Als je iets in twee gelijke delen verdeelt, wordt één deel een halftje genoemd. Elk ding ter wereld heeft zijn eigen halftje. Twee kersen, verbonden door een dun steeltje, zijn twee rijpe halftjes. Ze zijn mooi op zichzelf en ook apart.
Als je een sappige kers in je mond stopt, kun je tegelijkertijd een zoete en zure smaak voelen, en binnenin een harde pit. Elke kers is lekker, maar meestal groeien ze in paren. Want twee kersen op één takje is dubbel zo lekker!
En mensen hebben ook hun eigen "tweede halftjes". Bijvoorbeeld mama en papa zijn twee "halftjes" die samen door liefde verbonden zijn. Sommigen zoeken hun "halftje" hun hele leven lang, maken fouten, maken zich zorgen, maar geven niet op. Niemand wil een eenzame kers op een takje zijn, want samen is het makkelijker, vrolijker en rustiger.
En de schurk Cupido helpt de "halftjes" elkaar te vinden. Dit is een mollig, rozig wangetje baby die magische krachten bezit. Hij kan de dunne draden zien die twee "halftjes" met elkaar verbinden, net als het steeltje bij kersen. En dan bindt Cupido deze draden in een knoop, en de "halftjes" verbinden zich - ze worden verliefd.
Cupido wordt niet voor niets een schurk genoemd. Hij kan niet stilzitten. En als de kleine jongen zich verveelt, wacht je op onheil. Of plezier. Het hangt ervan af hoe je het ziet.
Vitya en Sonya hadden op de speelplaats ruzie. Ze konden het niet eens worden over een mooie pop. Sonya had haar van thuis meegenomen, en Vitya vroeg of hij mocht spelen. Thuis had hij helemaal geen poppen. Hij had veel auto's, maar geen enkele pop. Hij was nieuwsgierig. Sonya was hebberig en wilde de pop niet geven.
Geef mee! Anders zal ik je... Ik zal je! - schreeuwde Vitya tegen Sonya, terwijl zij de pop bij het haar greep en voor hem weg rende over de speelplaats.
Je haalt me niet in! - riep Sonya beledigd maar uitdagend en stak haar tong uit.
Aha! Nou, zorg dat je je goed gedraagt! - Vitya slaagde erin het meisje in te halen. Hij greep de pop en begon er met alle macht aan te trekken.
Niet trekken! Je breekt haar! - gilde Sonya, en al het plezier was weg.
Vrek!
Domkop!
Jij bent er een!
Cupido vloog op dat moment langs de speelplaats. Hij stopte en keek naar de ruzie. De jongen en het meisje waren nog te klein voor hem om de draden die van hen afkwamen te zien. "Ik denk dat ze perfect voor elkaar zijn!" dacht Cupido en bond Sonya en Vitya met één handbewegingen aan elkaar. "Ze zullen me nog bedanken," flitste het door het hoofd van de tovenaar. Wat een chaos ontstond er!
Ik zal alles tegen mama zeggen, - zei Sonya uitgeput en liet de pop los.
Vitya viel van schrik recht in een plas. Daarna rende hij vuil en nat naar het meisje (zij droeg een mooi roze jurk met madeliefjes) en omhelsde haar met alle macht.
Wat doe je! Bah! Vies! - schreeuwde Sonya, maar ze verzette zich maar half.
Dit is omdat ik in de plas ben gevallen. Hier is je pop, - gaf Vitya Sonya het ongelukkige speelgoed.
Ze is nu ook vuil, - zei het meisje verdrietig.
Net als jij! En ik! Zullen we familie spelen? - stelde Vitya voor.
Met jou? Ik wil niet, - zei het meisje opgewekt. Ze stond op en stampte met haar kleine voetje.
En ik wil niet met jou! - riep de jongen en trok Sonya aan haar lange blonde vlecht.
Domkop!
Jij bent er een!
Vitya rende nog lang weg voor Sonya, die hem probeerde in te halen en opnieuw in de plas wilde gooien om wraak te nemen voor de vlecht en de pop. Maar hij was sneller. En toen het tijd was om naar huis te gaan, wilden de kinderen al helemaal niet uit elkaar gaan. Tot ziens gaf Vitya Sonya zelfs een kusje op haar wang.
Cupido klapte blij in zijn handen. Hij had gelijk gehad. Het was leuk en nuttig.
Sonya en Vitya zijn al lang volwassen. Nu brengen ze niet een pop naar de speelplaats, maar een echt meisje - naar de kleuterschool. En zij speelt op diezelfde speelplaats.
Ze zijn voor elkaar "halftjes" geworden - twee kersenbessen op één takje. En dat takje is sterk, geen ongeluk kan het breken. Dat is wat er gebeurt als Cupido zich verveelt!
