Een eenzaam, verdrietig katje verstopte zich onder een houten bankje voor de regen
De regen was fijn en motregende, maar het kleine Floortje vond dat juist leuk.
Met veel plezier trok ze haar roze rubberlaarzen aan, en haar paraplu met aardbeien paste daar precies bij! Floortje liep samen met haar moeder. Terwijl mama bij de winkel met een bekende tante praatte, stelde het meisje zich voor dat ze een dappere avonturierster was.
De regen was opgehouden, en om haar heen lagen de heerlijkste plassen! Je kon ze zelfs meten, want waarom zouden je laarzen anders zo geweldig zijn?
Floortje ging helemaal op in haar spel: haar belangrijke missie was nu het vinden van de diepste plas. Daarom hoorde ze het miauwen pas even later. Ze bleef stilstaan en luisterde goed. Het klagelijke miauwen klonk weer. Zeker, het geluid kwam van onder de bank naast haar!
Hallo, van wie ben jij, kleintje? vroeg Floortje aan een klein rood propje dat angstig onder het bankje vandaan keek.
Ik ben van mama! piepte het kleintje angstig.
En waar is je mama dan?
Ik weet het niet, ik ben verdwaald…
Floortje, schatje, tijd om naar huis te gaan. Oh, en van wie is dit kleintje? vroeg mama verbaasd. Ze had net afscheid genomen van haar bekende en was naar haar dochter gelopen.
Hij is van mama! antwoordde het meisje vastberaden. En hij is verdwaald!
Arme kleine, zuchtte mama, helemaal nat geworden! Goed dan, Floortje, het is beslist: je neemt je nieuwe vriendje mee. Zo'n klein katje hoort hier niet in de kou te zitten. En jij, kleintje, maak je geen zorgen, we vinden je mama wel!
Echt waar, vinden jullie haar? vroeg het katje smekend.
Zeker weten, antwoordde Floortje. Ze droeg het kleine rode propje voorzichtig in haar armen.
Thuis voelde het diertje zich al beter. Hij droogde af, kamde zijn vacht weer in orde, en Floortje gaf hem een schoteltje warme melk. Het katje vertelde dat hij samen met zijn moeder en een oud vrouwtje woonde, en dat hij nog nooit buiten was geweest. Maar oma was naar de buren gegaan en had de deur laten openstaan, waarschijnlijk uit verstrooidheid.
Moederkat sliep, en Rooki (zo heette het kleintje) had helemaal niets te doen. Dus besloot hij even naar buiten te gaan, alleen maar om te kijken wat er op straat te zien was, en daarna meteen weer terug.
Maar op straat zag hij een heel interessant vogeltje! Het kleintje merkte niet eens dat hij in een vreemde tuin was beland. Het vogeltje vloog plotseling weg, en toen begon het te regenen.
Mama en oma maken zich zorgen, ze weten niet waar ik ben. Hoe moet ik nu terugvinden? zuchtte Rooki verdrietig.
Ik weet het, ik weet het! Floortje haalde viltstiften en een schrift tevoorschijn. We schrijven een oproep!
Goed zo, schat, prees mama, zeker weten dat jouw familie, Rooki, je snel vindt. Tot die tijd kun je bij ons logeren, vind je dat goed?
Natuurlijk niet. Heel erg bedankt.
De volgende dag ging de bel in het huis. Het waren moederkat en oma-baas die kwamen om het kleintje op te halen. Floortje was tegelijk verdrietig en blij. Ze was echt gehecht geraakt aan het katje, maar de volwassenen beloofden dat ze voortaan vaak contact zouden houden.
Floortje ging aan tafel zitten. Ze wilde heel graag haar nieuwe vriendje tekenen, en toen dansten de letters als ondeugende kleine kinderen over het schrift:
«Van wie is dit verloren kleintje?
Een katje huilt onder het bankje,
De regen plaagt hem zo,
Hij wordt nat, niet warm en fijn.
Van wie is dit rode jongetje?
Hij lijkt wel een zonnestraaltje,
Dat is zijn mama kwijt.
Want voor iemand is hij de liefste,
De liefste, de mooiste,
Een lief, goed, prachtig katje.
Hoe kon hij toch verdwalen,
Tot laat in de avond blijven?
Hier bevriest een kleintje,
Een klein rood katje.
We moeten meteen zoeken, vrienden,
En we mogen hem niet voorbijlopen.
Het kleintje huilt zo verdrietig,
Van iemands zoontje, een katje.
Terwijl we hem onderdak geven,
Lieve kleine, je bent niet alleen,
We verwarmen en voeden je,
Ook al zijn we geen familie.
En je mama is vlakbij,
Ze zegt dank je wel met een blik,
Ze wast het lieve pluizenbolletje.
We brengen het katje en de kat terug.
Want zo hoort het niet in de wereld,
Dat kinderen verloren raken!»
Schat, wat een prachtig gedicht, je bent een topper! zei mama tegen Floortje. Ik denk dat Rooki, zijn mama en oma het leuk zullen vinden.
Ja, maar wanneer zie ik hem weer? zuchtte het meisje.
Morgenavond komen ze bij ons op bezoek, glimlachte mama, we hebben toch beloofd dat jullie contact zouden houden!
Hoera! riep Floortje.
Hun vriendschap met Rooki was net begonnen. Er lagen zoveel dagen met spelen en wandelen voor hen. Natuurlijk wel onder toezicht van de volwassenen. Want kleine katjes moeten nog wat groeien, anders raken ze weer verloren! En zo hoort het niet te zijn in de wereld, dat kinderen verloren raken!