Er was eens Winter. En zij had kinderen: de jongens Vorst en Wind, en de meisjes-zangeresjes Sneeuwstorm, Sneeuwjacht en Stuifsneeuw.
Winter hield heel veel van haar kinderen en liet hen soms ook flink stoeien. En zo werden de kinderen ondeugend, speels, eigenzinnig en onvoorspelbaar. Ze haalden er allemaal plezier uit om samen kattenkwaad uit te halen.
Vorst vond het leuk om alles om zich heen te bevriezen en in ijspegels en rijp te veranderen. Wind kroop graag in verborgen hoekjes en maakte vreemde, griezelige geluiden om dieren en mensen bang te maken.
Sneeuwstorm, Sneeuwjacht en Stuifsneeuw waren echte ondeugendes. Ze strooiden een sneeuwdeken over de aarde, rukten elkaar de pluizige dekbedden uit handen en gooiden die van de ene plek naar de andere. Maar soms ontwaakte de goedheid in de meisjeshartjes, en dan gaven ze bomen, daken en alles wat op hun pad kwam een witte jas.
Ondeugende Wind plaagde graag zijn zusjes: hij pakte de deken en bracht die naar een andere plek, en probeerde de witte jasjes van bomen en huizen af te trekken.
Wind danste graag met Sneeuwstorm. Zij gaven vaak voorstellingen, vooral waar veel ruimte was: op de velden en de vlakten.
Maar als Stuifsneeuw en Vorst met Wind gingen spelen... o, wat een boel! Het land veranderde in een ijswoestijn. Niet elke vogel of elk dier kon deze spelletjes overleven. Vogels vielen van de takken van de kou en bevroren in de sneeuw.
Vorst en Wind kibbelden graag met elkaar. Dan begon er op straat een ijskoude kou.
Het kleine meisje Stuifsneeuw zong graag, en haar zusje Sneeuwjacht zong altijd mee. Alleen konden de meisjes niet mooi zingen; ze konden alleen klagelijk janken en met hun lange liedjes de mensen de stuipen op het lijf jagen.
Winter keek lang naar de kattenkwaad van haar kinderen en kreeg medelijden met alle levende wezens. Ze stuurde de kinderen naar binnen, sloot de deur op slot, gaf ieder een boek en liet hen lezen.
Tot jullie alle boeken hebben uitgelezen, laat ik jullie niet naar buiten!
Dan wordt het buiten warmer. De zon begint helder te schijnen. Vogels, dieren en mensen rusten uit van de meedogenloze kou. En dan rennen de kinderen van Winter weer dartel naar buiten!