روزی روزگاری یک بالون هوایی کوچک در دنیا زندگی میکرد. این بالون قرمز روشن بود با یک ریسمان آبی. او در آسمان پرواز میکرد و گاهی بدون اینکه متوجه شود، خود را در شهرهای کوچکی مییافت که کودکان کوچک در آنجا زندگی میکردند. همه به این بالون شگفتانگیز علاقه داشتند، و هنگامی که آن را در آسمان آبی میدیدند، بچهها با شادی دست تکان میدادند و فریاد میزدند: «سلام بالون!». و او با خوشحالی ادامه میداد.
اما گاهی اتفاق میافتاد که کسی از دیدار بالون خوشحال نبود. روزی، هنگام پرواز بر فراز شهری کوچک، بالون لبخند میزد و توسط باد رانده میشد، تا اینکه یک پسر کوچک را در پایین دید. او انگشت خود را به سمت بالون نشان میداد، اما اصلاً با شادی نه:
آه، این بالون چقدر زشت است! - پسر گفت.
چرا من زشت هستم؟ - بالون مسافر تعجب کرد.
تو قرمز و کوچک هستی، من در خانه یک بالون بسیار بزرگ دارم، آن زیبا است، برخلاف تو.
بالون بسیار ناراحت شد و احساس توهین عمیقی کرد. ناگهان احساس کرد که شروع به پُف شدن میکند. او بزرگتر و بزرگتر میشد، اما پایینتر پرواز میکرد. بالون قرمز نمیتوانست بفهمد این چه اتفاقی است. او ادامه داد تا در آسمان پرواز کند، اما کلمات پسر همچنان در ذهنش طنینانداز بود، که او زشت و کوچک است. بالون دید که یک نهر در پایین جریان دارد. نزدیکتر رفت و به تصویر خود در آب نگاه کرد:
آیا قرمز رنگ زشت است؟ چرا این پسر این را گفت؟ من همیشه همه را خوشحال میکردم... - و یک قطره اشک کوچک به آب افتاد.
و بالون در تصویر خود دید، گویی هوا در او دوباره بیشتر و بیشتر میشود. انگار کسی تصمیم گرفته بود او را بیشتر پُف کند. «این چه اتفاقی است، چرا من پُف میشوم؟» - بالون فکر میکرد و به نهر جاری نگاه میکرد. باد وزید و او را برد، هرچه دورتر و دورتر.
اما برای بالون سخت بود که با این حالت پُف شده پرواز کند. تصمیم گرفت متوقف شود و استراحت کند. کنار یک خانه کوچک در جنگل فرود آمد. این یک خانه چوبی زیبا بود، اگرچه کهنه، با کرکرههای نقاشی شده. بالون قرمز به یک پنجره، سپس به پنجره دیگر پرواز کرد، اما کسی را در داخل ندید. ناگهان صدای قدمهای پشت سرش شنید. برگشت و دید یک خرگوش کوچک با گوشهای بسیار بلند به سمت خانه میآید. بالون به او خطاب کرد:
خرگوش پریدنی، این خانه تو است؟
آه، بالون، تو مرا ترساندی، من نمیدانستم کسی اینجا است، - خرگوش پاسخ داد.
ببخشید، من فقط در آسمان پرواز میکردم و تصمیم گرفتم کمی استراحت کنم، و این خانه بسیار زیبا است. پس تو در این خانه زندگی میکنی؟
نه، بالون، این خانه جنگلبان است. من برای دیدار با او آمدهام، - خرگوش پاسخ داد.
به نظر میرسد او در خانه نیست. من به تمام پنجرهها نگاه کردم، - بالون به خرگوش گفت.
پس بیا او را اینجا منتظر باشیم.
بسیار خوب! آیا میتوانم تو را چیزی بپرسم؟
البته، - حیوان کوچک با شادی پاسخ داد.
بگو، آیا تو رنگ قرمز را دوست داری؟ - بالون با تردید گفت.
نه، من قرمز را دوست ندارم، - خرگوش با شرمندگی پاسخ داد، - من بیشتر رنگ سبز یا نارنجی را دوست دارم.
آه، واقعاً؟ پس تو مرا دوست نداری؟ من با تو منتظر جنگلبان نخواهم ماند! من هم خرگوشها را دوست ندارم! - بالون فریاد زد و آنقدر پُف شد که خرگوش بسیار ترسید.
بالون همچنان پُف میشد و به زودی احساس کرد که کمی دیگر ترکید خواهد. خوشبختانه، درست در این لحظه، جنگلبان با یک سبد پر از قارچ به خانه رسید.
این چه اتفاقی است اینجا؟ - او به سختی گفت، - خوب، خرگوش، بگو چه شده است.
من برای دیدار با شما آمده بودم، و یک بالون هوایی اینجا بود، ابتدا مرا ترساند، و سپس ما صحبت میکردیم، و ناگهان شروع به پُف شدن کرد و تقریباً ترکید.
من، من، من، - بالون شروع کرد، اما برایش سخت بود کلمات را تلفظ کند، - من نمیخواهم ترکید شوم، - او با سختی توانست بگوید.
جنگلبان به بالون نزدیکتر رفت، به نظر میرسید اصلاً نترس نیست.
بالون، گوش کن، نباید اینقدر نگران باشی، برای من بگو چه شده است، و من کمکت میکنم تا ترکید نشوی.
کلمات جنگلبان بالون کوچک را کمی آرام کرد، و او کمی پُف کمتر شد و توانست صحبت کند. او داستان خود را تعریف کرد، چگونه از صبح در آسمان پرواز میکرد، و پسری کلمات توهینآمیزی به او گفت. و سپس خرگوش هم گفت که رنگ قرمز را دوست ندارد، پس او بر همه آنها ناراحت شد.
آه، این مسئله است... - جنگلبان فکر کرد.
او پیشنهاد کرد که خرگوش و بالون به داخل خانه بروند. میز را آماده کرد و بخاری را روشن کرد. و سپس به بالون خطاب کرد:
خوششانس هستی، بالون، که به خانه من آمدی. من میدانم چه اتفاقی برای تو میافتد، چرا تو پُف میشوی.
چرا؟ - بالون با تردید پرسید.
و من هم کنجکاو هستم، چرا؟ - خرگوش او را تایید کرد.
مسئله این است که کلمات آن پسر تو را توهین کردند. و از توهین، تو پُف شدی. زیرا وقتی ما بر کسی ناراحت میشویم، اول از همه خود را آسیب میرسانیم. آن پسر اشتباه کرد که این را گفت. اما توهین تو برای او مهم نیست، او رفت، اما تو همچنان به این فکر میکردی و بیشتر پُف میشدی. و سپس وقتی خرگوش را دیدی، توهین تو بر او ریخت، اگرچه او چیز بدی نگفت، - جنگلبان آهسته و با تفکر گفت.
چطور چیز بدی نگفت؟ او گفت که قرمز را دوست ندارد، درست مثل آن پسر! - بالون فریاد زد و احساس کرد دوباره شروع به پُف شدن میکند.
من منظورم نبود که تو مرا دوست نداری. من نمیخواستم تو را توهین کنم، من بسیار بالونهای هوایی را دوست دارم، و تو بسیار زیبا هستی، - خرگوش با عذرخواهی گفت.
ببین، بالون، توهین تو فقط برای تو بد است. نگاه کن چطور دوباره پُف شدی، - جنگلبان متوجه شد.
آه، واقعاً! چه باید بکنم؟ چطور میتوانم از دستدادن خود برای چیزهای کوچک بپرهیزم؟ - بالون با نگرانی گفت.
من کمکت میکنم. اول باید بفهمی که غیرممکن است که همه تو را دوست داشته باشند. همیشه کسی خواهد بود که نخواهد با تو صحبت کند، - جنگلبان شروع کرد.
بله، این درست است، من مثلاً با خارموش دوست هستم، اما روباه اصلاً مرا دوست ندارد. او همیشه من را تعقیب میکند، در جنگل مرا تعقیب میکند، - خرگوش تایید کرد.
اما قبلاً همه مرا دوست داشتند! - بالون اعتراض کرد.
این فقط این است که تو کسانی را ملاقات نکردی که اصلاً بالونهای هوایی را دوست ندارند. در جهان بسیاری از مردم، حیوانات، پرندگان و حشرات هستند، و همه سلیقه و علاقههای خود را دارند. این خوب است وقتی کسی تو را دوست دارد. اما چیز بدی نیست که دیگری متفاوت فکر کند.
و این همه است؟ اینقدر ساده؟ - بالون پرسید.
نه، هنوز چیزهای دیگری هستند که باید بدانی. مسئله این است که برخی عمداً چیزهای بد میگویند تا توجه جلب کنند. اما در واقع، آنها خود بر کسی ناراحت هستند و سعی میکنند از ترکید شدن از توهین خود جلوگیری کنند. تو مثلاً وقتی به خرگوش گفتی که خرگوشها را دوست ندارم، آیا واقعاً این را فکر میکردی؟ این توهین تو بود که صحبت میکرد.
واو! - بالون فریاد زد، - و من نمیدانستم اینطور است، ممنون، پدربزرگ جنگلبان، برای نصیحت، من از این پس کمتر دستدادن خود را تحمل خواهم کرد، وگرنه میتوانم ترکید شوم، و من واقعاً نمیخواهم.
خوشآمدی، بالون، تو بسیار زیبا هستی، مهم این است که خود این را بدانی.
تو را ببخشش، خرگوش، من نمیخواستم تو را توهین کنم، بیا صلح کنیم؟ - بالون به حیوان پیشنهاد داد.
نه، اشکالی ندارد، حالا من هم میفهمم که این توهین تو بود که صحبت میکرد.
بالون در خانه جنگلبان ماند تا شب، و صبح، وقتی او کاملاً به اندازه قبلی برگشت، از دوستان جدید خود خداحافظی کرد و با شادی ادامه داد.
حالا او میدانست که دستدادن از توهین احمقانه و خطرناک است. به زودی دوباره بر فراز شهرها پرواز کرد، و بچهها با شادی او را سلام کردند و دوباره دست تکان دادند.