آنچه که من برای شما تعریف خواهم کرد، بچهها، یک راز بزرگ است. و اگر یک بزرگسال این داستان را بشنود، آنچه میشنود کمی عجیب به نظرش خواهد رسید. و مطمئناً راز من را نخواهد فهمید. اما این با شما، کودکان، اتفاق نخواهد افتاد، زیرا این داستان خصوصاً برای شما نوشته شده است. شما واقعاً به جادو اعتقاد دارید، پس بیایید شروع کنیم!
یک جنگل جادویی را تصور کنید. نه، نه مثل آن جنگلهای داستانهای کودکانه با بابا یاگا و خانههای پر از نان، بلکه یک جنگل جادویی واقعی، جایی که تمام درختان زنده هستند. آنها صحبت میکنند، زندگی میکنند و هر کدام به شکلی خاص به نظر میرسند. لیندن رنگینکمانی و معطر، و آلو شکوفهای با شاخههای بنفش، افرا درخشان با خالهای زرد و اقاقیای ظریف با برگهای نقرهای، هیچ درختی شبیه درخت دیگری نیست، همه از یکدیگر متفاوت هستند، اما یک راز مشترک را نگه میدارند — موسیقی…
چطور؟ — شما میپرسید — آیا موسیقی میتواند یک راز باشد؟
البته! موسیقی زبان درختان جنگل جادویی است و هر درخت مثل یک ساز موسیقی صدا میدهد.
در یک مرتع، درست جلوی جنگل جادویی، درختی بسیار خاص، بلندترین و قدرتمندترین درخت ایستاده است — این بلوط است. میتوان گفت که او رهبر اینجاست، او به تمام درختان جنگل جادویی کمک میکند تا با یکدیگر صحبت کنند، تا کسی با هم نزاع نکند، تا بتوانند توافق کنند و گفتگوهای آنها ملودیک و دلپذیر باشد.
بلوط به شکلی شیک به نظر میرسد، کت قهوهای رنگش با کرمهای سبز و کفشدوزکهای خالدار تزیین شده است، و تاج سبز آن با کلاه قهوهای رنگی که تصویر کلید موسیقی بر روی آن است، تاجگذاری شده است. یکی از شاخههای او به شکلی خاص و ظریف خمیده است، شبیه عصای رهبری است، او آن را با ضرب موسیقی تکان میدهد و اگر چیزی ناپیشآمدهای صدا دهد، آرامآرام ضربه میزند.
کرمها و کفشدوزکهای او دستیاران او هستند، آنها نتهای جادویی را به درختان میبرند، اگر آنها ناگاه نیاز به صدای نرم داشته باشند تا احساسات خود را بیان کنند. بلوط رهبری — (زیرا او همان است) — نتهای بسیاری دارد. آنها زیر ریشهها، در یک صندوق، ذخیره میشوند، و هر کسی که به آنها نیاز داشته باشد، فقط باید نت مورد نیاز خود را بخواهد.
گوش کنید، گوش کنید، ساکت... آیا میشنوید؟ دوباره موسیقی جادویی بر فراز جنگل پیچیده است. بلوط رهبری عصای خود را تکان داد و درختان شروع به صحبت کردند:
آه، شما چقدر زیبا هستید! — اقاقیای ظریف با لبخند به همسایه افرای خود گفت.
و شما امروز لباس فوقالعادهای پوشیدهاید، — افرای درخشان پاسخ داد، — من میبینم برگهای جدیدی در شما شکوفهای کردهاند.
امروز خورشید چقدر درخشان است، — ياسمن خالدار شروع به صحبت کرد، شاخههای خود را بر فراز نارنجی با پیشانیهای نقطهای گسترش داد، — من میترسم شما آفتابسوخته شوید.
نه، نه، — نارنجی لبخند زد، — من میخواهم آفتابسوخته شوم، من این را دوست دارم، بیایید بهتر است شاخههای خود را در معرض پرتو قرار دهیم، — و او دستان کوچک خود را بالا کشید.
هر درختی صحبتهای خاص خود را داشت، اما آنها در یک آواز بود. نرم، دلپذیر و بسیار آرام. تحت چنین موسیقی میتوان استراحت کرد و بلوط رهبری چشمان خود را بسته و از اینکه این موسیقی جادویی چگونه جریان دارد، لذت برد.
اما یک صبح، هنگام بیدار شدن، افرا و اقاقیا، نارنجی و یاسمن، آلو و لیندن و سایر درختان، همهی آنها یک درخت جدید را متوجه شدند. بدون سر و صدا ظاهر شده بود، یکی دو بار و تمام شد. این درخت درست در وسط جنگل رشد میکرد، کوچک، تیره، به شدت از تمام ساکنان جنگل متفاوت بود.
تو کی هستی؟ — درختان با تعجب پرسیدند.
من زردآلو هستم، من شب گذشته اینجا رشد کردم و میخواهم با شما در آهنگهای جادویی صحبت کنم. آهنگ من را گوش کنید، بسیار زیبا است، — و او شروع به صحبت، آواز خواندن، سر و صدا و خشخش کردن شاخههای خود کرد.
سایر درختان سعی کردند آهنگ او را بپذیرند و حمایت کنند، اما یک آواز نشد. توافق و جادو در این نبود. نتهای او به شدت و ناخوشایند پیچیده شد. آنها صیح میکردند، سوت میدادند و صدای سایر درختان را قطع میکردند.
خوب چطور؟ — زردآلو، پس از اتمام بازی، با خودخواهی خود را تحسین کرد.
درختان شرمگین ساکت ماندند. بلوط رهبری عصای خود را ضربه زد و ابروهایش را در هم کشید:
تو نتهای جادویی ندارد! موسیقی تو خودش است...
اما چرا من به نتها نیاز دارم؟ — زردآلو تعجب کرد، — من هماکنون بلند و جادویی بازی میکنم، آیا من در جنگل جادویی نیستم، آیا این برای موسیقی زیبا کافی نیست؟
بدون نتها تو صدای سایر درختان را نخواهی شنید، — نارنجی توضیح داد.
برگهای تو تا زمانی که فقط به خودت گوش دهی، مثل الان تیره خواهند ماند و مثل تمام درختان جنگل ما درخشان نخواهند شد، — آلو شکوفهای با شاخههای بنفش سر تکان داد.
تو به نتهای جادویی نیاز داری تا بتوانی احساسات خود را بیان کنی، — یاسمن خالدار ادامه داد.
و شنیدن دیگران، — افرای درخشان با خالهای زرد اضافه کرد، — ما همه یاد گرفتیم که با احترام به یکدیگر بازی کنیم.
ناگاه، بلوط رهبری صندوق خود را با نتها باز کرد و هیچ نت جادویی در آن نیافت.
اما آنها کجا رفتند؟ — بلوط با حیرت گفت، شاخههای قدرتمند خود را به طرفین باز کرد، — این مصیبت است، بدون نتهای جادویی هیچ چیز کار نخواهد کرد! دیگر آهنگهای جادویی در جنگل ما نخواهد بود! — بلوط غمگین شد و برگهای او سست شدند.
و در این زمان، کرمها و کفشدوزکها صندوق را بررسی میکردند، جایی که نتهای جادویی ذخیره میشدند و ناگاه، یکی از کرمها دید که کسی یک سوراخ بسیار بزرگ در دیوار صندوق را خورده است.
اینطور است که نتهای جادویی از صندوق بیرون آمدند، — یکی از کرمها گفت، به سوراخ بزرگ اشاره کرد.
اما آنها الان کجا هستند؟ — درختان تعجب کردند، — اگر آنها گم شوند و راه بازگشت به صندوق را نیابند چه؟ ما چگونه آهنگهای جادویی خود را بازی کنیم؟
و ناگاه، صدای نرم و دلپذیری شنیده شد.
نتها پیدا شدند! اینجا هستند! نتها درست روی من، روی برگهای من!
درختان به سمتی نگاه کردند که زردآلوی تیره بود، که نمیتوانست صدای سایر درختان را بشنود، و او را نشناختند.
جلوی آنها یک درخت سفید درخشان، خوشتر، با صدای ملودیک و دلکش کاملاً متفاوت بود. نتهای جادویی در ردیفهای کامل روی برگهای او نشسته بودند و او را تا حد شناختناپذیری تبدیل کرده بودند.
اما چرا شما سوراخ را در صندوق پیدا کردید؟ — بلوط از نتهای جادویی پرسید.
ما فقط عجله داشتیم تا به درخت جدید کمک کنیم تا جادویی شود و موسیقی خوب بازی کند، — نتهای جادویی پاسخ دادند.
میترسم هیچ چیز کار نخواهد کرد، — بلوط انگار بسیار غمگین سر تکان داد، اما در عین حال بسیار حیلهگرانه به نتها چشمک زد، — زردآلوی جوان اصلاً نمیخواهد صدای سایر درختان را بشنود و میخواهد برگهای او همیشه تیره بمانند. او هیچ نت جادویی نمیخواهد!
نه! نه! — ناگاه تمام درختان جادویی شنیدند، — من همه چیز را فهمیدم! من خیلی دوست داشتم که اینقدر زیبا باشم، حالا احساس میکنم که من درونام هم مثل بیرونم زیبا است، میخواهم با دوستان جدیدم صحبت کنم و از موسیقی مشترک و دلپذیر ما لذت ببرم. پدربزرگ بلوط، لطفاً اجازه بده نتها روی برگهای من بمانند و من با شما آهنگهای جادویی جدید بازی خواهم کرد!!
البته، پدربزرگ بلوط اجازه داد نتها به درخت جدید کمک کنند و در جنگل جادویی دوباره موسیقی فوقالعادهای، که با صدای نرم و دلپذیر متنوع بود، پیچیده شد.
افرای درخشان، با رعایت مکث، نارنجی را گوش میداد، لیندن معطر به آلو بنفش پاسخ میداد، یاسمن خالدار و اقاقیای ظریف در دوتایی صحبت میکردند، و زردآلوی جوان سفید لبخند میزد و آرام، با گوش دادن به همهی آنها، به بلوط رهبری نگاه میکرد و آواز میخواند.