Dit verhaal speelde zich af op een eiland genaamd Zonsverduistering. Op het eerste gezicht een gewoon eiland, maar wie het beter bekijkt, ontdekt er talloze verbazingwekkende dingen.
Dit stukje land werd bevolkt door duizenden dieren met bijzondere vermogens, en de natuur was bezaaid met duizelingwekkende kleuren! In de bomen wapperde pluis in plaats van bladeren, en het gras op de velden was zo zacht en veerkrachtig dat je, als je omhoogsprong, wel twee meter kon vliegen. Het water dat snel van de bergen stroomde, vormde kristalheldere rivieren en meren.
Aan de oever van zo’n rivier woonden de helden van dit verhaal: onderwaterhamsters, die onder water konden ademen.
Een van hen heette Floris. Hij was de zoon van de opperhoofd en pochte graag over zijn rijkdommen. Hij droeg altijd dure parels en liet geen gelegenheid voorbijgaan om de minder bemiddelde dorpelingen te plagen.
Niet ver van het dorp woonde een grote raaf in de bomen. Hij had geen nest en geen magische gaven. Daarom was hij jaloers op iedereen, en zijn jaloezie was zwart en kwaadaardig.
Op de dag dat de jonge hamsters op het hoofdplein bijeenkwamen, zodat de aanstaande bruiden een partner konden kiezen, zat de raaf op het dak van een huis. Hij zag hoe Floris, pronkend, zijn soortgenoot Maarten voor iedereen vernederde.
De hamsters traden om beurten op. Ieder toonde zijn kleding en probeerde zijn meest bijzondere talenten te laten zien. Bij elke optreden klonken luide opmerkingen van de zoon van de opperhoofd, die steeds herhaalde dat hij elk optreden beter had gedaan.
Maarten noemde hij voor iedereen een armoedzaaier en zei dat hij nooit naar het feest had moeten komen. Maarten schaamde zich diep. Hij raakte gekrenkt, rende weg en liet zijn hoofd hangen.
Toen Maarten ’s avonds somber bij het vuur zat, voor zijn kleine hut, landde een zwarte raaf geruisloos naast hem.
Een tijdje keek hij zwijgend samen met de hamster in de vlammen, en toen begon hij zachtjes te praten, zodat niemand het kon horen:
Ik heb alles gezien. Dit mag je niet zomaar laten gebeuren. Als je die opschepper geen lesje leert, blijf je alleen achter. Aanstaande bruiden kiezen geen lafaards, je moet wraak nemen!
De woorden van de raaf drongen als gif door in Maarten’s hoofd. Hij voelde zich niet langer beschaamd; die schaamte was verdrongen door woede.
De raaf had zijn werk gedaan en glimlachte listig. Hij had dit niet gedaan uit rechtvaardigheid. Hij werd gekweld door jaloezie op de zoon van de opperhoofd, die alles had. De raaf had niets.
Maarten stond snel op en begon heen en weer te lopen bij het vuur.
Maar wat moet ik nu doen? vroeg de hamster, terwijl hij naar de raaf keek.
Steek zijn huis in brand, dan verliest hij zijn rijkdom, fluisterde de raaf met een waanzinnige blik in zijn kleine zwarte oogjes.
Zonder één seconde na te denken greep Maarten een brandende stok en liep naar het huis van Floris. Opeens stond een van de bruiden die op het feest waren geweest voor hem. Haar naam was Nienke, en ze vond Maarten erg aardig.
Ze keek schuchter naar de strijdlustige hamster met de brandende stok in zijn hand, die versteend stond van verbazing. Na een moment sprak ze met een zachte, fluwelen stem:
Ik kies jou als mijn man, Maarten.
De hamster sprong van vreugde op en wilde haar omhelzen, met de stok nog in zijn hand.
Verbrand mijn kapsel niet! riep Nienke lachend.
Maarten kwam bij zinnen, gooide de stok weg, en ze dansten samen in elkaars armen.
Niemand lette op hoe de raaf in de duisternis verdween. Hij bleef alleen achter met zijn jaloezie, die nu nog groter was.
Die avond was niet alleen de raaf eenzaam, maar ook de zoon van de opperhoofd. Hij zat in zijn enorme, lege huis, waarvan de muren vol hingen met zijn eigen portretten, en hij begreep maar niet waarom geen enkele bruid bij hem was gekomen.
Enkele dagen later, op de bruiloft van Maarten en Nienke, kwam de opperhoofd, die de ceremonie leidde, erachter hoe de raaf Maarten had aangezet om Floris’ huis in brand te steken.
De opperhoofd gaf de wachters meteen opdracht de raaf te halen, en binnen een uur stond de nijdige vogel met angst in zijn ogen voor de leider. De opperhoofd was zeer wijs. Hij strafte de vogel niet, maar benoemde hem tot gezant naar de naburige stammen, en zo nam hij de jaloezie de wind uit de zeilen.
Iedereen vierde feest op de bruiloft. Na het feest boog de opperhoofd zich naar het oor van zijn zoon en zei zachtjes:
Opscheppen trekt jaloezie aan, en uit zo’n verbintenis wordt boosheid geboren. In een huis waar zij wonen, is geen plek voor geluk.
De zoon keek zijn vader ernstig aan en knikte.
