Joris wachtte op papa, die aan een Belangrijke Taak werkte. Papa was al lang weg. Mama had vaak geen tijd om met Joris te spelen, en op die momenten voelde de kleine jongen zich eenzaam en miste hij zijn vader.
Op een dag ging de jongen wandelen en, toen hij langs het park liep waar mooie hoge eiken stonden en veel kleurrijke bloemen groeiden, zag hij iets vreemds. Daar hing een grote zwarte wolk. Hij was zo griezelig en wilde Joris aanvallen. Hij kwam steeds dichterbij, en Joris herkende hem.
Het was verdriet. Joris rende weg, maar het verdriet achtervolgde hem. Toen herinnerde Joris zich dat er stiften in zijn zak zaten. Hij bleef staan en tekende een enorme muur op het asfalt. Het verdriet vloog dichterbij, maar zag de muur, draaide zich om en vloog weg.
De jongen was bang. Hij rende snel naar mama. Langs hem reden auto's en liepen mensen, maar Joris zag niemand. Hij zag zelfs de buurvrouw tante Sandra met haar mooie poedel genaamd Graaf, waarmee hij zo graag speelde, niet.
Mama, mama! ― riep Joris. ― Het verdriet achtervolgde me.
Zo, zo, zo, ― zei mama nadenkend, ― en waar kwam het vandaan?
Ik weet het niet. Ik liep te wandelen, wilde vriendjes ontmoeten en met stiften tekenen, maar toen vloog het ineens naar me toe! ― antwoordde Joris.
Waar dacht je aan toen je naar je vriendjes liep? Maakt iets je ongerust? ― vroeg mama.
Ik dacht aan papa en dat ik hem mis. Dat hij nog steeds niet terug is. En het is vervelend dat op de crèche alle kinderen door hun papa's worden opgehaald, behalve ik ― zei Joris, en er verschenen tranen in zijn ogen.
Verdrietig zijn is normaal. Ik ben ook verdrietig en mis papa. Laten we bedenken wat we kunnen doen om het verdriet weg te jagen? ― stelde mama glimlachend voor.
En wat kunnen we bedenken? ― vroeg Joris. ― Het is zo'n grote wolk, dit verdriet!
We kunnen papa een brief schrijven en erin vertellen hoe je gisteren op de voorstelling hebt gezongen. Weet je nog hoe iedereen voor je klapte?
Ja! ― zei Joris glimlachend. Op dat moment herinnerde hij zich hoe hij op het podium stond.
Je kunt hem elke dag schrijven. Of kijk eens hier, ― zei mama, terwijl ze haar zoon een schrift overhandigde. Het schrift was zo mooi en fel. En het kon bovendien praten.
Hallo, Joris! ― zei het. ― Ik ben jouw Dagboek. Je kunt me elke dag vertellen hoe je dag was. Ik bewaar alles en vertel het later aan je papa.
Wat gaaf! ― zei Joris, en zijn gezicht straalde van geluk.
Zo kun je contact houden met papa, terwijl hij weg is, ― zei mama, ― en onthoud dat je altijd met mij kunt spelen. We kunnen samen kijken. Of je kunt met vriendjes gaan tekenen met stiften en er daarna papa over schrijven. Hij leest het met plezier. En onthoud dat hij zeker snel terugkomt, en ik zal je altijd beschermen.
Mama omhelsde Joris stevig, en hij rende gelukkig weg om papa een brief te schrijven. Er was immers zoveel interessants dat hij moest vertellen!