Waar droomt Kerstboompje van in december
4 842

Waar droomt Kerstboompje van in december

Auteur:
Originele leerzame ecologische sprookje over Kerstmis en een kerstboompje dat hoopt dat het niet op de vooravond van het feest wordt omgehakt, over een specht en een wolf die de groene bomen beschermen, en over een oma en een kleinzoon die helpen het wensje van het boompje uit te laten komen. Dit verhaal voor kleuters en jonge schoolkinderen leert kinderen zorgvuldig om te gaan met de natuur, en is geschikt om voor het slapengaan voor te lezen en er voor het slapen over te praten.

Er was eens… Nee, ik begin zo: aan de rand van een enorm betoverd mooi bos groeide een kleine pluizige Kerstboom. Ze groeide omringd door zusjes en vriendinnetjes, in liefde en zorg.

Oma, hoe kan dat? Wie zorgde voor haar? vroeg de kleine kleinzoon.

Wie denk je? Dieren, vogels. En voor de kleine boompjes zorgde ook de boswachter.

Oma, hoe zorgde hij dan voor ze?

Vroeg in het voorjaar, als de sneeuw nog niet gesmolten was en niet in beekjes was veranderd, maar alleen zacht werd, als warm vanille-ijs, plantte de boswachter heel kleine boompjes in de grond.

Oma, maar de grond ligt onder de sneeuw. Het is koud.

In zulke grond plant je juist de boompjes.

Morgen gaan we naar de moestuin en planten we erwten! riep de jongen.

Onderbreek me niet. Welke moestuin? Het is november buiten, de sneeuw ligt tot je knieën.

Dus kerstbomen mag je planten, maar erwten niet?

Och, wat een wijsneus. lachte oma, en ze vervolgde haar verhaal, de bosdieren en vogels zorgden voor de kleine boompjes. De dieren probeerden de takjes niet te breken, en de vogeltjes zongen liedjes.

En ons kleine boompje groeide en groeide, tot het een jonge, mooie Spar werd.

Er viel sneeuw, wit en pluizig. De boompjes trokken witte mantels aan.

Op een mooie ochtend werd het boompje in een zeer goed humeur wakker en zong een liedje:

« Aan de rand van het bos sta ik, de mooiste van allemaal,
Mijn witte mantel is het pluizigst van al.
In mijn hart is vuur, geluk en vreugde,
Daarom zing ik een liedje voor iedereen om te inspireren».

Waarom zing je zo? vroegen haar vriendinnen. Het is geen zomer, de warme wind speelt niet met ons. Het is stil, vorst in het bos, en jij besluit te zingen.

Ik heb een goed humeur, daarom zing ik…

Zing maar, zing maar, zei een voorbijvliegende ekster, binnenkort is er feest bij de mensen: Nieuwjaar. De houthakkers, de kerstboomkappers, komen naar ons bos en gaan jullie, schoonheden, vernietigen. Ze laden jullie in vrachtwagens en aanhangers en brengen jullie naar de stad. Daar hangen de mensen jullie vol met gekleurde ballen en dansen ze op muziek. Zo staan jullie twee weken, en dan worden jullie uit het warme huis naar de vuilnisbelt gebracht.

Wat? schrokken de boompjes. Wij geloven je niet!

Niet geloven? Vraag het dan maar aan wie je wilt. Mijn woorden zullen bevestigd worden door een konijn of een vos, wie dan ook. Kwetter-kwetter, ik vlieg weg. Met jullie praten is zinloos!

O, vriendinnetjes, wat eng! Gaan we sterven? Zien we de zomer niet meer? Horen we het liedje van het jonge beekje niet meer? Ontmoeten we de vogels niet die terugkeren uit warme landen? Horen we de zang van de nachtegaal niet meer?

En zo elk jaar! Veel kerstbomen worden in december door mensen gedood! hoorden ze de woorden van de wegvliegende ekster.

Een wolf liep voorbij.

Wat is er, boompjes, huilen jullie? Waarom zijn jullie zo verdrietig? vroeg de grijze wolf.

De ekster vertelde ons dat de houthakkers het bos in komen. Ze zullen ons omhakken, in vrachtwagens laden en naar de stad brengen. Daar worden we aan mensen uitgedeeld. We zullen de mensen een paar dagen met onze schoonheid verblijden, en daarna gooien ze ons weg. We zullen sterven.

Dat weet ik, dat weet ik, zei de wolf, terwijl hij op een boomstronk ging zitten. En wat moeten we doen? Er valt niets te veranderen! Dieren verstoppen zich meteen of rennen weg diep het bos in voor de houthakkers. Iedereen is bang voor hen. Al honderden jaren vieren mensen dit feest en behandelen ze de kerstbomen zo. Ik kan jullie niet helpen.

Zo sprak de wolf, en er rolde een traan over zijn wang. Hij had medelijden met de jonge boompjes.

Toen keek een specht uit zijn holte:

Ik heb jullie gesprekken gehoord, maar ik kan ook niet helpen, en niemand kan jullie helpen.

De boompjes huilden nog harder, en gele harsachtige tranen liepen langs de stammen.

Ik heb gehoord dat er een manier is om jullie te redden, zei de specht plotseling.

Welke? Spreek, niet zo spannend! riepen de jonge boompjes verheugd.

Als alle mensen tijdens hun Nieuwjaarsfeest kunstmatige bomen zouden versieren, dan zouden de houthakkers jullie levend laten staan. Kunstmatige bomen gooien ze niet op de vuilnisbelt, maar pakken ze in dozen in en bewaren ze tot het volgend jaar. Dat heb ik onlangs gehoord. Ik vloog naar de stad en daar vertelden de mussen het mij.

Precies! Wauw! En hoe krijgen we het voor elkaar dat alle mensen kunstmatige bomen voor het feest neerzetten en ons niet meer vernietigen?

Helemaal niet! Wij zijn niet de baas over de mensen!

O jee, o jee! huilden de boompjes weer, terwijl de gele hars steeds meer langs hun jonge stammen liep.

Het moet zo zijn dat alle mensen dat zelf willen. En niet iedereen wil dat, dus we moeten wachten. Er gaat tijd voorbij, en misschien is het over vijftig jaar zo. Hopen en wachten!

Laat de mensen dan naar ons bos komen! zei een van de boompjes. Ze kunnen ons hier versieren! Laat ze liedjes zingen en rondom ons dansen.

Dat zou goed zijn, maar niet iedereen wil 's nachts naar het bos rijden. Het is hier koud, en ze hebben kleine kinderen… overwoog de specht.

Vriendinnetjes en zusjes, we zullen hopen en wachten, zei een van de boompjes.

Het zal nog vele tientallen jaren duren voordat jullie droom uitkomt, besloot de specht zijn toespraak.

Oma, oma, en wij hebben een kunststof boom, een blauwe, toch? zei de vijfjarige kleinzoon vrolijk. Vervullen wij al de wens van de boompjes?

We proberen het... Onze boom is ongeveer vijftien jaar oud.

Hoeveel bomen hebben we dan gered? verbaasde de jongen zich.

Tel het maar uit, je kunt al tellen.

Oma, dan zijn wij knap!

Niet wij, maar opa. Hij heeft de boom gekocht. Ga naar de werkkamer en zeg tegen opa dat hij knap is! glimlachte oma.

Het sprookje Waar droomt Kerstboompje van in december is beschikbaar in FB2-formaat voor telefoons, tablets, computers en e-readers.
Vergelijkbare sprookjes
Hoe Kolobok kennismaakte op internetsites
Hoe Kolobok kennismaakte op internetsites
Ook Kolobok voelt zich wel eens eenzaam. Daarom besloot hij: ik ga me inschrijven op een datingsite. Zo begon het allemaal. Een modern leerzaam sprookje over hoe Kolobok kennismaakte op internet
5 784 3
Hoe Haas en Wolf van staart wisselden
Hoe Haas en Wolf van staart wisselden
Een leerzaam modern sprookje over hoe Haas en Wolf besloten van staart te wisselen. Hoe zou dat aflopen?
31 907 3
Het verhaal van de prinses en de draak
Het verhaal van de prinses en de draak
Een modern sprookje over een prinses die heel erg bang was voor een angstaanjagende draak. Maar op een dag overwon ze haar angst en besloot hem te bezoeken... En zo kreeg ze een nieuwe vriend.
12 407 3
Het verhaal van de drie taarten
Het verhaal van de drie taarten
De koning zei ooit tegen zijn dochters: bak elk een taart voor mijn verjaardag. Twee toekomstige prinsessen voltooiden de opdracht, maar de derde kwam met lege handen. Uit dit originele sprookje ontdek je waarom
5 405 3

Wil je op de hoogte gehouden worden van nieuwe sprookjes?

↑