Dappere Fo, of avonturen op de gouden velden
4 344

Dappere Fo, of avonturen op de gouden velden

Auteur:
Geïllustreerd sprookje over fantastische wezens van het Verduisteringseiland, een vervolg op de verhalen uit de Donzige Bossen. Het sprookje over de donsbuik Fo en de noedelpoten, voor schoolkinderen, leert moed en lef, vriendschap en elkaar helpen.

Dit verhaal speelde zich af op het sprookjesachtige eiland Verduistering, waar bijzondere dieren met ongelooflijke vermogens leefden. Om precies te zijn: in het dorp van de donsbuiken, lieve, pluizige diertjes die al eeuwenlang de Donzige Bossen beschermden tegen allerlei gevaren.

Op het hoofdplein heerste drukte. De dag van de grote wedstrijden met de naburige stam van de noedelpoten was aangebroken. Iedereen wachtte op de grootse gebeurtenis!

Elke zomer kwamen de noedelpoten, hun vrienden, naar het bos van de donsbuiken en organiseerden samen allerlei wedstrijden. De bosbewoners keken vol ongeduld uit naar hun tegenstanders en hadden al een grote feestbuffet gedekt. Maar op het afgesproken tijdstip verscheen niemand. Dit baarde de dorpelingen grote zorgen. In al die jaren hadden de noedelpoten nog nooit een wedstrijd gemist.

Na twee dagen van wachten en onrust besloten de dorpsoudsten naar de gouden velden te trekken, waar hun vrienden woonden, om te achterhalen wat er was gebeurd. Ze verzamelden een groep van tien moedige dieren en vertrokken. Ze staken de vallei van de meren over en kwamen bij zonsondergang aan. Wat ze daar zagen, deed zelfs ervaren donsbuiken huiveren, laat staan de jongste onder hen: Fo.

De dorpsoudsten besloten naar de gouden velden te trekken

De reizigers zagen een enorme schildpad met een somber stadje op haar schild. Uit de stad klonk een luid metalen gekletter. Zwarte rook kolkte uit de schoorstenen en verspreidde een brandlucht. Tussen de vele huizen renden harige krabben druk heen en weer. In de hele omgeving was geen enkele noedelpoot te zien, terwijl ze al honderden jaren op deze landen woonden.

Het begon donker te worden. De donsbuiken besloten zich in het dichtstbijzijnde bosje te verbergen en te overleggen wat ze nu moesten doen. Een vuur durfden ze niet aan te maken. Onder het licht van de maan keken de kleine verkenners vanuit hun schuilplaats naar de vreemde schildpad.

De kleine verkenners kijken vanuit hun schuilplaats naar de vreemde schildpad

Na een tijdje begon een van de oudsten zachtjes te spreken:

We moeten hulp gaan halen. Zelf kunnen we de ongenode gasten niet verslaan. Ik heb over de harige krabben gehoord. Ze zijn erg sterk en hebben onkwetsbare pantsers.

Maar wat met de noedelpoten?! — riep Fo. — Ze zitten vast in die enge stad, dat weet ik zeker.

We kunnen ze nu niet helpen, kleintje — begon de oudste donsbuik te fluisteren, maar hij kon zijn zin niet afmaken door een oorverdovend gekraak dat snel naderde.

Fo stak zijn hoofd uit de struiken om te zien wat er zo lawaai maakte. Plotseling werden hij en alle anderen samen met de bomen uit hun plek gerukt door de ruwe tong van de enorme schildpad. De donsbuiken vlogen recht de bek van het monster in.

In het pikdonker vielen de arme stakkers naar beneden. Takken en stenen krabden en stootten tegen hen. Eigenlijk vielen ze niet lang, maar die momenten leken een eeuwigheid.

Toen ze op een harde vloer terechtkwamen, zochten de vuile en besmeurde donsbuiken in het donker naar elkaar, op het geluid van stemmen. Toen de oudste iedereen had geteld, ontbrak er één: Fo was verdwenen!

Ondertussen hing Fo aan de kop van de schildpad, zijn hand stevig om haar schubben geklemd. Op een of andere manier was het hem gelukt van de tong af te springen en zich aan het gezicht van het monster vast te klampen. Toen hij besefte dat hij alleen was, klom de donsbuik, zijn angst overwinnend, omhoog. Toen hij bij een oog kwam, was hij zeer verbaasd. Het oog bleek van glas te zijn.

Bij nader inzien zag Fo dat het binnenste helemaal met water gevuld was, en in het midden zat een boosaardige octopus achter het stuur. De donsbuik begreep dat deze grote schildpad mechanisch was, en dat hij niet tegen het beest moest vechten, maar tegen de kapitein die erbinnen zat.

Binnenin de schildpad is alles met water gevuld, en in het midden zit een boosaardige octopus achter het stuur

Het doel was duidelijk. Fo probeerde te bedenken hoe hij naar binnen kon komen. De donsbuik besloot naar de lawaaiige stad op het schild te klimmen. Een uur lang klom hij omhoog. Het was erg moeilijk: de schildpad draaide haar kop vaak. Maar zijn vrienden waren in nood, en Fo kon zich geen zwakte veroorloven.

Toen hij de stad bereikte, zag de donsbuik talloze huisjes van schelpen en zand met grote schoorstenen waaruit zwarte rook opsteeg. In elk huisje bewerkten krabben met hamers druk het ijzer tot allerlei vreemde radertjes. Het gekletter hield geen seconde op.

Toen hij aan het lawaai gewend was, zag Fo tussen de huizen onder bewaking noedelpoten rondlopen met enorme manden vol kolen. Het was heel triest om naar hen te kijken, maar onze held begreep dat hij het niet in zijn eentje tegen de vele harige krabben kon opnemen. Hij moest bij de octopuskapitein zien te komen, maar hoe?

Fo moest bij de octopuskapitein zien te komen, maar hoe?

Eindelijk bedacht Fo hoe hij in de schildpad kon komen. Elk uur legden de smidskrabben tegelijk hun werk neer en brachten hun producten naar buiten, naar een grote ronde luik in het midden van het plein.

De krabben openden het luik met kettingen en gooiden de radertjes naar binnen. Binnenin borrelde water en vlogen spatten rond. Dit was de ingang van de machine. Maar hoe kon een donsbuik onder water ademen?

In de kerker waar de overige donsbuiken zaten, verscheen plotseling licht. Een felle streep sneed door de duisternis. De poort ging open en er kwam een enorme krab naar binnen, gevolgd door vijf kleinere. Negen donsbuiken verstopten zich in de verste hoek, waar het licht niet kwam. Maar de krabben zochten niemand; ze hakten met hun scharen bomen om en sleepten het hout naar de poort. Stap voor stap kwamen ze dichterbij de verstopten.

Plotseling klonk een oorverdovende sirene, en de krabben verdwenen snel door de poort. De donsbuiken verzamelden hun moed en gingen hen achterna.

Toen ze uit de kerker waren, waren de gevangenen sprakeloos: het was tegelijk angstaanjagend en prachtig. Ze bevonden zich in een doorzichtige buis, en om hen heen was water, alsof er een stuk oceaan was afgebeten en hier was ingevoegd. Er zwommen talloze octopussen rond enorme mechanische constructies, en honderden kwallen verlichtten de diepte als lampjes. De sirene hield niet op. Plotseling riep een van de donsbuiken:

Kijk, dat is Fo!

De kleinste onder de donsbuiken vocht midden in het water tegen een afschuwelijke octopus: hij klampte zich aan de inktvis vast en krabde in zijn ogen.

De kleinste donsbuik vocht midden in het water tegen een afschuwelijke octopus

Toen Fo boven was, kon hij maar niet bedenken hoe hij onder water moest ademen. Hij was bijna van zijn plan afgestapt om de kapitein van de mechanische schildpad te bereiken, toen zijn blik op een arme noedelpoot met een enorme mand kolen op zijn rug viel.

Fo herinnerde zich hoe ze in de gezellige Donzige Bossen tegen elkaar wedstreden. Een van de wedstrijden was het ophouden van de adem: wie het langst kon. Zo besloot hij: „Ik kan niet onder water ademen, dus ik ga gewoon niet ademen!“

Met deze woorden ging hij naar een van de luiken, wachtte tot de krabben het openden, pakte een zware schelp en sprong met vaart in het water. De schelp trok de donsbuik naar de bodem, naar de onwetende kapitein.

Toen hij dichtbij kwam, greep Fo de octopus vast en begon uit alle macht te krabben. Van de verrassing zwaaide de kapitein met al zijn tentakels en draaide aan het stuur. De schildpad begon rond te draaien, haar poten omhoog te heffen en uiteindelijk op haar zij te kantelen.

Water stroomde uit de luiken. De noedelpoten gooiden hun manden weg en stoven uiteen over de gouden velden, terwijl de krabben hun hulpeloze octopusbazen oppakten en naar het dichtstbijzijnde meer sleepten. De donsbuiken werden op het zachte gouden gras gesmeten.

Toen ze bijgekomen waren, renden ze meteen op zoek naar Fo. Na een paar minuten werd de held bewusteloos gevonden naast de kop van de schildpad. De noedelpoten waren hem al aan het verzorgen. Iedereen hield de adem in en wachtte tot hij bijkwam. De oudste donsbuik rende naar de liggende Fo en begon hem door elkaar te schudden.

Opstaan! Opstaan! — riep de oudste. — Word wakker, Fo, ik zal je nooit meer kleintje noemen. Jij bent de grootste held, hoor je?

Een zware stilte drukte als een steen op iedereen. Plotseling bewoog Fo zijn lippen en zei zachtjes:

De grootste?

Iedereen zuchtte opgelucht, en de oudste hield niet op met roepen:

Groot! Groot! De grootste, groter dan deze schildpad!

Een week later werden in de Donzige Bossen de jaarlijkse wedstrijden met de noedelpoten gehouden, waaraan ook de beroemdste donsbuik deelnam. Vanaf nu noemde iedereen hem Grote Fo.

Vanaf nu noemde iedereen hem Grote Fo

Het sprookje Dappere Fo, of avonturen op de gouden velden is beschikbaar in FB2-formaat voor telefoons, tablets, computers en e-readers.
Vergelijkbare sprookjes
Hoe Kolobok kennismaakte op internetsites
Hoe Kolobok kennismaakte op internetsites
Ook Kolobok voelt zich wel eens eenzaam. Daarom besloot hij: ik ga me inschrijven op een datingsite. Zo begon het allemaal. Een modern leerzaam sprookje over hoe Kolobok kennismaakte op internet
5 783 3
Hoe Haas en Wolf van staart wisselden
Hoe Haas en Wolf van staart wisselden
Een leerzaam modern sprookje over hoe Haas en Wolf besloten van staart te wisselen. Hoe zou dat aflopen?
31 905 3
Het verhaal van de prinses en de draak
Het verhaal van de prinses en de draak
Een modern sprookje over een prinses die heel erg bang was voor een angstaanjagende draak. Maar op een dag overwon ze haar angst en besloot hem te bezoeken... En zo kreeg ze een nieuwe vriend.
12 407 3
Het verhaal van de drie taarten
Het verhaal van de drie taarten
De koning zei ooit tegen zijn dochters: bak elk een taart voor mijn verjaardag. Twee toekomstige prinsessen voltooiden de opdracht, maar de derde kwam met lege handen. Uit dit originele sprookje ontdek je waarom
5 401 3

Wil je op de hoogte gehouden worden van nieuwe sprookjes?

↑