee, dat is niet waar! — zei de jonge herder vaak tegen de prinses.
Nee, mijn vriend, het is waar. Prinsen springen van angst uit het raam! — zuchtte de prinses.
Ze zijn gewoon dom! Je moet met je hart zien en horen, en ik weet: je bent prachtig!
De wangen van de prinses werden altijd roze van deze woorden, en ze werd oprecht jammer dat haar lieve herder geen prins was. Hun vriendschap bleef geheim. Soms scheurde Decembrina de zoom van haar jurk als ze over het hek klom. Maar ze repareerde alles zo handig en kunstig dat het onmogelijk was te zien waar het was gescheurd.
De boze heks Wingrin zat zoals altijd in haar grot en roerde wat brouwsel in een ketel. Plotseling piepte een mug iets in haar oor. Het brouwsel vloog opzij, en de heks, sissend: "Nee, hoor!", veranderde in een kraai en verliet haar woning.
De heks ontdekte de geheime vriendschap en dat beviel haar helemaal niet! Een zwarte wervelwind greep de herder en voerde hem weg naar een onbekende plaats. De arme prinses wist niet wat ze moest doen, ze huilde, en Trouw jankte naast haar.
Huil niet, lieve, — hoorde het meisje een zachte stem. Het was mama's vriendin, fee Lina.
Hoe kan ik hem terugbrengen? — vroeg de prinses door haar tranen heen.
Ik zal je alles vertellen, maar heb je genoeg moed, lieve? De weg is vol gevaren.
Ik heb genoeg! — verzekerde de prinses haastig. — Help me hem terug te brengen.
De fee vertelde Decembrina gedetailleerd over de weg naar de boze heks. Lina kon niet met Decembrina meegaan — de vloek stond het niet toe. En het meisje moest alleen op weg gaan. Decembrina ging niet naar huis terug: ze was bang dat de koning en koningin haar niet zouden laten gaan, en ging meteen het onbekende pad op.
WEES NERGENS BANG VOOR EN KIJ ALLEEN VOORUIT! — zei de fee afscheidnemend.
Drie dagen lang liep het meisje door het bos, voedde zich met bessen, dronk water uit een bron. Maar haar krachten verlaten haar niet. Integendeel, met elk moment, elk uur werd haar verlangen om haar vriend te redden sterker. Eindelijk eindigde het bos, en daarna was er een veld met vreemde bloemen. Het leek alsof de regenboog hier was neergestreken, vogels zongen zo zoet dat je wilde stoppen en luisteren, luisteren…
Dit was zo'n betoverde val die Wingrin had bedacht: als je hier een paar minuten bleef, zou je een bloem worden. Of misschien een vogel — hoe het uitpakt. Maar Decembrina leek niet te horen of te zien wat er om haar heen gebeurde, want voor haar was nu niets en niemand belangrijker dan haar vriend Augustus.
Na de betoverde bloemen verschenen dichte struiken met doornen. De jurk van de prinses zag er nu uit als lompen, doornen lieten sporen op haar armen achter, maar het moedige meisje liep alleen maar verder.
Eindelijk, na een paar dagen, begon de weg van stenen, de weg naar Wingrin's woning.
Stop! Ga daar niet heen! Daar wacht je dood! — klonk het van rechts en links kwaadaardig gesis, maar de prinses herinnerde zich dat ze alleen vooruit moest gaan!
Toen ze de grot binnenkwam, wachtte de heks haar al op.
Nou, hallo, varkensneus, — begroette Wingrin het meisje spottend. — Ik wachtte al op je!
Laat Augustus alstublieft gaan!
Wie heeft hem nodig! Varkensneus, zal ik hem zijn gezicht teruggeven? Nee, ik ben bang dat de jongen van je wegloopt! — lachte de heks kwaadaardig.
Geef hem terug, als u kunt, — het meisje hield haar tranen in. Ze begreep dat de heks gedeeltelijk gelijk had. — Ik kan je gevangene worden, alleen laat hem gaan!
Nee, te makkelijk voor jullie! — gilde de heks. — Van je herder zal ik een mooie gouden standbeeld maken, het zal mijn huisje versieren! Gezellig!
Wingrin begon te betoveren. Kleine bliksemschichten sprongen van haar handen af, en gauw veranderden ze in een vuurbal. In zijn felle licht merkte Decembrina eindelijk haar vriend op in de hoek van de grot: hij was bewusteloos.
Wingrin richtte al haar bal op hem, maar in het allerlaatste moment slaagde Decembrina erin Augustus met haar lichaam af te schermen. Het meisje zag hoe de toppen van haar vingers gouden werden, haar krachten verlaten haar. Ze viel in slaap. Maar tot haar verrassing merkte ze op dat Wingrin, in plaats van blij te zijn, veranderde in een zwarte zeepbel en barstte.
«Nou, dat is het dan, — dacht de prinses — in elk geval zal Augustus leven!»
In haar hoofd klonken fragmenten van zinnen: "Magie, zwart, oud. KRACHT VAN LIEFDE EN VRIENDSCHAP!" Decembrina werd wakker omdat iemand zachtjes haar schouder aanraakte.
Hé, word wakker!
Naast haar zat Augustus, en nu kon hij zien!
De prinses was erg blij, maar toen ze zich herinnerde de vloek, draaide ze zich af:
Kijk niet naar me!
Waarom? — was de herder oprecht verbaasd.
IK BEN LELIJK!
Het lijkt me dat je jezelf belastert! Toen ik nog blind was, wist ik al dat je mooi was!
Kijk, als je niet gelooft! — gaf de herder het meisje een spiegeltje. De prinses kon niet in grote spiegels kijken. En alleen deze kleine was altijd bij haar, en nu was het waarschijnlijk uit haar zak gevallen.
Het meisje keek met angst naar haar spiegelbeeld, maar ze zag geen varkenssnuitje. Een schoonheid keek naar haar!
DIT IS DUS DE KRACHT VAN LIEFDE EN VRIENDSCHAP!
Ja, dat is het, — klonk de stem van de fee. Nu de vloek verdwenen was, kon ze hen naar het koninkrijk begeleiden.
De gelukkige koning en koningin ontvingen hun dochter en haar vriend met vreugde. Ze werden al snel vrienden met de ouders van de jongen. Iedereen was blij toen Augustus en Decembrina besloten te trouwen. En de zin "Liefde en vriendschap overwinnen alles!" werd het meest geliefde gezegde voor alle mensen in het koninkrijk.
