روزی روزگاری پرتوی کوچک خورشیدی به نام روشن متولد شد. او شجاع و بسیار کنجکاو بود و دلش میخواست دنیای اطرافش را بشناسد.
روزی روشن دربارهی آبشار جادویی شنید که گنجها در آن پنهان شدهاند. پرتوِ خورشید تصمیم گرفت این مکان اسرارآمیز را پیدا کند. او نمیتوانست فرصت چنین ماجراجوییِ هیجانانگیزی را از دست بدهد.
روشن مدتها سرگردان ماند تا سرانجام فهمید راه را گم کرده است. هوا داشت تاریک میشد و قهرمان ما کمکم ناراحت شد، چون تا آن زمان هرگز غروب خورشید را ندیده بود. ناشناختهها ترسناک بودند، اما میل به چیزی تازه از ترس قویتر بود.
وقتی خورشید غروب کرد، روشن دید که جای آن چیزی شبیه خورشید، اما کاملاً متفاوت، بالا میآید. پرتوِ خورشید نمیتوانست نگاهش را از منظرهای که پیش رویش ظاهر میشد بردارد. او مجذوب و بیصدا ایستاد و به چیزی بهشدت جذاب خیره ماند.
ناگهان روشن صدای لطیف و دلنشین یک زن را شنید:
سلام، گم شدهای؟
پرتو با ترس از جا پرید و فریاد زد:
اینجا کیست؟
نترس، من سلنهام. میتوانی فقط ماهتاب صدایم کنی. فکر میکردم در آن دو ساعتی که به من نگاه میکنی، حدس میزنی... در این ساعتِ دیرِ شب اینجا چه میکنی؟
پس شما این هستید... من دنبال آبشار جادویی میگردم. میتوانید کمکم کنید؟
برای چه به آن نیاز داری؟
میخواهم همهی گنجهایش را بردارم و ثروتمندترین موجود دنیا بشوم!
اوه، تو هنوز خیلی کوچکی. آیا نمیدانی ثروت با جواهرات سنجیده نمیشود؟
پس با چه چیزی سنجیده میشود؟
مثلاً با دوستان. آیا تو دوست داری؟ البته اگر تنها به اینجا آمدهای، شاید حدس بزنم که نداری. درست است؟
روشن ناراحت شد و فقط سر تکان داد.
خب، میتوانم کمکت کنم، اما به یک شرط. من دختری دارم که بسیار تنهاست و با برادران و خواهرانش خوب کنار نمیآید. اگر او را با خودت ببری، شما را به آبشار میرسانم. قبول داری؟
ممنونم سلنه! البته که قبول دارم، اما کجا...
روشن هنوز حرفش تمام نشده بود که دید یک پرتوِ کوچک و سفیدِ روشن از آسمان به سمتش پایین میآید.
من نیلوفرم، — دختربچه آرام گفت.
او شبیه خواهران روشن نبود. خواهران او درخشان بودند، همیشه نور خیرهکنندهای داشتند و مانند گدازهی آتشفشان میجوشیدند، اما نیلوفر مانند پروانهی لیمویی بود که روی یاس نشسته باشد. در او به همان اندازه سبکی، زیبایی طبیعی و سادگی وجود داشت، همراه با چیزی شگفتانگیز. به همین دلیل روشن نمیتوانست از نگاه کردن به او دست بردارد.
پرتوِ ماه هم دوست تازهاش را برانداز میکرد. او از اینکه چطور این همه رنگ در او کنار هم قرار گرفته بودند، از کهربایی تا نارنجیِ تیره، شگفتزده شده بود و میدید که رنگها چطور در هم میدرخشیدند.
این رنگها گویی در مسابقهی «کدام درخشانتر است» شرکت کرده بودند، اگر چنین مسابقهای وجود داشت. اما با این حال یکدیگر را نمیپوشاندند، بلکه مانند مربای نارنگی یا مارمالاد که در دیگ میپزند، به هم میآمیختند و یک کل واحد میساختند.
هر دو قهرمان میتوانستند تشبیهها و استعارههای بیشتری برای یکدیگر پیدا کنند، اما ماه آشنایی کمحرفشان را قطع کرد. وقت حرکت رسیده بود.
نیلوفر و روشن مخالفتی نکردند و به دنبال نوری که از سلنه ساطع میشد به راه افتادند. در مسیر، هر دو از زندگی خود برای یکدیگر گفتند.
معلوم شد نیلوفر از وجود خورشید خبر نداشت، همانطور که روشن زمانی از وجود ماه بیخبر بود. سپس آنها از رؤیاهایشان گفتند و به این نتیجه رسیدند که هر دو دوست دارند سفر کنند و چیزهای تازهی زیادی یاد بگیرند.
نیلوفر و روشن فهمیدند که مانند دو قطرهی آب شبیه هم هستند. و چه خوشبختی بزرگی بود که با هم آشنا شده بودند!
از بس که قهرمانان لحظهای ساکت نمیماندند، متوجه نشدند که چه زود به آبشار جادویی رسیدهاند. فقط مانده بود از روی پل رد شوند، اما همین که به آن نزدیک شدند، یک مار غولپیکر راهشان را بست.
من آژدر هستم. اینجا چه کار دارید؟
برای گنجها آمدهایم، — روشن با صدای عمیق و ساختگی گفت و با شانهاش نیلوفر را پشت خود پنهان کرد.
ها! میدانید چند نفر مثل شما پیش من آمدهاند؟ و هنوز هیچکس رد نشده است! البته میتوانید تلاش کنید: معمای مرا حل کنید. سه فرصت دارید.
مطمئنم که از پس آن برمیآییم، — نیلوفر با جرئت گفت.
چقدر مغرورید! خب، معمای من این است:
آن چیزی است که هر کس نمیتواند
در عمرش برای خود بیابد،
اما اگر یافتش، نگهش دار،
نگذار کسی از تو بستاند!
بچهها به یکدیگر نگاه کردند. روشن زیر گوش نیلوفر گفت که دیهیمی از طلای سفید با الماس را فقط ثروتمندان بینهایت ثروتمند میتوانند داشته باشند و احتمالاً آژدر همین را در نظر داشته است. دختربچه موافقت کرد.
ما جواب را میدانیم!
بگو.
دیهیمی از طلای سفید با الماس!
البته... نه! آه، من داشتم نگران میشدم. اما حالا میفهمم که دلیلی برای نگرانی ندارم. هنوز دو فرصت دارید. زود باشید، کارهای زیادی دارم.
ببخش، مطمئن بودم درست است، — روشن با احساس گناه گفت و نگاهش را به یک سو برد.
اشکالی ندارد، روشن، هنوز شانس داریم. هوم، شاید منظورش مروارید پرگرینا باشد؟ گفته میشود گرانترین و بزرگترین مروارید دنیاست!
فکر میکنم حق با توست. هی مار، تو به مروارید فکر کرده بودی؟
چقدر گستاخی، ای بچهی نادان! نه، باز هم اشتباه است. فقط یک جواب برای شما مانده. خوب فکر کنید، منتظرم.
قهرمانان گیج شده بودند. چه چیز دیگری است که انسان در تمام عمر نمیتواند پیدا کند و بعد اینقدر از آن مراقبت کند؟ شاید... ناگهان به ذهن روشن رسید! حرفهای ماه دربارهی دوستی در ذهنش مانند پژواک طنین انداخت.
او از نیلوفر پرسید:
به من اعتماد داری؟
وقتی او جواب مثبت داد، روشن حدسش را به آژدر گفت و مار با تعجب آشکار سر تکان داد.
مار نتوانست چیزی در پاسخ بگوید؛ نمیدانست از ناراحتی است یا برعکس از خوشحالی. او فقط از جلوی راه کنار رفت و به پیروزمندان شادمان اجازه داد عبور کنند.
نیلوفر نتوانست جلوی احساساتش را بگیرد و برای تشکر روشن را روی گونه بوسید، و این باعث شد گونههای از قبل داغ او سرختر شوند. دختربچه مؤدبانه وانمود کرد که متوجه این موضوع نشده است و آنها بدون هیچ مانع و دشواری از پل گذشتند.
سرانجام، آبشار جادویی بسیار زیبا در برابرشان گشوده شد. از آنچه در داستانها و خیالها تصور میشد هم زیباتر بود. وصف آن ممکن نبود، چون آنقدر خوب بود.
وقتی به آبشار نزدیک شدند، تابلویی با این نوشته دیدند: «هر کس به این مکان برسد، از پیش ثروتمند است».
روشن دوباره حرفهای سلنه دربارهی گنجهای واقعی را به یاد آورد. او دیگر در خردمندی او شک نداشت و با قدردانی به آسمان نگاه کرد و سپس به نیلوفر.
چشمان نیلوفر لبخند میزد و روشن فهمید که نیلوفر هم همهچیز را متوجه شده است، و شاید از ابتدا میدانست، اما به او فرصت داد خودش به حقیقت برسد.
پرتو دست او را گرفت و همراهش به راه ادامه داد، تا دنیای بزرگ و شگفتانگیز را کشف کنند.