Als je lang genoeg naar de wolken kijkt, kun je zien hoe de wind ze in verschillende wonderbaarlijke vormen verandert. Eerst drijft er een gewone vlek over de hemel, dan lijkt het op een krokodil, dan op een nijlpaard, en dan op een echt monster.
Op een dag zag Vika zo'n monster aan de hemel.
Vika kijkt, en het monster klopt in zijn handen, spuit gekleurde regen uit, en die regen is betoverd. Het spoelde alles weg. Vika kijkt om zich heen: geen huizen, geen speelplaats. Alleen sparren die dansen en paddenstoelen in gekleurde hoedjes die rondrennen.
Vika keek beter en zag dat het helemaal geen paddenstoelen waren, maar kleine mannetjes. Alleen hadden zij hoedjes zoals echte paddenstoelen: boleten, eekhoorntjesbrood en eetwaren.
Wie ben jij?
Vraagt een klein mannetje haar.
Ik ben Vika. En wie zijn jullie?
Wij zijn paddenstoelen!
Antwoordt het mannetje.
Waarom rennen jullie steeds rond?
Vraagt Vika.
We zijn bang!
Piepten de paddenstoelen in koor en renden plotseling alle kanten op, verstoppend zich in het gras.
Net toen Vika wilde vragen waar ze zo bang voor waren, bedekte een zwarte schaduw de hele weide, en boven de bomen kolkte de boze tovenaar Angst als een donkere wolk.
Waarom ren je niet weg?
Vroeg hij Vika met donderende stem.
Ik ben niet bang voor jou!
Antwoordde het meisje dapper.
Angst slaakte een kreet, trapte met zijn voet, griste een Boleetje uit het gras en schreeuwde:
Nu eet ik hem op, en dan jou! Ben je bang?
Nee! Laat het kleine jongetje los! Of ik geef je een klap met een stok!
Antwoordde Vika opnieuw.
En plotseling na deze woorden kromp Angst ineen, werd kleiner en zwakker, terwijl Vika groter en sterker werd.
Het meisje greep een stok en haalde uit naar de boze tovenaar.
Angst krijste:
Wees nu onmiddellijk bang voor me! Iedereen moet bang voor me zijn!
Maar hij week terug, trok zich terug en keek naar de stok. Vika vorderde op en werd steeds groter en sterker. En de stok in haar handen groeide.
Ach, raak me niet aan!
Eindelijk gilde Angst, liet het paddenstoeltje vallen en verstopte zich achter een boomstronk.
En daar begonnen de giftige paddenstoelen hem te kietelen, dus Angst moest ervandoor. Hij veranderde in een zwarte wolk, vloog naar de hemel en viel als regen, die zich in een regenboog veranderde.
O, grote Vika, — riepen de paddenstoelen uit. — Hoe ben je erin geslaagd de boze tovenaar te verslaan? Dit is toch de meest verschrikkelijke Angst!
En Vika antwoordde hun:
Iedereen die voor de zwakken opkomt, wordt sterker!
Dus als ik voor een klein insectje opkom, word ik ook groot en sterk? — vraagt het kleine Roodkapje aan het meisje.
Ja!
Glimlacht Vika.
En net op dat moment viel een rups op een glimworm aan. Roodkapje greep een grassprietje en joeg de rups weg van de glimworm.
Roodkapje, wat ben je sterk en dapper!
Riep de glimworm uit.
Ik ben sterk en dapper!
Verheugde Roodkapje zich.
Dank je wel, Vika! Nu weten we dat de sterkste degene is die de zwakken beschermt. We zullen elkaar nu allemaal beschermen en niemand zal bang zijn!
De paddenstoelen zeiden afscheid van Vika, zetten haar op een wolk en stuurden haar naar huis.
En Angst keerde nooit meer terug in dat sprookje.
