Er was eens een stad genaamd Benauwendstad. Deze stad lag aan de voet van een berg. De naam was niet voor niets gekozen. De inwoners - de Benauwendstedelingen - hadden in hun leven nooit vreugde gekend. Hun leven was eenvoudig en gewoon. Er waren geen felle posters op de straten, geen mooie huizen, nooit was een theater in de stad geweest, en wat een circus was, hadden de mensen nog nooit gehoord.
Bovendien waren er in Benauwendstad geen winkels met goede en kwaliteitsproducten. Wanneer voorbijgangers elkaar op straat ontmoetten, vroegen zij elkaar:
Kunt u mij misschien zeggen waar ik een mooie jurk kan kopen?
Weet u waar hier geurige zeep wordt verkocht?
Hebt u gezien waar hier warme laarzen met mooie sluitingen te koop zijn?
Kinderen gingen ook nooit naar kinderfeestjes, proefden nooit lekker ijs en chocolaatjes, en vroegen hun ouders vaak:
Mama, papa, wat is een bioscoop? En waarom hebben we in onze stad geen trampolines waar we kunnen springen en plezier hebben?
De ouders haalden alleen hun schouders op, want zij wisten werkelijk niet waar ze heen konden gaan en hoe ze het weekend met hun kinderen konden doorbrengen.
Zo leefden de inwoners in het saaie en onderontwikkelde Benauwendstad, zonder te weten dat hun stad eigenlijk alles had: kindervermakingscentra met trampolines en attracties, cafés met lekker ijs, en winkels met geurige zeep en goede parfums.
Aan de andere kant van de berg lag een ander stadje genaamd Gelukkigstad. De mensen reden in prachtige dure auto's, gebruikten dure cosmetica, en kochten kwaliteitsproducten en lekker eten. Gelukkige, vrolijke kinderen renden door groene, mooie parken, reden op attracties en sprongen op trampolines. Elke dag werden er op het hoofdplein concerten georganiseerd waar bekende artiesten optraden, er werden wedstrijden gehouden en cadeaus uitgedeeld.
Deze prachtige stad werd bestuurd door Koning Reclame en hem hielpen daarbij kleine adverteerders. Voor hun gewaardeerde inwoners deden zij alles om hun leven gemakkelijk, vrolijk en gelukkig te maken - zij openden nieuwe winkels met mooie speelgoed, brachten kwaliteitsproducten van over de grens, mooie kleding en lekker eten.
Op een dag vertrok Koning Reclame voor zaken naar een ander stadje. Hij nam al zijn attributen voor een gelukkig leven mee en zijn auto, die kon vliegen, zwemmen en rijden. Lang geleden had een uitvinder-vriend hem deze auto gegeven. Omdat Koning Reclame de avond ervoor niet had geslapen, viel hij na honderd kilometer achter het stuur in slaap.
Toen hij zijn ogen opende, was Koning Reclame verbijsterd. Alles om hem heen was grijs en onopvallend: sombere huizen, droevige mensen.
Hé, kunt u mij zeggen, wat is dit voor een stad?
Vroeg Koning Reclame aan een voorbijganger.
Benauwendstad.
Antwoordde de droevige man traag, en zonder zich om te draaien liep hij voorbij.
Toen hij de naam van de stad hoorde, begreep Koning Reclame dat hij in een saaie, oninteressante stad was beland, waar geen goedheid, vreugde, lachen en... reclame was, die de mensen gelukkiger zou kunnen maken.
En toen besloot Koning Reclame:
Ik moet deze ongelukkigen zeker helpen! Hoe kan ik dat doen?
En toen herinnerde Koning Reclame zich zijn geliefde kistje, dat zijn vader hem ooit had nagelaten, en zijn vader had het van zijn vader gekregen. Het was geen gewoon kistje - erin waren duizenden reclameblaadjes opgeslagen, dankzij welke mensen te weten kwamen over nieuwe diensten, over nieuwe goederen, over kinderfeestjes.
De Koning haalde het kistje tevoorschijn, sloot zijn ogen, en met de woorden "Een, twee, drie" liet hij de blaadjes in de lucht vliegen. Plotseling werd alles om hem heen verlicht door helder licht, er klonk muziek, en op de straten verschenen plotseling menigten gelukkige mensen met een glimlach op hun gezicht. Reclame was in de stad gekomen!
Nu kon je hier alles kopen - speelgoed, snoepjes, mooie felle kleding, reistickets, bioscoopkaartjes, en alles wat je hart begeert.
Sindsdien werd de stad omgedoopt tot Feeststad!
Lees sprookjes en dan zal alles ook voor jou prachtig en winstgevend zijn.
