Ze zeggen dat als je ergens heel sterk van droomt, het zeker uitkomt. Ik zal je een verhaal vertellen dat gebeurde met een buurmeisje dat ik ken.
We woonden op dezelfde overloop. Elke ochtend bracht haar oma het meisje genaamd Lisa naar de kleuterschool. Ze praatten over natuurverschijnselen: sneeuw en regen, wind en stormen, zeegolven en rivierkeitjes, over de wisseling van de seizoenen.
Oma vertelde Lisa over de winter, lente, zomer en herfst. Het meisje was heel nieuwsgierig en op haar vierde jaar al ongewoon slim en verstandig voor haar leeftijd. Haar fantasie en verbeeldingskracht waren zeer ontwikkeld. Lisa probeerde alle voorwerpen en verschijnselen om haar heen magische krachten en sprookjesachtige eigenschappen te geven.
Op weg naar de kleuterschool, wanneer het kleine meisje nog heel graag wilde slapen maar ze toch vrij snel en relatief ver moest lopen, stelde ze zich voor dat ze sliep en dat alles wat ze onderweg tegenkwamen een prachtige magische droom was.
De bloemen in de perken leken haar te begroeten, wiegend met hun kleurrijke en geurige kopjes, alsof ze zeiden:
Goe-de-mor-gen!
De vlinders die boven de bloemen cirkelden, echoden:
Fij-ne-daag-nog!
De auto's die over de weg reden toeterden soms naar elkaar, en Lisa verbeeldde zich een melodie voor de claxon, uitgevoerd door een onzichtbaar orkest onder leiding van een getalenteerde dirigent.
Het meisje groeide op, en toen ze naar school ging, besefte ze dat er veel ingewikkeldheden bestonden die ze graag zou willen vereenvoudigen.
Hoewel er in de wereld al veel verschillende apparaten waren uitgevonden en gemaakt om te helpen in het huishouden, zoals een mixer, blender, koffiezetapparaat, magnetron, föhn, stofzuiger en andere. Maar Lisa wilde nog iets anders, iets dat het leven van meisjes, jonge vrouwen en vrouwen zou kunnen verlichten.
Dat huiswerk bijvoorbeeld met een zwaai van een toverstaf gedaan zou worden, zonder inspanning en zonder moeite. En omdat aan het einde van elke toverstaf meestal een klein glanzend sterretje zat, telde ze de punten, en dat waren er vijf, en begreep Lisa dat ze ook alleen maar tienen moest halen. En ze vond leren heel leuk.
En als ze aan haar huiswerk ging zitten, wendde ze zich tot de toverstaf met de woorden:
Ster-sterretje, schijn zo helder, help me met mijn huiswerk verder!
En de straaltjes schenen nog helderder, wat het meisje erg verrukte, en ze leerde haar lessen snel, met plezier en nauwkeurig.
Lisa hield er ook van om naar feestjes te gaan die haar vriendinnen organiseerden voor verschillende gelegenheden, en om gasten bij haar thuis uit te nodigen voor feesten.
Voor feestjes had je altijd stijlvolle en kleurrijke, interessante en grappige thematische outfits nodig. En om ze te bewaren had ons meisje een magische kist met een codeslot, die ze had geërfd van haar geliefde oma-toverfee.
Op de avond voor een feestje liep Lisa naar de kist, toetste de code in, bestaande uit zeven speciale cijfers, en wanneer hij openging, keek ze met verrukking naar de inhoud.
Daar was een dubbelzijdige spiegel met een handvat, in een prachtig gesneden zilveren lijst. Daarbij vroeg ze om hulp bij het maken van een kapsel en het kiezen van make-up. Na van de ene kant van de spiegel naar zichzelf te hebben gekeken, vroeg Lisa om hulp, en na een minuutje draaide ze de spiegel om en zag ze al haar volledig getransformeerde spiegelbeeld, met mooi gekapt haar en passende make-up voor de gelegenheid.
In deze kist was ook een doosje met naaibenodigdheden: naalden van verschillende diktes, gekleurde draden, scherpe spelden, diverse scharen. En onder dit doosje lagen verschillende stoffen, linten, stukken band.
Kortom, alles wat nodig kan zijn om te naaien. Van deze voorwerpen vroeg Lisa haar outfits. Ze raakte met haar hand draden van een bepaalde kleur aan, en dat was al een wens. Dat betekende dat ze een jurk van precies die kleur wilde. Alles gebeurde door magie en haar wensen.
Met Oud en Nieuw koos het meisje een witte jurk, op 8 maart een roze, in de zomer een rode en groene, in de herfst een gele, met Halloween een oranje, en op haar verjaardag een lila.
En dit meisje Lisa had ook sprookjesachtige helpers die haar hielpen om snel te bewegen. Dit waren wonderlijke rolschaatsen-achtervolgers, een snelle step-racer, een fiets-snelrijder, sneakers-lichtvoeten. Ze gebruikte al deze voorwerpen heel vaak, waarmee ze haar klasgenoten verbaasde.
Maar op een dag, de veiligheidsregels negerend en zonder knie- en elleboogbeschermers aan te doen, reed ze op de rolschaatsen-achtervolgers achter haar vriendinnen aan en struikelde over een stoeprand en viel. De val was niet hard, maar de ergernis dat ze haar vriendinnen niet had ingehaald was groot. Lisa ging op de rand van de stoep zitten en begon te huilen.
Oh, als er nu maar een goede prins zou verschijnen om me te troosten. En nog beter, dat hij me zou helpen opstaan en met me verder zou gaan op de begonnen weg, als mijn steun en toeverlaat.
Lisa sloot haar ogen en liet haar hoofd zakken. In gedachten verzonken bleef ze nog een paar minuten zitten en besloot verder te rijden, zonder op een wonder te hopen.
Ze hief haar hoofd op, opende haar ogen en...
Voor haar stond een echte prins, in feestelijke kleding en met een kroon op zijn hoofd. Zijn haar wapperde in de wind, zijn kleding straalde luxe uit, en de glimlach week niet van zijn gezicht. Hij stak zijn hand uit naar Lisa en help haar overeind.
De prins was ook op rolschaatsen (tegenwoordig verplaatsen alle moderne prinsen zich uitsluitend op rolschaatsen), en verder reden ze samen, hand in hand.
Het meisje kon haar geluk niet geloven, want het bleek dat alles waar ze van droomde, was uitgekomen!
Daarom moet je dromen. En als je aardig bent, goed opgevoed en goed leert, komen dromen zeker uit. Je moet het alleen heel erg willen. Lees sprookjes aan kinderen voor, en de magie zal zeker ook in jouw leven uitkomen!
