Op zaterdag waren Anita's ouders van plan om 's ochtends weg te gaan. Papa moest naar een nabijgelegen stad voor zaken, en mama wilde meegaan om wat te winkelen. Daarom klopte vroeg in de ochtend zachtjes op de deur - het was Zinaida Pavlovna, Anita's grootmoeder, die de dag met haar kleindochter wilde doorbrengen.
Anita lag nog even lekker in bed voordat ze besloot op te staan. In de keuken had grootmoeder al haar favoriete pannenkoeken gebakken en een hele schaal heerlijke aardbeijenjam neergezet.
Hallo, oma!
Zei Anita opgewekt.
Hoera, mijn favoriete pannenkoeken! Ik hou er zo van als jij bij ons komt! Wat gaan we vandaag doen?
Goedemorgen, Anita!
Antwoordde grootmoeder.
Eet je ontbijt op! Vandaag beloven ze zonnig weer, dus gaan wij naar de Botanische Tuin. In januari is het daar bijzonder mooi!
Anita at vijf pannenkoeken met aardbeijenjam op en spoelde alles weg met melk, waarna ze zich haastte om zich aan te kleden.
Het meisje woonde met haar ouders niet ver van het park - slechts twee haltes met het openbaar vervoer.
Anita en haar grootmoeder stapten uit de bus en liepen naar de ingang van de Botanische Tuin. Het was hier prachtig - alsof je uit een grote stad door een toverstokje in een ander wereld terecht was gekomen. De paden waren glad en bedekt met sneeuwwit sneeuw die de hele nacht was gevallen. En wat waren er veel wonderbaarlijke en unieke bomen. En het landschapsontwerp was erg mooi.
Terwijl Anita over de paden rende, merkte ze op dat een werknemer van de Botanische Tuin sneeuw onder een bepaalde boom gooide.
Oma, waarom gooit die meneer sneeuw onder de bomen?
Vroeg het meisje nieuwsgierig. Van nature was zij erg nieuwsgierig, net als de meeste kinderen van haar leeftijd.
Vraag het zelf aan de werknemer van de Botanische Tuin.
Antwoordde Zinaida Pavlovna.
Ik denk dat hij het je graag zal uitleggen.
Anita was een behoorlijk dapper meisje voor haar leeftijd, dus rende ze naar de tuinman en stelde haar vraag.
Goededag!
Zei ze tegen de man.
Kunt u alstublieft zeggen waarom u sneeuw onder deze bomen gooit?
De tuinman, die Nikolai Semyonovich heette, had niet verwacht dat iemand aandacht aan zijn werk zou besteden - hij was er zelfs blij mee. En natuurlijk draaide hij zich met groot plezier naar het meisje.
Goededag, jongedame, ik beantwoord je vraag graag.
Begon de werknemer van de Botanische Tuin.
Dit jaar is er zo weinig sneeuw en 's nachts zijn de vorsten streng. We vrezen dat warmteminnende bomen slecht de winter door zullen komen, daarom maken we een sneeuwkussen.
Hoe bedoelt u?
Vroeg Anita verbaasd.
Maakt u voor hen kussens?
Voor bomen werken sneeuwhoopen als een donzen dekbed. Het omhult het wortelstelsel en het bovengrondse deel tegen sterke vorst en ijzige wind.
Antwoordde de tuinman glimlachend.
En rond jonge bomen stampen wij werknemers van de Botanische Tuin de sneeuw goed aan, zodat muizen in de winter niet bij de boomstammen kunnen komen en het jonge plantje niet beschadigen. Voor volwassen bomen zijn knaagdieren niet gevaarlijk, dus voor hen is sneeuw voldoende. Sneeuwhoopen zijn dus batterijen die voor bomen een bepaald microklimaat creëren en een comfortabele temperatuur voor planten handhaven. En sneeuw creëert ook een voorraad zoetwater die de boom in het voorjaar nodig heeft.
Dank u wel, u hebt het allemaal erg interessant uitgelegd.
Zei het meisje tegen Nikolai Semyonovich, en zij en haar grootmoeder vervolgden hun wandeling.
Oma, maandag hebben we een les en ik zal zeker vertellen wat ik vandaag heb geleerd.
Deelde kleine Anita haar indrukken. En ze moest papa en mama zeker vertellen dat ze op hun dacha alle appelbomen met sneeuw moeten bedekken. Ze weten er niets van.
