Er was eens een jongen genaamd Vova. Hij was een erg aardig en slim kind. Hij liet vrienden nooit in de steek en hielp altijd zijn moeder. Mama en papa hielden erg veel van hun zoontje. Vova zat in de oudste groep van de kleuterschool, en de juf prees hem altijd.
Op een dag was er in de kleuterschool een dag van het favoriete speelgoed. Alle kinderen moesten hun speelgoed meebrengen en erover vertellen aan de anderen. Vova kon lang niet beslissen welk speelgoed hij mee zou nemen. Hij koos tussen een pluchen beer met een afgebroken oog en een grote rode vrachtwagen. Mama adviseerde hem de vrachtwagen mee te nemen, en Vova luisterde naar haar, hoewel de vrachtwagen niet zijn allerliefste speelgoed was.
Toen alle kinderen in de kleuterschool waren verzameld, vroeg de juf hen in een kring te gaan zitten en om de beurt over hun speelgoed te vertellen. De kinderen vertelden waarom ze dat bepaalde speelgoed hadden gekozen. De een had een pop meegebracht, de ander, net als Vova, een autootje, en veel kinderen hadden zachte speeltjes. Maar Vova herinnerde zich vooral een klein, maar erg mooi nieuw robotje dat een jongen genaamd Sasha had meegebracht. Hij vertelde vol enthousiasme over de robot:
Hij is automatisch en op afstandsbediening. Hij kan lopen, liedjes zingen en praten.
De kinderen luisterden naar Sasha erg aandachtig. Het robotje beviel iedereen zo goed dat ze Sasha smekten ermee te mogen spelen.
En bovendien is hij echt levend. Als je niet naar hem kijkt, kan hij zelf bewegen en praten.
Dat bestaat niet! — zei het meisje Masha.
Je denkt alles te veel na! — steunde Vova haar.
Maar dat is niet waar! En als je me niet gelooft, mag je niet met hem spelen, — Sasha was verdrietig dat de kinderen hem niet geloofden en nam de robot mee terug naar zijn kastje.
Toen alle kinderen hun speelgoed hadden laten zien, mocht de juf hen tot het middageten zelf spelen. Ze deelden blij speelgoed met elkaar, behalve Sasha. Zijn robot gaf hij aan niemand.
Vova wilde niet spelen met het autootje dat hij had meegebracht. En de andere speelgoedjes van de kinderen interesseerden hem ook niet. Hij droomde er nu van om met de robot te spelen. Maar Sasha was gierig en gaf hem aan niemand. In Vova's hoofd groeide een slecht plan. Hij wist zelf niet waar deze gedachten vandaan kwamen en was er erg bang voor.
Vova dacht dat hij, terwijl niemand keek, naar het kastje kon sluipen waar Sasha de robot had opgeborgen en hem voor zichzelf kon nemen. Niemand zou iets merken, en hij zou ermee spelen en hem zeker terugzetten. Vova kon de ontstane verlangen niet weerstaan. Hij wist dat je andermans spullen niet zonder toestemming mag nemen, maar hij wilde zo graag met de robot spelen dat hij besloot deze belangrijke regel te overtreden.
Hij wachtte tot Sasha afgeleid was door spelen met andere kinderen en de juf begon de tafel voor het middageten te dekken. Hij zag er zeker van uit dat niemand hem zou zien en sloop naar de garderobe met de kastjes. Hij vond snel het juiste kastje met de robot. Erop stond in grote letters "Sasha" geschreven.
Vova opende het kastje en zag de gewenste robot. De robot was uitgeschakeld, hij lag bewegingloos op de plank. Maar zodra Vova zijn hand uitstrekte om hem te pakken en beter te bekijken, gingen de ogen van de robot geel oplichten. Vova schrok, hij wilde bijna schreeuwen, maar herinnerde zich op tijd dat hij zich zo zou verraden. De robot draaide zijn hoofd naar de jongen en zei:
Je bent niet mijn eigenaar.
Dus je bent echt levend? Dan heeft Sasha niet gelogen...
Protocol "diefstal" geactiveerd. Alarm inschakelen, — zei de mechanische stem.
Nee, niet doen, wacht! — smeekte Vova de robot.
Wilde je me stelen?
Nee...— aarzelde Vova.
Leugen gedetecteerd. Protocol "anti-bedrog" activeren, — de robot stond op de plank op en hief zijn laserpistolen op, gericht op de jongen.
Nee, wacht, niet doen, alsjeblieft. Ik wilde je niet stelen! Echt waar. Ik lig niet! Ik wilde alleen even spelen, maar Sasha gaf hem niet, en ik... Ik ben hier gekomen om even te spelen en je terug op je plaats te zetten. Alsjeblieft, activeer de pistolen niet, — Vova was erg nerveus, hij was bezorgd dat hij iets slechts had gedaan en was verrast dat de robot echt levend was.
Ik begrijp het. Je bent een goed jongetje. Je moet niet doen wat je van plan was. Je moet je bij Sasha verontschuldigen, — zei hij, terwijl hij zijn pistolen liet zakken.
Dat kan ik niet! Hij zal denken dat ik je wilde stelen. Hij zal het zeker aan de juf vertellen, en zij zal het aan mama en papa vertellen, en zij zullen erg verdrietig zijn. Ik wil hen niet verdrietig maken, — een klein traantje liep over Vova's wang.
Ik begrijp je. Je bent een goed jongetje. Maar je wist dat je andermans spullen niet mag nemen, en je besloot toch met mij te spelen zonder toestemming. Je hebt het verkeerd gedaan.
Ik weet het, het spijt me, meneer robot. Ik heb gewoon nog nooit zulke mooie speelgoedjes gezien. En ik weet zelf niet wat er over me kwam.
Goed, ik zie dat je het erg erg spijt. Ik zal je daad geheim houden, maar je moet onthouden wat we hebben besproken. Neem nooit andermans spullen zonder toestemming. Dat is slecht. Dat is slecht. Dat is slecht, — de robot zei dit en schakelde uit.
Vova, wat doe je hier? — hoorde hij de stem van Sasha.
Ik wilde gewoon... — Vova dacht eraan om te liegen dat hij hier toevallig voorbij liep, maar hij herinnerde zich nog steeds de woorden van de robot en besloot geen tweede slechte daad te begaan, — ik wilde met je robot spelen. Ik geloof nu echt dat hij levend is, eerlijk waar. Het spijt me dat ik je niet meteen geloofde en hier zonder je toestemming naartoe ging.
Ah, dus dat is het. Oké, je hebt hem niet meegenomen, je bent op tijd gestopt. Hij is echt geweldig, laten we samen spelen.
Dank je wel, Sasha, je bent een echte vriend! — riep Vova blij uit.
Zullen we de robot op je auto laten rijden? — stelde Sasha voor.
Ja, dat zal geweldig zijn!
Vova haalde zijn grote auto en samen met Sasha zetten ze de robot erin. Het leek Vova dat de robot zachtjes "Goed gedaan" zei toen hij hem in de auto zette. En de jongen glimlachte. Hij was blij dat alles goed was afgelopen en dat de goede robot hem had behoed voor een slechte daad. En Sasha liet hem spelen!