In een klein dorpje woonden eens een oude man en een oude vrouw. En omdat het dorpje heel klein was, woonde er verder niemand. De oude man ging elke dag vissen, want de zee was vlakbij, en de oude vrouw kweekte groenten in de moestuin en kookte heerlijke gerechten voor de oude man.
De oude man en de oude vrouw hielden ook kippen, die elke dag eieren voor hen legden. De oude vrouw hield heel veel van haar kippetjes. Voor hen vroeg ze de oude man om een mooi kippenhok te bouwen, en in de koude maanden legde ze stro voor hen neer, zodat ze het niet koud hadden.
De oude vrouw en de oude man leefden in volmaakte harmonie, ze hielden heel veel van elkaar en zorgden altijd voor elkaar. Ze deden alles samen - ze wiedden de bedden, maakten het kippenhok schoon en brachten orde in huis. En de oude man noemde de oude vrouw Goedhart, omdat ze echt heel vriendelijk, zorgzaam en gul was. Toen een gezin in het naburige dorp helemaal geen geld had, kwam de oude vrouw bij hen thuis en bracht lekkernijen voor de kinderen mee, en naar het naburige dorp lopen was heel ver, in rustig tempo meer dan drie uur.
En op een mooie avond, toen ze naar de schuur moest om eieren te halen, hoorde de oude man de oude vrouw roepen:
Oudje, oudje, kom snel hier! Hier in de schuur is zoiets!!!
De oude man schrok, wat zou er kunnen zijn! Misschien was er een vos de schuur binnengedrongen en had alle kippetjes opgegeten!
Hij sprong van zijn stoel en rende naar de oude vrouw in de schuur. Toen hij binnenkwam, geloofde hij zijn ogen niet. Op een beschut plekje, op goudkleurig stro, lag een ei, maar niet zo een als gewoonlijk, maar van goud.
Kan dat echt? Kunnen kippen eieren van puur goud leggen? Nou, oudje, dat meen je niet! Waar heb je dat ei vandaan?
Met een vragende blik riep de oude man uit.
Waar vandaan, de kip heeft het gelegd! Ik kom net binnen en hier ligt zoiets! Oudje, zijn wij nu de rijksten van de hele wereld?
Nog steeds haar ogen niet gelovend, riep de oude vrouw.
Nou, ik weet het niet, maar dit ei is genoeg voor ons om goed te leven en niet meer in de moestuin te hoeven werken. Maar eigenlijk denk ik dat we het ver weg moeten verstoppen, laat het maar liggen voor het geval dat, je weet maar nooit wat er gebeurt.
Verheugde de oude man zich.
Zo deden ze het. Ze maakten een kleine kist van houtjes, de oude man bevestigde er een stevig slot op, en ze legden het gouden eitje erin. Ze gingen slapen.
De ochtend brak aan en de oude man stond zoals gewoonlijk vroeg op om te gaan vissen. Hij pakte zijn hengels en aas, liep naar buiten en zag de oude vrouw, die enorme palen in de grond sloeg.
Wat ben je aan het doen, oudje? Waarom begraaf je die palen in de grond? De zon komt net op en jij bent hier al aan het rommelen.
Ik bouw een hek, zodat niemand bij ons kan komen en iets van ons kan vragen. Ik hoef niet aan iedereen zomaar dingen weg te geven, vanaf nu geef ik niemand meer iets en trakteer ik niemand meer op iets. En jij, oudje, pak nu ook niets meer uit de koelkast, en ik ga je ook niet meer voeden.
Mompelde de oude vrouw in zichzelf.
Ben je helemaal gek geworden? Wat doe je nou? We hebben toch zoveel jaren zij aan zij geleefd! Ik ga nu vissen, ik vang wat vis, we bereiden het vanavond en vieren ons gouden ei.
Nee, oudje, jij gaat vissen, en dan breng je de vis naar mij, ik eet het zelf op.
De oude man kon zijn oren niet geloven. Toen hij 's avonds thuiskwam met zijn vangst, gebeurde het allemaal zoals ze zei. De oude vrouw nam de vis af en liet de oude man hongerig achter. Nadat ze dit ei hadden gekregen, was de oude vrouw gek geworden, ze werd gierig en gemeen. Zo gingen de dagen voorbij, de oude man at helemaal niets meer en de oude vrouw hield alles voor zichzelf.
En toen pakte de oude man al zijn spullen die hij had, bond ze in een hoekje en vertrok waarheen zijn ogen hem leidden. Hij zwierf door het bos, vond wat bessen en at ze, soms ging hij vissen en bereidde vis op een kampvuur. De oude man overnachtte in een hut die hij zelf had gebouwd van takken en bladeren.
Er ging een week voorbij, de oude vrouw had zoveel spullen verzameld dat niet alles in huis paste. Ze deed alles zelf in de moestuin, maakte zelf het huis schoon, ze moest zelfs zelf gaan vissen voor lekkere vis.
En toen dacht ze:
Alleen kan ik dit allemaal niet aan. En 's avonds is het saai en verdrietig, ik kan niet meer alleen het bos in, het is eng. Wat moet ik met dat ei? Wat moet ik ermee doen? En mijn oudje zwerft alleen door het bos, eet niets, is verkleumd. En hij was altijd goed voor me en hielp me, zorgde voor me.
De oude vrouw greep haar jas en ging op zoek naar de oude man. Ze zwierf door het bos en plotseling zag ze in de verte een lichtje, iemand had een kampvuur aangestoken. Ze kwam dichterbij en zag - de oude man zat daar, bedroefd.
Oudje, mijn lieve oudje! Eindelijk heb ik je gevonden! Kom naar huis, ik heb zoveel lekkers gekookt, ik zal je opwarmen en voeden. Laten we leven zoals vroeger, elkaar helpen en voor elkaar zorgen.
En hoe zit het met het gouden ei, je werd toch zo gierig en gemeen nadat we het kregen.
Vroeg de oude man.
Nee, oudje, ik heb alles begrepen. Ik heb geen rijkdom nodig, geen gouden ei. Ik mis je zo, ik ben zo verdrietig 's avonds, ik wil met je praten en lachen. En ik heb niemand meer voor wie ik lekkere gerechten kan koken. Kom terug naar huis, lieverd!
Smeekte de oude vrouw.
Na een paar dagen was alles weer in orde, er klonk weer gelach in huis, de oude man en de oude vrouw werkten samen in de moestuin, en de oude vrouw ging zelfs met de oude man mee vissen.
Sprookjes zijn geschreven zodat mensen begrijpen dat geluk soms niet in rijkdom ligt. Het belangrijkste is dat je dierbaren bij je zijn, en al het andere is onzin.
