Helemaal vergeten heb je ons, winter,
Met sneeuwballen spelen hield je zo van!
En de slee die als een pijl van de heuvel schiet ―
Heb je dan echt alles vergeten?
Rond oudejaar huilde je tranen,
Alleen nog plassen, en wat nu verder?
Misschien moeten we naar de sneeuwdokter gaan,
Zeg maar, ik betaal alles!
Lang heb ik geld gespaard in mijn spaarpot,
Maar het ijs, die korst, daar heb ik genoeg van!
Je weet het, weer mag ik niet naar buiten,
Verveeld zit ik hier als een natte kat.
Buiten nu natte sneeuw, dan regen, dan ijs,
Gewoon een gemene bah, en eeuwige gladheid.
Ik verveel me alle vakantiedagen alleen,
En dan ook nog een loopneus, ook zo'n baas!
De dokter zei gisteren dat het overgaat,
Nog een paar dagen, dan is de ziekte weg.
Winter, toen dacht ik erover na,
Dat we soms niet voor niets hoestdrank drinken.
En jij bent, zo te zien, ook flink ziek geweest,
Je zit weer te treuren, maar dat kan toch niet!
Misschien was je bang voor de prikken
En daarom thuis gebleven?
Zal ik met je meegaan naar de dokter?
Ik ben een hele dappere jongen, ik maak geen grapje!
Want je bent het helemaal vergeten,
Dat je met sneeuwballen speelde, dat hield je van,
Dat je van sneeuwstormen hield,
En helemaal niet van lentedruppen.
Nou winter, kom snel terug,
Treur niet, maar geniet van het sprookje!
Nou, dat was het, hier zet ik een punt
En ik wacht op antwoord, mag het een regeltje zijn:
«Ik haast me en ben niet meer ziek!»
Dat je snel beter wordt, daar geloof ik in.
