Nikita woonde in een groot, hecht gezin samen met zijn mama, papa en zijn kleine zusje. De jongen zat op school, in groep 4, en zijn zusje Daan ging naar de kleuterschool. Nikita had heel veel vrienden, en vaak, als hij na school thuiskwam, gooide hij zijn rugzak neer en rende hij met hen naar buiten om te spelen. De jongens speelden voetbal, gingen vissen, waren heel actief en vrolijk. En op een mooie dag bracht Nikita's vader een grote tas mee naar huis, maar hij zei dat hij hem pas zou openmaken als alle gezinsleden thuis waren.
De avond viel, en Nikita keek zijn vader met ingehouden adem aan en zei:
Pap, ben je niet vergeten dat je die tas moet openmaken die je vandaag mee naar huis hebt gebracht?
Nee, natuurlijk niet, ik zal jullie nu laten zien wat ik heb gekocht.
Antwoordde papa en verdween glimlachend in de kamer.
Een paar minuten later riep papa:
Het is klaar, jullie kunnen allemaal hierheen komen.
Nikita en zijn zusje renden om het hardst om te kijken wat papa zo interessants voor hen had gekocht. En daar, hun ogen niet gelovend, zagen de kinderen een nieuwe, mooie, moderne computer, waar ze al heel lang van droomden.
Nou, dit is onze nieuwe vriend. Nu kunnen jullie tekenfilms kijken, computerspelletjes spelen, veel nieuws en interessants leren met behulp van internet. Maar laten we, jongens, meteen de regels bespreken. Achter de computer zitten mag niet lang, niet meer dan een uur per dag, anders breng ik hem terug naar de winkel.
Zei vader.
De kinderen waren dolenthousiast over deze aankoop.
Nikita rende naar de telefoon en begon zijn vrienden te bellen om zijn blijdschap met hen te delen:
Hallo, Tom, mijn papa heeft een computer gekocht! Kom bij me langs, dan kunnen we samen spelen.
Zo belde de jongen al zijn vrienden om op te scheppen over zijn nieuwe vriend.
Er ging een week voorbij. Elke dag kwam Nikita thuis van school, gooide zoals gewoonlijk zijn rugzak neer, maar rende niet meer naar buiten om met zijn vrienden voetbal te spelen. Zonder zijn handen te wassen, zonder zijn jas uit te trekken en zonder te lunchen, rende hij naar de computer om zo snel mogelijk zijn favoriete spel te spelen of een tekenfilm te kijken. Nikita's vader werkte heel veel, daarom kwam hij laat thuis en kon hij niet altijd zien hoe zijn zoon zijn tijd na school doorbracht. Mama zei steeds tegen de jongen dat hij niet zoveel tijd achter de computer mocht doorbrengen, maar haar woorden waren tevergeefs.
Nikita, stop met spelen op je computer! Ga eten na school en ga dan je huiswerk maken.
Zei mama tegen haar zoon.
Mam, ik speel nog heel eventjes, en dan ga ik mijn huiswerk maken.
Antwoordde de jongen, terwijl hij elke keer te lang achter de computer bleef zitten.
Nikita's vrienden bleven gewoon buiten voetballen, fietsen en vissen, maar de jongen was nergens in geïnteresseerd behalve in zijn nieuwe vriend – de computer. Nikita's cijfers werden slechter, zijn klasgenoten stopten helemaal met hem bevriend te zijn.
En op een dag, toen Nikita zoals gewoonlijk thuiskwam van school en achter de computer ging zitten, voelde hij plotseling dat zijn oogjes heel erg pijn deden. Bovendien begon hij om de een of andere reden slechter te zien.
Wat gebeurt er met mij?
Dacht Nikita na.
Zou het waar zijn wat mama en papa zeiden? Kan je zicht echt slechter worden van de computer?
Redeneerde de jongen verbaasd.
Buiten was het prachtig weer, en Nikita herinnerde zich plotseling zijn vrienden, met wie hij vroeger zo leuk de tijd doorbracht. Toen besloot de jongen een pauze te nemen en een beetje buiten te gaan spelen met zijn vrienden.
Toen hij naar buiten kwam, riep Nikita:
Hé jongens, zullen we gaan fietsen? Of misschien samen voetballen?
Maar de jongens keken naar hem, deden alsof ze hem niet hoorden en bleven met hun eigen groepje spelen, zonder Nikita.
Tom, Pieter, horen jullie me niet?
Vroeg Nikita.
Jawel, we horen je wel! Maar we willen niet meer met je spelen. Jij hebt een nieuwe vriend – de computer, ga maar met hem spelen. Wij gaan zonder jou vissen, fietsen en voetballen.
Nikita ging teleurgesteld naar huis en dacht bij zichzelf:
Maakt niet uit, ik red me wel zonder jullie. Ik ga nu lekker achter mijn favoriete computer zitten en spelen, ik heb niemand anders nodig.
De jongen ging achter het computerscherm zitten en begon weer een tankspel te spelen.
En plotseling kwam Daan binnenrennen en riep:
Nikita, kijk eens wat een mooie jurk mama voor me heeft gemaakt. Hij is zo fel dat iedereen me van ver kan zien, en iedereen zal jaloers zijn!
Oh, Daan, waar is hij dan fel? Hij is helemaal flets en onopvallend.
Antwoordde de jongen.
Hoe bedoel je, zie je het niet? Hij is geel als de zon, en ik lijk op een bloemetje!
Je maakt een grapje, zusje! Hij is helemaal niet opvallend, een beetje bleek en niet fel.
En plotseling keek Nikita naar het aquarium dat al lang in hun kamer stond. Vroeger waren de visjes erin fel – geel en rood, maar nu was het wazig voor de ogen van de jongen en kon hij niet meer zien welke vis welke was.
Hij rende naar zijn moeder en zei:
Mam, mama, onze visjes zijn helemaal flets geworden. Wat is er met ze gebeurd?
Met de visjes is niets gebeurd, lieverd, jij zit zo lang achter de computer dat je oogjes heel moe zijn geworden en je slecht bent gaan zien.
Antwoordde mama.
Toen besloot Nikita dat hij nooit meer zo lang achter de computer zou blijven zitten. Hij werd bang dat hij het mooie groene gras, de felle gele zon en de blauwe lucht niet meer zou zien. Hij rende naar buiten en ging naar zijn vrienden.
Vergeef me, jongens, ik zal jullie nooit meer inruilen voor een computer. Door de computer wordt je zicht slechter, en bijna had ik mijn beste vrienden verloren.
De jongens vergaven Nikita en alles kwam goed. De jongen ging alleen af en toe nog achter de computer zitten om iets voor school op te zoeken of kort een spelletje te spelen. Het ging weer goed op school, zijn vrienden kwamen weer langs om samen voetbal te spelen of te gaan vissen. En de visjes in het aquarium werden weer fel en mooi.
