In een klein huisje aan de rand van een dorp woonde een kleine jongen genaamd Seryozja. Dit was een levendig kind dat, net als alle kinderen, erg van plezier en spel hield. Overdag speelde hij graag bal met andere jongens op straat, en 's avonds speelde hij zijn favoriete spellen thuis. Seryozja was een nieuwsgierig jongetje dat geïnteresseerd was in alles om hem heen, en hij vertelde zijn familie altijd graag over zijn nieuwe ontdekkingen.
Op een dag was Seryozja zo verdiept in het spelen met zijn nieuwe bouwdoos dat hij niet merkte dat het avond was geworden en de nacht al voor de deur stond. En toen mama hem riep om te gaan slapen, vroeg hij: "Mama, waarom moet ik gaan slapen? Als ik slaap, mis ik zoveel interessants!".
Zijn familie probeerde het kind lang over te halen om in bed te gaan, maar Seryozja hield voet bij stuk. In plaats van naar mama en papa te luisteren, pakte hij zijn favoriete sabel en rende naar buiten.
Buiten was het al donker. Maar de jongen was dapper en had geen angst voor het donker.
Seryozja riep luid:
Nacht, ga weg en kom nooit meer terug! Nu zal de Zon altijd boven ons huis schijnen en hoef ik nooit meer te gaan slapen.
En de Nacht was beledigd door de jongen en verliet de binnenplaats. Boven het huis van Seryozja scheen een heldere en vrolijke Zon, waar het kind zo op had gewacht. Seryozja begon met zonnespotjes te spelen, hij had veel plezier en genoot van de warme stralen.
Maar al snel merkte de jongen dat de Zon niet meer vrolijk was en verdrietig werd:
Zon, wat is er met je gebeurd? Waarom ben je verdrietig?
Vroeg Seryozja.
Begrijp je, Seryozja. Je bent een erg aardige jongen en ik heb plezier met jou. Maar er wachten ook andere kinderen op me in de hele wereld! Ik ben verdrietig omdat zij ook met me willen spelen! Mijn zusje Nacht en ik hebben afgesproken dat wanneer ik weg moet, zij mijn plaats inneemt. Maar vandaag is Nacht om de een of andere reden te laat. En nu moet ik de hele tijd boven jouw huis schijnen!
Seryozja vertelde de Zon niet dat hij de Nacht van de binnenplaats had verdreven. Hij besloot zelf naar haar op zoek te gaan en haar te vragen terug te komen.
Hij wilde niet dat de Zon verdrietig zou zijn:
Zon, ik zal je helpen je zusje Nacht te zoeken.
Zei Seryozja, en hij rende op zoek naar de Nacht.
Maar waar hij de beledigd Nacht moest zoeken, wist Seryozja niet. Hij rende over het veld, daalde af naar de rivier, kwam bij de bosrand. Ze was nergens te vinden. Terwijl hij langs de bosrand liep, merkte de bedroefd Seryozja niet op dat hij in het bos was verdwaald. Het was donker om hem heen, maar de jongen was niet bang, want hij had de Zon bij zich en zijn trouwe sabel in zijn hand. Seryozja begon luid naar de Nacht te roepen, maar hoorde alleen het geroep van een uil.
Nacht, alsjeblieft, vergeef me! Ik begreep niet helemaal wat ik deed. Ik wil niet dat de Zon verdrietig is. En jou zal ik ook gaan houden!
Riep Seryozja luid.
Seryozja hoorde takken kraken, bladeren ritselen, en de Nacht zelf kwam naar hem toe. Ze was zo donker dat het moeilijk was iets te zien, ze keek hem vriendelijk aan, glimlachte en verdween.
Toen de jongen uit het bos kwam, voelde hij dat hij erg moe was en geen kracht meer had om verder te gaan. Toen tilden sterke, zachte handen hem op en droegen hem. En al snel bevond Seryozja zich in zijn eigen huis in zijn zachte bed. Terwijl hij zijn ogen sloot, dacht hij aan het interessante avontuur dat hem vandaag was overkomen, niet wetende dat het slechts een prachtige sprookjesdroom was geweest.
