یکی بود، یکی نبود، پسری بود به نام علی. او مهربان و دلسوز بود و حیوانات را خیلی دوست داشت.
یک روز، علی در پارک قدم میزد که سگی را دید. سگ روی زمین افتاده بود و ناله میکرد. پسر نزدیکتر رفت و فهمید که پای او شکسته است.
علی خیلی نگران شد و تصمیم گرفت به این بیچاره کمک کند: از یک چوب و یک کیسه آتل درست کرد، پایش را بست، سپس سگ را در آغوش گرفت و به خانه برد.
مادر علی دامپزشک بود. علی از او خواست که به سگ کمک کند.
پایش شکسته است ― این را تأیید کرد و شروع کرد به توضیح دادن که چطور باید از حیوان مراقبت کرد.
علی آن سگ را خیلی دوست داشت و مادرش را راضی کرد که او را نگه دارد. ساکن تازه را «پری» نامیدند.
برای پری گچ گرفتند و به او غذا دادند. وقتی خوابید، مادر به علی یاد داد که چطور از او مراقبت کند و چه تمریناتی انجام دهد تا زودتر بهبود یابد.
مادر هر هفته وضعیت سگ را بررسی میکرد و پای او را معاینه میکرد. همهچیز خوب پیش میرفت. علی منظم با پری تمرین میکرد و کمکم سگ بهبود یافت.
وقتی مادر گچ پای پری را باز کرد، پسر خیلی خوشحال شد. او هر روز با پری گردش میکرد، موهایش را شانه میزد و با او بازی میکرد. علی پری را دوست داشت و پری هم صاحب تازهاش را.
علی به پری فرمانها را یاد داد. اول سادهها: «بنشین»، «بخواب». بعد کمی سختتر: «بیاور»، «پارس کن» و «حمله». پری زود یاد میگرفت. او از مراقبت پسر سپاسگزار بود و سعی میکرد هر کاری را که به او میگفت انجام دهد.
بهزودی علی حقهها را هم به محبوبش آموخت: «دست بده»، «بچرخ» و «بپر». برای هر حقهی موفق، به او تشویقی خوشمزه میداد.
پری باهوش بود و حتی توانست فنون نجات را یاد بگیرد. مثلاً به سرعت یاد گرفت با بو افراد را پیدا کند. او میتوانست افراد گمشده در جنگل را پیدا کند و علامت کمک بدهد. همچنین سگ خوبی شنا میکرد و میتوانست در آب مردم را نجات دهد.
یک روز علی و پری در پارک قدم میزدند. ناگهان از کنار رودخانه فریادهایی شنیدند. به آنسو دویدند و دیدند پسری در آب افتاده و نمیتواند خودش را بیرون بکشد. علی به پری فرمان داد که طناب بیاورد. آنها برای تمرین همیشه طناب را با خودشان میبردند.
پری سریع طناب را به کنار ساحل آورد و علی توانست پسر را از آب بیرون بکشد. پسر بسیار سپاسگزار بود که علی و پری جانش را نجات داده بودند.
از آن روز به بعد، علی و سگش نجاتدهندگان پارک شدند. به کسانی که در خطر بودند کمک میکردند و حیواناتی را که حالشان بد بود نجات میدادند. همچنین به بیمارستانها و خانههای سالمندان میرفتند تا به تنهاها روحیه بدهند.
علی و پری در شهرشان مشهور شدند. مردم آنها را در خیابان میشناختند. علی از اینکه سگش دوست وفادارش شده بود سپاسگزار بود و با هم به مردم خدمت میکردند.
خوشبختانه، علی آن روز از کنار حیوانی نیازمند کمک نگذشت. او دوستی پیدا کرد و مطمئن بود که پری همیشه کنارش خواهد بود و در هر شرایطی کمک خواهد کرد. و با هم میتوانند به کسانی که بیش از همه نیاز دارند یاری برسانند!