Er was eens een prinses, en zij heette Mila. Ze woonde samen met haar papa en mama, haar ouders waren koning en koningin. De prinses woonde in een enorm, mooi kasteel. In haar tuin groeiden veel verschillende planten, van gewone struiken tot exotische vruchten. Mila had een nanny die Amina heette. De kleine prinses hield erg van haar nanny, want zij was erg aardig, zorgzaam en lief.
Op een dag besloot Mila een wandeling te maken. Ze liep lang over een pad en ontmoette een jongen genaamd Vitya, hij was 9 jaar oud - net als Mila.
Vitya liep naar Mila toe en vroeg:
Hallo, meisje, hoe heet je?
Mila, en hoe heet jij?
Ik ben Vitya, - antwoordde de jongen, - Waar ga je heen?
Ik ben gewoon een wandeling gaan maken, - zei Mila tegen hem, - Want weet je, ik heb geen zin om voor de vijfhonderdste keer rond mijn kasteel te lopen.
Ben jij een prinses? - vroeg Vitya.
Ja, hoe heb je dat geraden?
Nou, je zei dat het kasteel van jou is, dus dacht ik dat je een prinses bent.
Ah, nou ja, dat is logisch. Vitya, wil je niet bij mij op bezoek komen voor thee?
Graag, maar zullen ze je toestaan een gewone man het kasteel in te laten?
Ik weet het niet, maar ik denk dat ze het zullen toestaan.
Mila en Vitya lopen naar het kasteel, en hun nanny Amina komt hen tegemoet en schreeuwt:
Er is brand in het kasteel! Ga daar niet naar binnen, anders zul je sterven!
Mila was erg bang voor haar ouders en begon zelfs te huilen. Maar nog geen 5 minuten later zag ze dat papa en mama in een brandweerauto kwamen om de brand te blussen. Mila was erg blij dat de koning en koningin nog leefden.
Het vuur werd geblust, maar het kasteel was bijna helemaal afgebrand. En plotseling zei Vitya:
Laten we mijn papa vragen, en hij zal voor jullie een nieuw kasteel bouwen.
Ja! - riep Mila uit, - Is jouw papa dan een bouwer?
Ja, een bouwer.
Jongen, wie ben je en wat doe je hier? - vroeg de koningin.
Mama, dit is mijn vriend Vitya, ik ontmoette hem toen ik ging wandelen - antwoordde de prinses.
Nou, goed dan, als je zegt dat je papa een bouwer is, breng ons dan naar hem toe, en we zullen hem elk bedrag betalen voor het bouwen van het kasteel! - zei de koning tegen Vitya.
Papa, doe de deur open, de koning is hier om je te vragen het kasteel voor hem te bouwen.
Goed, ik zal het kasteel voor jullie bouwen, maar laten we het naast mijn huis bouwen, zodat de kinderen elkaar elke dag kunnen zien en spelen.
Prima, - zei de koning, - Laten we morgen met de bouw beginnen, en ik zal je een beetje helpen.
Ze lopen en lopen en komen aan bij een mooi huisje. Dit huisje heeft beschilderde muren, een paarse leisteen en een regenboogdeur. Vitya liep naar de deur, klopte erop en zei:
De deur gaat open en de vader van de jongen komt naar buiten. De koning, koningin, Mila en Vitya gaan het huis in en vertellen de bouwer het hele verhaal. Konstantin (zo heette Vitya's papa) dacht na en zei:
De avond viel, en de koninklijke familie werd uitgenodigd om de nacht door te brengen in het huisje van Konstantin en Vitya.
De volgende dag stonden de bouwer en de koning al vroeg op, aten ontbijt en gingen aan het werk. Na 1 week hadden ze een nieuw kasteel gebouwd en gingen daar wonen.
Vanaf de dag dat Mila en Vitya elkaar ontmoetten, waren ze beste vrienden voor het leven.
Er gingen veel jaren voorbij. De kinderen werden 13, 15, 20, 25 jaar oud, en tot nu toe zijn ze nog steeds erg goed bevriend. Hun vriendschap duurt tot op de dag van vandaag voort.
