In een speelgoedwinkel woonden een Tractor, een Kraan en een Vrachtwagen. Elke nacht reden zij naar een speelgoedwerf en bouwden zij een speelgoedhuisje, en elke ochtend keerden zij terug naar hun planken.
Op een dag kwam een jongetje met zijn moeder de winkel binnen. Hij vond de tractor zo mooi dat hij zijn moeder overhaalde hem te kopen. Het geld werd aan de kassière gegeven, de verkoopster pakte het speelgoed in een mooie doos en gaf het aan de jongen.
De Kraan en de Vrachtwagen zeiden afscheid tegen de Tractor en werden verdrietig.
Die nacht reden zij, zoals altijd, naar de speelgoedwerf, maar het lukte hen maar niet om een huisje te bouwen. Zij misten hun vriend de Tractor erg. De vrienden wilden al terugkeren naar hun planken, maar toen zuchtte de Vrachtwagen en zei:
Het zou zo fijn zijn om weer allemaal samen te zijn! Als we onze vriend de Tractor maar konden vinden…
De Kraan dacht na en zei:
Waarom niet? We kunnen het toch proberen!
Proberen? Maar hoe?.. ― vroeg de Vrachtwagen verbaasd ― We kunnen de winkel niet uit.
Maak je geen zorgen, we verzinnen wel iets!
De Kraan was erg groot en erg slim. Hij krauwde met zijn haak zijn cabine, glimlachte en zei:
Kijk! Zie je dat kleine raampje in de deur? Onze kat Maroesja gaat daar elke dag door naar buiten. Dat betekent dat wij dat ook kunnen!
Wat slim van je! ― riep de Vrachtwagen blij uit, en zij liepen naar de deur.
Het raampje zat behoorlijk hoog, en de speelgoedjes konden niet hoog genoeg springen om er aan vast te grijpen, maar samen lukte het hun zelfs met zo'n moeilijke taak!
De Kraan strekte zijn giek uit, tilde de Vrachtwagen omhoog en droeg hem door het raam naar buiten. Daarna trok de Vrachtwagen zijn vriend voorzichtig en zorgvuldig met een kabel naar buiten. En eindelijk bevonden de voertuigjes zich op straat. Zij keken om zich heen…
Zij stonden op het trottoir, en overal om hen heen waren huizen. De Kraan en de Vrachtwagen waren klein, en deze huizen leken ooooerg groot…
Toen zij om zich heen keken, werd de Vrachtwagen weer verdrietig:
We zullen de Tractor nooit vinden, want we weten niet eens waar we heen moeten gaan en waar we hem moeten zoeken in deze grote stad.
Wees niet verdrietig, we verzinnen wel iets.
Zoals je weet, was de Kraan erg groot en erg slim. Hij krauwde met zijn haak zijn cabine, glimlachte en zei:
Weet je, ik heb gehoord dat alle kinderen naar de kleuterschool gaan! Dus we moeten de school vinden en daar op de jongen wachten die onze vriend de Tractor heeft gekocht!
Precies! Laten we snel naar de school gaan, ― riep de Vrachtwagen blij uit en startte zijn motor.
Maar de voertuigjes wisten niet waar de kleuterschool in deze stad was. Daarom keken zij naar rechts, toen naar links, en… besloten zij in de richting van het verkeerslicht te rijden, dat ergens heel ver weg, aan hun rechter kant, knipperde.
Terwijl zij reden, brak de dageraad aan. De eerste zonnestralen verschenen boven de horizon, en onze vrienden bekeken met interesse de nieuwe wereld voor hen. Want in hun leven hadden zij alleen de fabrieksapparatuur gezien die hen had gemaakt, en ook de doos waarin zij waren verpakt en naar de winkel waren gebracht. En natuurlijk de winkel zelf, waar zij op planken hadden gestaan en vrienden waren geworden.
En deze nieuwe wereld beviel hun erg goed. Zij rolden over het trottoir naar hun vriend toe, naar wie zij erg verlangden. Plotseling stopte de Kraan. Hij zag een kleuterschool voor zich.
Waar? Waar? ― vroeg de Vrachtwagen, terwijl hij ook probeerde het te zien.
Daar, kijk, aan de overkant van de straat, ― wees de Kraan met zijn giek, die op een lange, lange arm leek.
Waar?
Daar, achter de bomen, ― zei de Kraan, want hij was niet alleen slim, maar ook groot!
Nee, ik zie het niet, ― zei de Vrachtwagen teleurgesteld, ― laten we snel daarheen gaan!
De vrienden begonnen de straat over te steken. Zij waren al bijna in het midden toen zij plotseling het geluid van piepende remmen hoorden. Van schrik bleven zij stokstijf staan!
De wielen van een echte grote auto stopten op slechts enkele centimeters van hen af! Een man stapte uit de auto en keek wat daar midden op de weg lag. Hij zag twee nieuwe voertuigjes en keek om zich heen. Maar er was niemand in de buurt.
Vreemd, ― dacht de man, ― wie kan ze hier hebben achtergelaten?
De man had haast om naar zijn werk te gaan en dacht niet lang na. Hij keek nog eens om zich heen, pakte de voertuigjes en legde ze op de achterbank.
Ik zal ze mee naar huis nemen, mijn zoontje zal er blij mee zijn! ― dacht hij, ging achter het stuur zitten en reed verder.
De hele dag reden de vrienden in de auto, en op een hobbel vielen zij van de achterbank op de vloer. Toen de man 's avonds thuiskwam, was hij de vondst al vergeten (want op de vloer waren zij niet zichtbaar) en ging naar huis zonder de voertuigjes.
Hoe komen we hier weg? ― zei de Vrachtwagen verdrietig. ― We zullen de jongen en de Tractor nooit vinden.
Maar de Kraan dacht na en zei:
Morgenochtend komt de man terug, en we rijden door de open deur naar buiten. We moeten het alleen heel snel doen.
De volgende ochtend ging de man weer naar zijn werk, en terwijl hij de spiegels en ruiten van zijn auto afveegde, ontsnapten onze vrienden door de half open deur naar buiten. En zij haastten zich snel om zich in het gras op het gazon te verstoppen.
Spoedig reed de man weg, en de voertuigjes keken om zich heen.
Kijk, kijk, daar is de kleuterschool! ― riep de Kraan blij uit.
Waar? Waar? ― sprong de Vrachtwagen op en neer. ― Laten we snel daarheen gaan!
Maar snel ging het niet. De Kraan was erg groot, en in plaats van wielen had hij rupsbanden. Hij was niet geschikt voor snelle ritten. En het pad dat naar de school leidde, was niet asfalt, maar onverhard.
Eindelijk kwamen zij bij de school aan.
Jongens en meisjes liepen naar het hek. Zij liepen met hun moeders of vaders, en sommigen met hun oma's of opa's. Maar de jongen die zij zochten, zagen zij niet. Het was tijd voor het ontbijt, maar de jongen verscheen niet.
Hij is er niet, we zullen hem nooit vinden, ― zei de Vrachtwagen weer verdrietig
Misschien hebben we hem gewoon niet opgemerkt… Misschien is hij eerder gekomen, ― troostte de Kraan zijn vriend, en hij begon na te denken. Hij krauwde met zijn haak zijn cabine en zei:
Laten we tot vanavond wachten.
Dat deden zij. Zij keken heel aandachtig naar alle kinderen die naar de school gingen en weggingen. Maar de jongen die de Tractor had gekocht, vonden zij niet.
Tegen de avond was de school leeg, het hek werd gesloten, en alleen boven de ingang brandde eenzaam een lamp.
Het werd donker. Aan de hemel verschenen kleine wolkjes. De vrienden wilden absoluut niet nat worden in de regen, dus zij zochten naar een plek om zich te verstoppen. De Kraan zag dat het buurhuis een dak boven de deur had, en de voertuigjes reden ernaartoe. De vrienden maakten van gras een zachte ondergrond en gingen slapen. Langzaam begon het te regenen. De regendruppels tikten op het dak en wiegden onze vermoeide reizigers zachtjes in slaap.
Zij drukten zich dicht tegen elkaar aan en vielen in slaap.
En de Tractor?
Toen de Tractor afscheid nam van zijn vrienden in de winkel, liep hij met de jongen naar buiten. De jongen liet hem geen moment los. Eerst liepen zij over straat, en naast hen raasden auto's voorbij. "Zoem, zoem", gingen zij heel dicht langs hen.
De jongen hield met één hand zijn moeder vast en drukte de Tractor met zijn andere hand stevig tegen zich aan. Toen stopten zij plotseling. Mama keek ongeduldig in de verte, en de jongen bekeek zijn nieuwe speelgoed.
Misja, kom mee, onze bus komt eraan, ― zei mama.
"Dus je heet Misja, ― dacht de Tractor, ― nou, we hebben kennisgemaakt!"
Daarna reden zij lange tijd in deze bus. De bus reed vooruit, draaide, stopte soms, en mensen stapten in of uit. Eindelijk stapten mama en Misja ook uit. Daarna liepen zij nog een stukje over straat, sloegen een binnenplaats in en kwamen bij een grote metalen deur.
Er klonk een piepje, en zij liepen verder. Maar voor hen wachtte weer een deur. Iedereen bleef even staan, en plotseling schoof de deur in het midden uit elkaar. Misja en mama gingen naar binnen.
De Tractor had nog nooit zo'n klein kamertje gezien… Hij had nog niet goed om zich heen kunnen kijken of plotseling begon het kamertje te bewegen. De Tractor wilde bang worden, maar Misja was zo rustig dat de Tractor dacht: ik hoef me geen zorgen te maken. En inderdaad, spoedig gingen de deuren weer open met lawaai, en Misja en mama stapten uit (Je hebt natuurlijk al geraden dat dit een lift was). Eindelijk opende mama de laatste deur met een sleutel, en iedereen ging het appartement in.
Misja rende meteen naar zijn kamer om met het nieuwe speelgoed te spelen.
Nadat hij de Tractor over de vloer, de bank, het bed, de muur en de tafel had gereden, besloot hij hem naar het tankstation te brengen, en daarna ging hij een huis van blokken bouwen, en daarna… En daarna riep mama hem om te eten. En daarna was het tijd om te slapen.
Natuurlijk ging Misja slapen met zijn nieuwe speelgoed. Eerlijk gezegd was hij zo moe dat hij heel snel in slaap viel. Maar de Tractor kon niet slapen, en hij begon de kamer en haar bewoners te bekijken.
Misja had erg veel speelgoed. Een hele kast vol! Blokken, serviesgoed, voertuigjes, poppen, en een groot schommelpaard. En op een stoel zat een grote pluche beer.
Pardon, excuseer, ― klonk het van ergens beneden, ― zou je niet even kunnen verschuiven, want mijn hoek is omgevouwen.
Eerst begreep de Tractor niets. Maar de stem klonk opnieuw, nu meer dringend:
Excuseer, zou je niet even kunnen verschuiven, want mijn hoek is omgevouwen!
De Tractor keek om zich heen, en toen merkte hij op dat hij op een kussen lag. En dit kussen had inderdaad een omgevouwen hoek.
Excuseer alstublieft, ― antwoordde de Tractor en reed wat verder.
Dank je, ― zei het Kussen, ― Ik zie dat je het nieuwe speelgoed van onze Misja bent.
Ja, ik ben vandaag pas gekocht.
Welkom! Misja is een erg aardige jongen. Hij houdt van zijn speelgoed en speelt er zo voorzichtig mee dat het lijkt alsof de hele kamer binnenkort vol zal staan met zijn speelgoedvriendjes! Wil je dat ik je aan iedereen voorstel?
Natuurlijk, ik zal je erg dankbaar zijn!
Het Kussen stelde de Tractor voor aan de bewoners van de kamer. Iedereen groette hem en begon hem uit te vragen waar en hoe hij was gekocht. De Tractor vertelde graag zijn verhaal. Toen hij over zijn vrienden de Kraan en de Vrachtwagen sprak, werd hij plotseling erg verdrietig… Hij dacht dat hij hen nooit meer zou zien. Toen besloot het kleine popje Natasja de nieuweling op te vrolijken en vroeg:
Rij me alsjeblieft in je schop. Dat moet erg leuk zijn!
Graag, ― antwoordde de Tractor en tilde het kleine popje met zijn grote schop van de plank.
De Tractor reed heen en weer door de kamer, draaide rondjes, tilde de schop met het popje heel hoog op, en Natasja lachte hard.
Daarna rolde Vanja-Opstaan van de plank en riep iedereen om te dansen. Petroesjka speelde op zijn harmonica, soldaatjes sloegen op hun trommels, Beertje en Konijntje pakten hun tamboerlijnen, en de Matrjosjka's draaiden in een vrolijke kring. Iedereen werd erg blij.
De voertuigjes draaiden rondjes, de poppen klapten in hun handen, en de Olifant raakte zo opgewonden dat hij per ongeluk een doos met blokken van de plank stootte… De blokken vielen met lawaai op de vloer! De speelgoedjes werden stil en sprongen terug naar hun plaatsen.
Misja snurkte en draaide zich van de ene zijde op de andere. De Tractor aaide hem over zijn hoofd, en het Kussen zong hem zachtjes een slaapliedje. Het werd stil. De speelgoedjes keken elkaar aan, glimlachten en gingen ook slapen…
De volgende dag werd Misja ziek en ging niet naar de kleuterschool. Daarom konden de Kraan en de Vrachtwagen hem niet vinden. De Tractor speelde de hele dag met Misja en had geen idee dat zijn vrienden hem ergens zochten.
Ja, natuurlijk, onze vrienden ― de Kraan en de Vrachtwagen… Zij sliepen recht op de stoep van het huis.
Alle mensen haastten zich naar hun appartementen en besteedden geen aandacht aan de slapende voertuigjes tegen de muur. En alleen één man stopte, schudde de regendruppels van zijn paraplu af, en… de voertuigjes hoorden een bekende stem:
Ach, hoe zijn jullie hier terecht gekomen? Ik ben jullie vergeten in de auto… Vreemd, erg vreemd…
De man pakte de speelgoedjes en legde ze in zijn tas. Toen hij thuis kwam, rende er een klein jongetje naar hem toe:
Papa, papa, je bent thuis!
Hallo, Misja. Ik heb een verrassing voor je! ― en de man haalde de Kraan en de Vrachtwagen uit zijn tas. ― Ik heb ze op de weg gevonden. Ik weet zelf niet hoe ze daar terecht zijn gekomen. Hier, nu zullen zij bij jou wonen.
Misja was erg blij. Maar de Kraan en de Vrachtwagen waren nog veel blijer toen zij de jongen herkenden die in de winkel de Tractor had gekocht! En hoe blij was de Tractor toen hij zijn vrienden zag!
Onze vriendjes waren erg gelukkig, want zij hadden elkaar gevonden en waren weer samen!
