In het appartement van de familie Ivanov heerste ongelooflijke chaos. Het gezin bereidde zich voor op een verhuizing naar een nieuw, ruim huis. Iedereen was erg blij met dit gebeuren, hoewel verhuizen vermoeiend en ingewikkeld werk is. Alle gezinsleden hadden veel extra taken, want alles moest in dozen worden ingepakt.
Mama had het meeste werk, dus vroeg zij vaker dan normaal de oudere kinderen om haar te helpen. De meisjes aarzelden niet en stemden in, want zij begrepen hoe moeilijk het voor mama alleen was om met al die problemen om te gaan. Maar ook de jongste, Misha, die door het appartement rende, wilde mama helpen.
Mammie, ik wil ook helpen met de verhuizing, laat me ook iets doen.
Zei Misha.
Goed, prima!
Zuchtte mama, die moe en gestrest was.
Zij kende haar zoon goed en was ervan overtuigd dat zijn hulp niet veel zou opleveren. Wil je weten waarom? Misha deed altijd alleen wat hem interesseerde en negeerde de verzoeken van anderen.
Bijvoorbeeld, mama zegt dat het nodig is om de bloemen op het raam en balkon water te geven, maar Misha wil liever het tapijt stofzuigen.
Nou en wat, het is schoon, ik wil het en klaar!
Hield de jongen vol.
En zo was het altijd.
Mama, waarmee kan ik je helpen?
Vroeg de onrustige zoon voor de zoveelste keer.
Heel erg bedankt voor het aanbod.
Zei mama glimlachend.
Maar ben je bereid om te doen wat ik vraag, en niet wat jij wilt?
Ik kan naar de supermarkt gaan en brood en kefir kopen.
Zei de jongen.
Dat zal veel tijd kosten. Ga naar de buurvrouw en leen wat van haar. Ik moet nu het avondeten klaarmaken.
Zei mama.
Nee, ik wil niet naar de buurvrouw, ik wil naar de winkel!
Begon Misha weer te discussiëren, zoals altijd.
Je doet het weer, ik weet wat beter is.
Probeerde mama rustig uit te leggen.
Nee! Ik ga naar de winkel.
Zei Misha stellig.
Goed, ga maar.
Gaf mama vermoeid toe.
Zorg alleen dat je niet te laat bent, papa en je zusjes komen straks thuis, we gaan eten.
Misha pakte zijn portemonnee en tas en rende blij naar buiten. Hij bereikte snel de supermarkt, kocht wat nodig was en ging terug.
Bij het huis, op de speelplaats, zag de jongen zijn vriend Kostya.
Misha, kijk, ik heb een bal voor mijn verjaardag gekregen, zullen we samen spelen?
Riep de blije Kostya toen hij hem zag.
Echt? Laat zien!
Stemde de jongen meteen in.
Hij zette de tas met boodschappen op een bankje en begon met de nieuwe voetbal te spelen. Zonder op de tijd te letten, stopte de jongen pas met spelen toen het helemaal donker was. Toen herinnerde hij zich mama's verzoek, want zij wachtte op brood en kefir.
Na nog een doelpunt te scoren, greep hij de tas en rende naar huis.
Terwijl hij snel zijn schoenen uittrok, zei Misha:
Ik ben thuis, mama, ik heb brood en kefir meegebracht!
Het hele gezin zat aan de keukentafel en was net klaar met eten. Tussen de borden zag Misha broodkruimels, en in de glazen was kefir uitgestort.
Was je handen en ga zitten eten. Zet de boodschappen in de koelkast, we hebben ze nu niet nodig, alles wat we nodig hadden heb ik van de buurvrouw geleend.
Zei mama rustig.
Misha ging zitten en at zijn portie zonder op te kijken. Terwijl hij alles overdacht, realiseerde hij zich hoe schaamte hij zich voelde!
Voor het slapen gaan, ging mama zoals altijd naar Misha's kamer om hem welterusten te wensen.
De jongen zei zachtjes:
Mammie, het spijt me, alsjeblieft! Je hebt zoveel werk met onze verhuizing en ik laat je telkens in de steek. Ik schaam me echt. Ik beloof dat ik voortaan zal doen wat je vraagt. Wat nodig is, niet wat ik leuk vind.
Wat ben ik blij dit te horen.
Zei mama met een oprechte glimlach.
Ik denk dat je vanavond erg bent opgegroeid. Ik ben ervan overtuigd dat het je zal lukken. Nou, sluit nu je ogen, slaap lekker.
Mama omhelsde de jongen stevig en kuste hem zacht.
Misha voelde zich meteen veel beter.
Nadat mama haar zoon onder de deken had gestopt, deed zij het bureaulampje uit en sloot de deur.
De vermoeide jongen viel meteen in slaap. Hij had voorgoed besloten dat hij vanaf morgenochtend zou doen wat hem werd gevraagd en naar anderen zou luisteren.
