علی مدتها است که دیگر داستانهای پریان نمیخواند، زیرا فکر میکند این کتابها برای کودکان است، نه برای کسی که به کلاس سوم میرود. هیچکس در مدرسه به جادو اعتقاد ندارد. علی در کلاسش دوستان زیادی دارد. بهترین دوستش پسری به نام رضا است. رضا یک شوخطبع سرخموی خندهدار است و رهبر بازیهای کلاسی است.
معلمه اغلب به او اخطار میدهد، و یک بار حتی والدینش را به مدرسه فراخواند. اما رضا ناامید نمیشود، او در همه چیز الهام برای شیطنتهای خود میبیند. علی و رضا مثل دو قطره آب هستند. آنها حتی در یک نیمکت مینشینند، در غذاخوری با هم غذا میخورند و در فرصتهای درسی بازی میکنند. علی همیشه آماده کمک به دوستش است.
در کلاس علی دختری به نام سارا هم هست. او گاهی با رضا و علی در فرصتهای درسی بازی میکند، چون سارا دوست ندارد با دختران دیگر بازی کند. او بازی «مادر و دختر» را دوست ندارد، بیشتر دوست دارد با پسرها تعقیب و گریز بازی کند. او اغلب برنده این بازیها است و مثل رضا خوب میدوید.
هیچ کلاسی بدون یک بدمشخص نیست. در کلاس علی هم چنین پسری هست. نام او مهدی است. او اغلب در فرصتهای درسی نزد علی و رضا میآید و سعی میکند آنها را عصبانی کند. در واقع، مهدی دوستان کمی دارد و به این طریق سعی میکند توجه همکلاسیها و معلمان را جلب کند. یک بار حتی با سارا درگیر شد، وقتی که سارا او را در بازی «پادشاه تپه» شکست داد. خوشبختانه علی به سرعت رسید و کسی آسیب ندید، خصوصاً مهدی، چون سارا اگرچه دختر بود، اما هرگز خود را تحقیر نمیگذاشت.
اما در کلاس علی دختری بود که هیچکس نمیخواست با او دوست باشد. دلیل اینها این بود که او به نظر دیگران کمی عجیب میآمد. نام او نیلا بود. یا بهتر بگویم نام واقعیاش نیلا نبود - نام معمولیاش نیلوفر بود، اما او میخواست مردم او را نیلا صدا بزنند. نیلا موهای سفید بلند و چشمان آبی بزرگ داشت. او همیشه در کلاس با علاقه گوش میداد، اما در فرصتهای درسی کنار میایستاد و در خیالات خود غوطهور میشد. شاید به همین دلیل بود که گاهی بچهها از او میخندیدند، حتی علی وقتی از کنار او میگذشت، او را «رویاپرداز» میخواند. داستان ما از او شروع میشود.
روز معمولی درسی بود، درسها به پایان میرسید و بچهها با بیتابی منتظر آخرین درس بودند تا بتوانند به خانه بروند.
علی، رضا و سارا بازی سنگ-کاغذ-قیچی بازی میکردند. برنده یک کیسه آبنبات میگرفت، بنابراین مبارزه شدید بود. مهدی عصبانی پشت نیمکتش نشسته بود، چون دوباره تقریباً درگیری شروع کرده بود و معلم او را برای تفکر درباره رفتارش نگه داشته بود. و نیلا با دقت یک مجله را مرور میکرد.
ناگهان نیلا دید که علی و رضا، بعد از اتمام بازی، با دقت یک چیز را بررسی میکنند. او بسیار کنجکاو بود که بداند آنها چه چیز پیدا کردهاند، اما با بچهها صحبت نمیکرد، بنابراین ترسید که نزدیک شود و بپرسد. در همین حین، علی چیز عجیبی را در دست گرفت و به سمت پنجره رفت، کنار جایی که نیلا ایستاده بود، تا آن را در نور بررسی کند. رضا عجله کرد و دنبالش رفت، و به زودی سارا هم پیوست.
این چه چیزی است؟ - سارا پرسید که نزدیک بچهها رفت.
نمیدانم، تازه آن را کنار کیفم پیدا کردم. میدانید کی آن را آنجا گذاشته؟ - علی پاسخ داد - دوباره شوخیهای تو، رضا؟
من مطمئناً مقصر نیستم! - رضا گفت و چیز را از دست علی گرفت - به نظر میرسد یک چوب است، اما چوب معمولی نیست. انگار کسی آن را از چوب تراشیده و رنگ کرده است. عجیب است.
شاید کسی از کلاس کاردستی آن را آورده است؟ - سارا اولین چیزی را که به ذهنش رسید گفت.
برای یک کاردستی ساده خیلی زیبا است، این قطعاً یک آثار قدیمی است! - علی گفت و چیز را از رضا گرفت.
آثار قدیمی چه؟ - پسر پرسید.
آثار قدیمی چیزی قدیمی و گرانقیمت است، مادرم اینطور میگوید، او در یک فروشگاه چیزهای قدیمی کار میکند.
شاید این یک چوبدستی جادویی است؟ - صدایی کنار بچهها شنیده شد.
چه؟ نیلا، آیا کسی به تو نگفته که گوش دادن خوب نیست؟ - سارا از دختر پرسید.
بچهها فقط خندیدند. آنها کاملاً میدانستند که یک چوبدستی جادویی واقعی نمیتواند از هیچ جایی در مدرسه ظاهر شود.
عجیب هستی، نیلا. آیا واقعاً به جادو اعتقاد داری؟ - رضا از دختر پرسید.
من فقط اعتقاد ندارم، میدانم که معجزات وجود دارند، ما فقط همیشه آنها را متوجه نمیشویم.
اگر فکر میکنی این یک چوبدستی جادویی است - علی شروع کرد، به سختی خود را از خنده نگه میداشت - پس بیا، برای ما چیزی جادو کن.
بچهها دوباره خندیدند، اما نیلا حتی لبخند نزد. او دستش را دراز کرد تا علی چوبدستی را به او بدهد.
بیا، من سعی میکنم. من درباره این موضوع در کتابها خیلی خواندهام. چنین چوبدستیها اغلب در افسانههای مردمی و البته در داستانهای خیالانگیز دیده میشوند. این یک ابزار جادویی سنتی است.
اگر به حرفهای تو گوش دهیم، میتونیم به جادو هم اعتقاد پیدا کنیم. خوب صحبت میکنی، به نظر میرسد کتابهای هوشمندانه میخونی - رضا گفت.
رضا، بدجنس نباش، مثل مهدی نباش - تانیا او را قطع کرد.
نیلا، اگر واقعاً فکر میکنی این چوب جادویی است، پس بگیر، فقط آن را نشکن. سعی کن چیزی جادو کنی.
علی البته به حرفهای نیلا اعتقاد نداشت، اما کنجکاو بود ببیند که او بعد از این چه میکند. او چوب را به او داد و خود دور تر به سمت پنجره رفت.
نیلا با دقت چیز را بررسی کرد. چوبدستی بسیار دقیق ساخته شده بود. در انتها باریک میشد و در بالا انگار از ریشههای کوچکی تشکیل شده بود که با حکاکی روی چوب ساخته شده بود. با رنگ سبز زمردی پوشانده شده بود، اگرچه در جاهایی ترکهایی دیده میشد. نیلا دستش را روی چوبدستی کشید. او نمیدانست چگونه طلسمها را درست تلفظ کند و چه حرکتی انجام دهد، چون در تمام کتابها متفاوت بود.
خوب، نیلا، نمیدانی چگونه جادو کنی - رضا خندید.
نیلا چوبدستی را تکان داد و فکر کرد که خوب میشود اگر آخرین درس لغو شود. چون او میخواست به خانه برود. اما هیچ اتفاقی نیفتاد. بچهها فقط متقاعد شدند که چوبدستی معمولی است، نه جادویی، و نیلا دوباره خود را عجیب نشان داد، شاید به همین دلیل است که او دوست ندارد در کلاس.
علی در نهایت تصمیم گرفت چوبدستی را دور نریزد، بلکه از مادرش بپرسد این چه چیز است، شاید واقعاً آثار قدیمی است. ناگهان زنگ درس به صدا درآمد، یعنی فرصت تمام شد و باید به کلاس برگردند. قبل از اینکه به درس برود، سارا نزد نیلا رفت و پرسید:
تو چه چیزی را آرزو کردی وقتی چوبدستی را تکان دادی؟
آرزو کردم آخرین درس نباشد، خستهام و میخواهم به خانه برم.
متوجه شدم، افسوس که کار نکرد - دختر گفت و عجله کرد تا پشت نیمکت بنشیند.
چه تعجبی برای بچهها بود وقتی معلمه گفت:
عجله میکنم خبر خوشی بگویم، مدیر مدرسه تازه تماس گرفت و معلوم شد برنامه درسی تغییر کرده است. امروز روز کوتاهشدهای است و درس نخواهیم داشت.
پسرها و دختران با شادی از جاهایشان پریدند. همه به جز سارا و نیلا. آنها نشسته ماندند، متعجب. وقتی نیلا به سارا نگاه کرد، سارا به سمت راهرو اشاره میکرد، او فهمید که دختر میخواهد بماند و صحبت کند. در راهرو، نیلا علی و رضا را دید. چشمان آنها از تعجب بزرگ بود و علی چوبدستی را در دست داشت. نیلا فهمید که سارا همه چیز را به بچهها گفته است.
آیا درست است که تو آرزو کردی درس لغو شود؟ - علی از نیلا بیاعتماد پرسید.
بله، من گفتم چوبدستی جادویی است - نیلا تایید کرد.
نمیتواند باشد! - رضا فریاد زد - اینطور نمیشود، باید دوباره بررسی کنیم.
چوبدستی را بگیر - علی آن را به نیلا داد، این بار او ابزار را بسیار احتیاطانگیزانه نگه داشت.
و من چه آرزو کنم؟ - دختر متعجب پرسید.
آرزو کن که مهدی از من عذرخواهی کند! خود او اینکار را قطعاً نخواهد کرد، اما شاید با جادو - سارا از نیلا خواست.
سعی میکنم - نیلا گفت و بسیار تمرکز کرد تا مهدی اصلاح شود. او چوبدستی را تکان داد مثل دفعه قبل، اما هیچ اتفاقی نیفتاد.
من گفتم این فقط یک تصادف است - رضا گفت.
بچهها کمی ناامید شدند، علی چوبدستی را برگرفت و با هم به اتاق پوشش رفتند. در حالی که کفشهای ورزشی را عوض میکردند، سارا متوجه شد که مهدی نزدش آمده است. او ایستاده بود و نمیدانست چه بگوید.
مهدی تو چی؟ آمدی عذرخواهی کنی؟ - سارا متعجب پرسید.
خوب، من میخواستم تو را برای قدم زدن بعد از مدرسه دعوت کنم. اما میخواهم عذرخواهی هم کنم.
سارا نمیتوانست باور کند آنچه شنید. او به مهدی نگاه کرد و خود را نیش زد، فکر کرد شاید خواب میبیند. اما او ناپدید نشد.
خوب، بیا قدم بزنیم - او موافقت کرد - و من تو را میبخشم. فقط الان باید به بچهها چیزی بگویم.
سارا مهدی را در اتاق پوشش گذاشت و عجله کرد تا علی را قبل از اینکه به خانه برود، دنبال کند. او داستان عذرخواهی را برایش تعریف کرد و علی ناگهان گفت:
پس این چوبدستی واقعاً جادویی است؟ واو! چگونه این ممکن است؟
علی تصمیم گرفت چوبدستی جادویی را از کیفش بیرون بیاورد، اما وقتی آن را باز کرد، چوبدستی آنجا نبود. او تمام دفترچهها و کتابهای درسی را بیرون ریخت، اما این کمکی نکرد.
کجا رفت؟ - او از سارا پرسید.
به نظر میرسد مثل اینکه ظاهر شد، ناپدید شد.
واو! معجزات و بس! - او گفت و بعد از خداحافظی با سارا به خانه رفت.
سارا واقعاً با مهدی قدم زد، او درباره او چیزهای زیادی یاد گرفت و اکنون به نظرش مهدی فقط یک بدمشخص ساده نبود. او از او پرسید که چرا تصمیم گرفت از او عذرخواهی کند.
معلمه به من پیشنهاد داد، گفت برای اینکه دوستان پیدا کنی، باید مهربانتر باشی. من خیلی فکر کردم و فهمیدم که با تو درگیر شدم، چون میخواستم دوستت باشم، پس تصمیم گرفتم همه چیز را اصلاح کنم - مهدی کمی شرمگین جواب داد.
پس چوبدستی جادویی تو را مجبور نکرد؟ - دختر با غم پرسید.
کدام چوبدستی؟ تو درباره آن چوبی که من خواستم علی را شوخی کنم؟ من آن را از یک فروشگاه حکاکی چوب خریدم.
پس کی درسها را لغو کرد؟ - سارا از او پرسید.
کی؟ مدیر، معلمه گفت. و تو چی، فکر کردی این چوب جادویی است؟
نه، چه میدانی - سارا دروغ گفت. او بسیار ناراحت بود که چوبدستی فقط یک سوغات معمولی بود.
در همین حین، در مدرسه، نظافتچی آن چوبدستی را در اتاق پوشش پیدا کرد. «دوباره کسی از بچهها آن را گذاشته» - فکر کرد. و با تکان دادن چوبدستی، ادامه داد نظافت را. شاید به او اشتباه دیده شد، اما این بار نظافت را خیلی سریعتر انجام داد، بسیار سریعتر از معمول. و این چوبدستی ساده نیست، شاید جادویی نیست، اما توانایی ایجاد اعتقاد به معجزات در مردم را دارد. علی اکنون دائماً به آن روز غیرعادی فکر میکرد، وقتی بسیاری از تصادفات شگفتانگیز اتفاق افتاد. همانطور که میگویند؟ تصادفات تصادفی نیستند؟ به این ترتیب، بدون انتظار، پسری که به داستانها اعتقاد نداشت، قهرمان یکی از آنها شد. داستان چوبدستی جادویی.