Las przynosi wiele korzyści. Oczyszcza powietrze, daje pożywienie, drewno na opał. W lasach żyją niedźwiedzie i jelenie, lisy i zające, szopy pracze i borsuki, bobry i łasice…
Zatrzymując się na chwilę w sosnowym borze, wsłuchasz się i usłyszysz:
Puk-puk-puk…
To dzięcioł swoim potężnym dziobem rozbija szyszkę, by skosztować jej ziarnka. Trajkoczą sroki, ćwierkają sikory, czasem słychać ciężki i przerażający krzyk sowy.
Lasy bywają liściaste i iglaste. W lasach liściastych rosną dęby i brzozy, olchy i osiki, krzewy malin, jeżyn i wilczych jagód. Ich polany pokryte są czarną jagodą, poziomkami i dzikimi truskawkami.
W lasach iglastych rosną sosny, jodły i świerki. Pod niezawodnym okryciem opadłych igieł można znaleźć różnorodne gatunki grzybów: borowiki, kurki, maślaki i rydze.
A ile różnych kwiatów można zobaczyć w lesie! Pierwsze pojawiają się przebiśniegi, za nimi zaczyna przebijać się spod ziemi sasanka, konwalie, jaskry. W każdej porze roku las urzeka nas swoim pięknem.
Oto pewnego razu w lesie wydarzyła się taka cudowna historia.
Postanowił kiedyś mrówka zbudować domek i w nim mieszkać. Chciał podnieść źdźbło trawy — nie udało się, mrówka była zbyt mała, a źdźbło dla niego za ciężkie. Potem znalazł drzazgę. Drzazga też okazała się ciężka — nie mógł nawet ruszyć jej z miejsca.
Gdzie ja mam mieszkać? Jak zbuduję dom?
Zapłakała mrówka.
Chodź do nas mieszkać, my jedno źdźbło podnosimy we trójkę, a drzazgę damy radę we piątkę. Razem i pracować, i żyć weselej!
Zawołały ją inne mrówki.
Mrówka z radością się zgodziła. Odtąd mieszka w mrowisku.
A oto jeszcze jedna historia, która wydarzyła się w lesie.
Młodemu wróbelkowi znudziło się życie w wróblim stadzie. I pewnej jesieni zostawił swoich rodzonych braci i siostry i poleciał do innego lasu. Postanowił zobaczyć szeroki świat. Najpierw podobało mu się w nowym miejscu. Zobaczył tu wiele nowego, czego wcześniej nie spotykał. Tylko jedno go smuciło, że miejscowe wróble go nie witają.
Pewnego razu zobaczył na szerokiej polanie stadko nieznanych wróbli, które dziobały nasiona roślin. Czując głód, on też przysiadł do nich i zaczął dziobać. Nagle wszystkie wróble rzuciły się na niego i zaczęły go dziobami szczypać, tak że nawet pióra poleciały!
Oskubany i urażony, ledwo dolecał nasz wróbel do swoich braci i sióstr w swój rodzinny las.
Ale oni też go przepędzili ze słowami:
Ty nas porzuciłeś — teraz my ciebie nie chcemy znać!
Smutny i samotny, usiadł wróbel z daleka od nich na drzewie.
Tak zawsze bywa, gdy ktoś wstydzi się i zdradza swoich bliskich.
Jest jeszcze jedna leśna historia. Oto, poczytaj.
Najlepiej ze wszystkich w lesie śpiewa słowik. Jego śpiew podoba się wszystkim, dlatego nazywają go pieszczotliwie „słowiczku".
Słowiczku, zaśpiewaj swoją pieśń.
Często prosiły zwierzęta.
Fiu-it, fiu-it, tr-r-r…
Jedna myśl nie dawała mu spokoju.
Rozmyślał tak:
„Śpiewać nauczyłem się dobrze, ale grać na żadnych instrumentach muzycznych nie umiem".
I to bardzo go smuciło.
W tym samym lesie żył niedźwiedź. Kochały zwierzęta tego niedźwiedzia za dobroć i siłę, a jeszcze za to, że nikt tak nie umiał grać na bałałajce, jak on. Jak uderzy w struny, od razu wszyscy tańczą — takie wesołe i zadziornie melodie grał niedźwiedź.
Tylko zupełnie nie umiał śpiewać, jak się nie starał, a wychodziło mu basowe:
Bu-bu-bu…
Spotkali się kiedyś niedźwiedź i słowiczek. Podzielili się swoimi nieszczęściami.
Zagraj mi, przyjacielu, coś, a ja posłucham.
Poprosił słowik niedźwiedzia.
Bardzo spodobała mu się niedźwiedzia gra na bałałajce. Nie wytrzymał słowiczek — zaśpiewał przy jego wesołej muzyce.
Zdziwił się niedźwiedź:
Nie słyszałem wcześniej słowika. Jakie jednak piękne jest słowicze śpiewanie!
Od tego czasu niedźwiedź i słowik zaprzyjaźnili się i zaczęli występować razem zespołem na leśnych koncertach.
Oto takie niewiarygodne historie zdarzają się w lesie z jego mieszkańcami. Czytajcie baśnie, a nastrój będzie u was zawsze dobry i podniesiony.
