Er was eens in een sprookjesland een grote familie van draakjes. Je vraagt je misschien af waarom draakjes en niet enge draken? Zo noem ik ze liefkozend omdat ze vriendelijk waren en niemand kwaad deden.
In deze familie waren er opa's, oma's, mama's, papa's en zes draakjeskinderen: vijf jongens en één meisje.
Het meisje heette Di. Ze groeide op tot een nieuwsgierige, vrolijke en gezellige wervelwind.
Op een dag vloog het hele gezin op bezoek bij de familie.
Di keek weg, raakte in gedachten verzonken en bleef achter bij de rest.
Ze keek naar beneden en zag een tuin met bessenstruiken en mooie bloemen. In de tuin plukten een volwassen vrouw en een kleine jongen rode bessen en deden ze in een grote emmer.
Ze had zin om kennis te maken met de jongen en de bessen te proeven. Zulke heb ze nooit gegeten: rood, aan een klein takje.
Di zag dat de vrouw ergens heen was gegaan, terwijl de blonde jongen bleef plukken en de bessen in de emmer deed. Ze daalde wat lager af en bleef boven de jongen in de lucht hangen.
Jongen, hoe heet jij? vroeg ze zacht en rekte de woorden uit.
Wow, een draakje! riep de jongen. Ben je uit een tekenfilm gekomen?
Hoe heet jij? herhaalde Di.
Ik ben Arturtje. En hoe heet jij?
Ik ben het draakjesmeisje Di.
Hoe kom jij hier dan? Ben je uit TikTok gestapt?
Nee, Arturtje, natuurlijk niet. Wij draakjes wonen in een sprookjesland.
Aaah... zei de jongen verward.
Wat zijn dit voor bessen? Zulke heb ik nog nooit gezien.
Dat is rode aalbes. Oma en ik plukken die samen.
Waar is je oma naartoe gegaan?
Ze is wat limonade voor me gaan halen. Je weet niet hoe lekker die limonade is die ze maakt! Ik roep haar nu, dan brengt ze er ook voor jou een, zei Arturtje en riep luid: oma! Breng twee glazen limonade. We hebben bezoek!
Hier zijn witte, roze en zwarte aalbessen. Daar, kijk, die struik! De jongen wees met zijn hand die kant op. Neem gerust, oma heeft alle bessen gewassen en met de tuinslang afgespoeld! Er zitten dus geen slechte kiemen of stof op. Pluk ze en stop ze in je mond. Kijk hoe ik het doe!
Arturtje plukte handig een bessen en stopte die meteen in zijn mond.
Dank je! Di ging op de emmer met bessen zitten.
En die rode bessen bovenaan, dat zijn frambozen. Wees voorzichtig, want de takken prikken. Maar ze zijn zoet, heel zoet, ging de vijfjarige jongen enthousiast verder.
Toen klonken er voetstappen van oma.
Arturtje, wat riep je daar?
Oma, we hebben twee glazen limonade nodig.
Waarom twee?
Er is een draakje op bezoek gekomen!
Tjonge, heb je weer naar TikTok gekeken? Wanneer heb je dat gedaan?
Nee hoor! Ik plukte bessen van de struik en toen was daar het draakjesmeisje Di! Ik heb haar bessen gegeven en wilde haar ook jouw limonade geven... Di, waar ben je? Laat je zien!
Wat een fantast! oma kwam erbij en gaf Arturtje een glas limonade.
Toen keek Di achter de witte aalbessenstruik vandaan.
Hallo! zei ze vrolijk.
Zo! Dit had ik nooit kunnen dromen! verbaasde oma zich. Wat een lief klein draakje. Hoe ben je bij ons terechtgekomen?
Ik ben Di. We vlogen op bezoek bij familie. Ik raakte mijn familie kwijt. Toen zag ik het blonde hoofdje van Arturtje en daalde af om kennis met hem te maken. En met jullie ook, natuurlijk.
Oma, we zijn nu vrienden, zei de jongen ernstig.
Ja, we zijn nu vrienden, herhaalde Di.
Neem gerust wat van onze bessen, Di, stelde oma voor.
Plotseling klonk een ongewoon geluid in de lucht. Alle drie keken ze omhoog.
Dat zijn mijn familieleden die komen vliegen, ze zijn me kwijt. Ik moet gaan. Jammer dat ik maar even bij jullie kon zijn. Het is zo leuk in jullie tuin!
Neem wat bessen mee en trakteer je familie, stelde oma voor.
Hier is mijn kleine emmertje, oma. Laten we er rode aalbessen in doen en aan de draakjes geven. Ze hebben nog nooit zulke bessen gegeten!
Doe snel de bessen in het emmertje, Arturtje. Hier heb je een cadeautje, meisje, vlieg naar je familie, want die maken zich zorgen!
Di pakte met haar klauwtjes het kinderemmertje van plastic op en steeg de lucht in.
Dank jullie! Tot ziens! hoorden ze de stem van hun nieuwe vriend steeds zwakker worden.
Kom ons weer bezoeken! riep Arturtje luid.
Oma en kleinzoon zwaaiden lang naar het draakje, dat in een klein stipje aan de hemel veranderde.
Arturtje, vertel thuis niet over je nieuwe vriend, knipoogde oma naar de jongen, je ouders zullen ons niet geloven. Ze zeggen dat wij in de zon zijn oververhit geraakt.
