Het beertje werd geboren in de herfst. De herfst veranderde het bos elke dag, en het kleine beertje hield ervan om te kijken hoe de bladeren vielen, hoe het gras geel werd, hoe rijp 's ochtends alles grijs kleurde.
Nog niet zo lang geleden stonden er mooie krullende bomen in de buurt, maar nu waren ze veranderd in lange grijze stokken. Maar onder zijn voeten verscheen een veelkleurig ritselend tapijt, waarover het zo heerlijk was om te rennen!
Waar kwam het vandaan? ― vroeg het beertje zich af.
Het werd kouder, en mama beer vertelde over een onbekende winter en probeerde haar zoon over te halen om goed te eten, vet op te slaan, zodat hij diep zou slapen en lang, rustig en zoet zou slapen.
De berin dwong haar zoon om te eten om een vetlaag voor de winterslaap op te bouwen, maar de onrustige jongen rende weg om te spelen en at erg slecht. Hij luisterde niet naar zijn wijze en ervaren moeder...
De winter kwam, en moeder begon het beertje voor te bereiden op winterslaap. Misha was erg teleurgesteld. Drie maanden lang in een hol liggen leek hem een verspilling van tijd, want er was zoveel interessants om hem heen!
De berin wist dat het beertje niet genoeg vet had opgebouwd voor de winter, dus drukte ze hem zo dicht mogelijk tegen zich aan. Zo was het warmer voor het kleine dier. Eindelijk vielen de beren in slaap. Buiten woedde een echte strenge winter met sterke, scherpe vorst.
Het hongerige beertje werd eerder wakker dan mama. Hij had vreselijk honger en besloot voedsel in het bos te zoeken. Hij kroop nauwelijks uit de met sneeuw bedekte hol. Van de witte kleur en de zon begonnen zijn ogen te tranen. Er was nergens voedsel.
Het beertje keerde terug naar de hol en drukte zich tegen de slapende moeder. Hij werd warm, maar hij had nog steeds honger. Er was nog een hele maand tot de lente. Het kleine dier werd erg verdrietig en bang.
De Lente zag hoe moeilijk het voor het kleine beertje was en besloot hem te helpen.
Toen de hongerige beer voor de zoveelste keer uit de hol keek, zag hij een prachtig meisje in een felgroen jurk, versierd met bloemen en bladeren, met een krans van paardebloemen op haar hoofd.
Het meisje liep naar het beertje toe, en waar zij liep, smolt de sneeuw.
Wie ben jij? ― vroeg het beertje verbaasd.
Ik ben de Lente, ― antwoordde het meisje.
Wat betekent Lente? ― bleef het nieuwsgierige kleine dier vragen.
Het is een jaargetijde dat na de koude winter komt. In de lente is het warm. De sneeuw smelt en de natuur ontwaakt.
Zal mijn moeder ook wakker worden? Ik heb zo'n honger!
Maar waarom luisterde je niet naar haar? Ze deed haar best om je voor te bereiden op winterslaap, maar voor jou waren spelen belangrijker.
Ik zal het niet meer doen. Alsjeblieft, red me!
Goed, ik zal je helpen, maar alleen deze keer. Voortaan moet je naar je moeder luisteren.
De Lente trok haar zonnige sjaal uit en bedekte het beertje ermee. Hij werd onmiddellijk warm.
De Lente draaide rond op de weide, en de weide bedekte zich met sappig gras met bloemen en bessen. Het beertje stortte zich gulzig op het eten.
Toen hij genoeg had gegeten, bedankte hij zijn reddster en keerde terug naar de hol naar mama. Hij drukte zich weer tegen de beer en sliep de laatste wintermaand. Toen de lente kwam, werden ze wakker.
Hoera, lente! ― riep het beertje blij uit, terwijl het uit de hol keek.
Weet je wat lente is? ― vroeg mama beer verbaasd.
Natuurlijk weet ik dat! Het is het meest wondrous jaargetijde!
Het beertje vertelde mama over wat hem in de winter was overkomen. Hij schaamde zich ervoor dat hij zich in de herfst zo dom had gedragen. Hij beloofde dat hij voortaan naar de beer zou luisteren.
En inderdaad, hij werd erg gehoorzaam. Zelfs als mama hem iets verbood, werd hij niet boos op haar en maakte geen driftbuien. Want hij wist dat de beer hem erg liefhad en hem niets slechts zou adviseren.
Je moet naar volwassenen luisteren. Ze willen hun kleine kinderen alleen maar goed doen.
