Er was eens een Belangrijk Werk. Het was heel belangrijk en heel groot, maar tegelijkertijd ook heel hulpeloos. Het woonde in het bos en beschermde het kleine stadje Bosrijk.
Het had voortdurend hulp nodig. Dan lekte het dak van een huis, dan brak de kraan, dan brandde er ergens een stuk grond af. En al vele jaren geleden was het zo gegaan dat alle mannen van Bosrijk het Belangrijke Werk hielpen. Want mannen zijn sterk en moedig.
Bosrijk was een lief en gezellig stadje. Het was er altijd warm, altijd zomer. Het rook naar sinaasappels en bloemen, en in de bomen klommen vrolijke kinderen. Er waren veel gezinnen en veel liefde.
Iedereen in dit stadje leefde in harmonie: ze speelden en lachten samen. In elk huis woonde een hond of een kat. En elk kind uit het stadje kon langskomen om met de dieren te spelen, zo vriendelijk waren alle mensen.
Er waren veel speeltuinen en speelkamers, waar zowel grote kinderen als kleine peuters, die net begonnen te lopen en onhandig hun grotere vriendjes achternaliepen, konden rennen en spelen. Alle kinderen hadden een mama en een papa die hen heel erg liefhadden.
Maar op een mooie zonnige dag kwam het Belangrijke Werk naar de stad. Het raakte even in de war toen het de vrolijke kinderen zag rennen en de even gelukkige mama's en papa's op de bankjes zag zitten. Het wilde hen niet storen, maar het had geen keus. Want het kon niet zonder hulp van de papa's.
Niet alle mannen waren nodig voor het Belangrijke Werk, dus het vroeg niet iedereen. Onder de opgeroepenen was de papa van Sem.
Sem was erg van streek, want niemand wist wanneer papa weer terug zou komen. Sem hield erg van papa. Ze brachten altijd veel tijd samen door, speelden met speelgoed en renden achter elkaar aan. Papa haalde Sem vaak van de kleuterschool. Dat was het mooiste moment, als Sem 's avonds op de kleuterschool op papa's komst wachtte.
De jongen wist dat ze op weg naar huis langs de winkel om de hoek zouden gaan om een ijsje of een reep chocolade te kopen. Het was zo leuk om het snoepje dat papa had gekocht onderweg naar huis op te eten.
Toen papa naar het Belangrijke Werk vertrok, was Sem erg verdrietig. Wie zou hem nu van de kleuterschool halen en met hem spelen? Papa liep naar Sem, omhelsde hem en zei:
Sluit je ogen, mijn zoon. Denk terug aan gisteren, toen we samen om het hardst naar huis renden. Wat hadden we een lol, weet je nog?
Ja, ik weet het nog. De kat van tante Anke stond me in de weg, ze begon me te achtervolgen en ik raakte je helemaal kwijt, zei Sem.
En weet je nog hoe we afgelopen weekend samen gingen vissen? Jij ving zo'n grote vis dat je bijna in de rivier viel, lachte papa. Sem lachte terug.
Stel je nu eens voor dat ik achter je sta. Heb je me voor je?
Ja, antwoordde Sem.
Onthoud, zoon, ik ben altijd in de buurt. Ik ben altijd bij je, ook al zie je me niet. En ik kom binnenkort zeker terug. Dan gaan we weer vissen, spelen we je favoriete spelletjes en eten we chocolade op weg naar huis van de kleuterschool. Open je ogen.
Sem deed zijn ogen open en omhelsde papa stevig.
En onthoud dat mama bij je is, zij zal je altijd beschermen. En jij leert haar autootjes spelen. Je zult zien, zij wordt er vast heel goed in, zei papa terwijl hij naar mama keek.
Iedereen lachte.
Diezelfde avond brachten Sem en mama papa naar het Belangrijke Werk.
En Sem was niet meer zo verdrietig, want hij wist dat het Belangrijke Werk zonder zijn sterke papa het niet zou redden, en papa was dichtbij en zou zeker snel terugkomen.