Hoe het konijntje leerde wat vriendschap is
28 975

Hoe het konijntje leerde wat vriendschap is

Auteur:
Een leerzaam verhaal voor kleuters over een konijntje en een paard. Dit ontroerende sprookje over echte vriendschap leert kinderen om vrienden te maken, echte vrienden te waarderen en hen te helpen, en legt uit wie een echte vriend is. Dit therapeutische sprookje is geschikt om voor het slapengaan voor te lezen.

Dit verhaal gebeurde met een konijntje genaamd Perzik in de winter. Hij werd zo genoemd omdat zijn vacht de kleur had van dit geurige en lekkere fruit.

Perzik woonde op een boerderij samen met andere dieren. Ze leefden allemaal redelijk goed, zelfs behoorlijk gelukkig. Alleen had het konijntje geen vrienden, en dat verdrietig hem erg.

Perzik besloot op zoek te gaan naar een vriend. Hij besloot het bos in te gaan. Het was eng voor hem. Zijn pootjes bevroren terwijl ze in de pluizige sneeuw wegzakten. Het konijn was moe, maar ergens wachtte een vriend op hem....

De sneeuw viel in mooie vlokken, en die dag had hij een bijzondere muziek, die deed denken aan het wiegenlied van zijn moeder. Perzik miste zijn moeder al erg en wilde graag snel naar huis terugkeren, maar de vriend wachtte op hem.

Het konijntje was helemaal uitgeput, toen hij plotseling een haasje tegenkwam. Het haasje keek Perzik van zijn oren tot zijn staart op en zei:

Wat ben jij vreemd. Je lijkt wel op een haas, maar je vacht heeft een andere kleur. Hij is zelfs in de winter niet veranderd, en je kunt je in het bos niet verbergen voor de vos en de wolf, of je in de sneeuw verstoppen. Ik heb je hier eerder nog nooit gezien, waarschijnlijk ben je niet van de bosbewoners.

Het verwarde kleine reiziger antwoordde het haasje:

Ik ben het konijntje Perzik, ik woon op een boerderij. Ik heb geen vrienden, daarom ben ik op zoek gegaan naar een vriend, want zonder vriend is het zwaar. Laten we vrienden worden! Mijn vacht is zo sinds mijn geboorte, en een winterkleed heb ik niet.

Het haasje zwaaide met zijn pootje en sprong weg, en riep bij het afscheid:

In het bos vind je geen vriend. Hier zorgt iedereen alleen voor zichzelf, en daarom ga ik niet met je bevriend zijn. Je gaat alleen verloren. Keer terug naar de boerderij, Perzik. Vaarwel!

Het haasje sprong weg, en de teleurgestelde Perzik ging verder. Hij was er niet in geslaagd vrienden te worden met het haasje. Het winterbos was erg mooi, bedekt met een witte deken, maar te onvriendelijk en guur. Plotseling zag het konijntje een ekster op een tak. Ze keek naar de kleine reiziger en zei:

Wat een vreemde haas is dat, die zijn vacht niet heeft veranderd. Je gaat verloren, je belandt in de tanden van de wolf of de vos. Maak dat je wegkomt met je pootjes, ik ruik dat de rode vos dichtbij is.

Perzik antwoordde de ekster, die hem nog steeds aandachtig bekeek:

Ik ben geen haas, maar een konijn, en daarom verander ik mijn vacht niet. Ik zoek een vriend, het is erg eenzaam zonder hem. Daarom ben ik het bos ingekomen. Maak me niet bang, tante ekster, zeg me liever: hebt u mijn vriend misschien gezien?

De ekster schudde alleen haar hoofd:

Domoor, in het bos vind je geen vriend. Hier zorgt iedereen alleen voor zichzelf, en vrienden zijn voor niemand nodig. Maar je belandt wel in de poten van de wolf. Keer terug naar huis voordat er iets ergs gebeurt.

Het konijntje werd nog verdrietiger. Zou hij dan echt geen vriend kunnen vinden? Toch besloot hij door te gaan. Perzik ging steeds dieper het bos in, steeds verder weg van de boerderij en zijn moeder, en daardoor werd het nog enger voor hem. Maar hij moest een vriend vinden, hoe kon het anders? Iedereen heeft een vriend nodig.

Plotseling zag het konijntje een eekhoorn, die van tak naar tak sprong en sneeuw van de bomen schudde, die op Perziks snoetje viel en hem deed knijpen van de prikkelende kou op zijn neus. De eekhoorn keek naar het konijntje en zei:

Dit is geen plek voor een konijn in het bos, je gaat verloren, want je kunt je niet verstoppen zoals een haas voor de wolf en de vos. Je vacht valt te veel op in de witte sneeuw. Wat heeft je hier naar ons bos gebracht?

Perzik antwoordde met gespitste oortjes:

Ik zoek een vriend. Zonder hem gaat het niet: het is verdrietig en eenzaam. Ik zoek hem in het bos, want op de boerderij ken ik iedereen, en er is zeker geen vriend voor mij. Dat zou ik wel gemerkt hebben. Laten we vrienden worden, eekhoorn.

De eekhoorn sprong naar de volgende tak, klaar om verder te reizen door het winterbos, en riep het konijntje bij het afscheid toe:

Ik heb geen vrienden en heb ze nooit gehad. In het bos zorgt iedereen alleen voor zichzelf. En als je de wolf niet wilt ontmoeten, ga dan naar huis. Een vriend vind je hier toch niet, hoe hard je ook zoekt.

Perzik werd erg verdrietig, het speet hem voor de bosbewoners:

Hoe leven ze toch zonder vrienden. Dat is niet goed, dat is slecht. Niemand steunt je, helpt je in moeilijkheden, of doet je lachen als je verdrietig bent. Je kunt vreugde en verdriet niet met iemand delen.

Zo dacht het konijntje na en herinnerde hij zich de boerderij: nee, daar leven ze toch echt samen, en helpen ze elkaar. Plotseling hoorde de kleine reiziger vlakbij voetstappen, die helemaal niet op die van een haas leken en ook niet op de sprongen van de eekhoorn van tak naar tak. Zware, grove stappen. Het konijntje draaide zich om en zag een wolf. Hij stond vlakbij, en Perzik werd doodsbang. De wolf likte zijn lippen en zei:

Niet helemaal als een haas: je vacht is anders. Dus een konijn… Dat is mooi! Ik heb gehoord dat je een vriend zoekt. Laten we vrienden worden. Ik zal je niet pijn doen.

De wolf kwam steeds dichterbij het bange konijntje, met open bek en klapperende tanden. Zo meteen eet hij hem op! De arme kleine Perzik kon alleen maar antwoorden:

Ik wil niet met jou bevriend zijn, wolf. Je hebt zulke grote tanden en je pest hazen. Dat is niet goed.

De wolf kwam steeds dichterbij, en Perzik huilde en bedekte zijn ogen van angst met zijn pootjes. Hij dacht aan de boerderij: zijn moeder, die zich zorgen maakte en op hem wachtte, en het paard Sterretje. Ze was zo genoemd omdat er op het voorhoofd van dit paard een mooie witte ster prijkte, net als de sterren die je ziet in de heldere winternacht.

Sterretje gaf hem vaak wortels, en hij zat graag bij haar in de stal, en bracht appels van haar favoriete appelboom als ze rijp werden en begonnen te vallen. Sterretje rook ook op een bijzondere manier: naar hooi, veldbloemen, en natuurlijk naar haar geliefde appels. Hij vond het fijn om op haar rug te rijden en naar haar verhalen over de reizen naar de stad te luisteren.

En op dat moment begreep Perzik dat hij een vriend had, Sterretje, alleen had hij dat niet gezien en niet gewaardeerd. Het konijntje wilde nu niets liever dan thuis zijn, maar helaas, hij kon niet ontsnappen aan de wolf. Plotseling hoorde het konijntje in het besneeuwde bos een bekende stem:

Perzik! Perzik! Waar ben je?

Het was Sterretje! Het konijntje was erg blij met de stem van zijn vriend, maar de wolf was vlakbij, en hij werd bang, maar niet meer voor zichzelf, maar voor Sterretje. De wolf was duidelijk hongerig en zou niet kiezen of hij een konijn of een paard zou opeten bij het avondeten.

Perzik draaide zich om en zag Sterretje voor de roofdier staan. Het paard steigerde en stampte met haar voorpoten hard op de grond. De wolf begreep dat het paard niet van plan was terug te deinzen of bang te worden. Hij zei niets, en vertrok, om verder door het winterbos te zwerven.

Sterretje liep naar het bange konijntje, boog haar snoet en zei zachtjes:

Perzik, wat heb je ons laten schrikken! Je moeder was erg van streek toen je wegging, en ik besloot je te gaan zoeken. Gelukkig heb ik je gevonden, anders hadden we je nooit meer gezien, je was verloren geraakt en was het middagmaal van de wolf geworden… Wat ben ik blij je te zien!

Perzik zweeg. Hij was ook erg blij een echte vriend te zien. Hij was blij dat hij naar zijn boerderij zou terugkeren en zijn moeder zou zien, en drukte zijn snoetje tegen de wang van Sterretje.

De vrienden gingen naar huis, waar iedereen op hen wachtte. Waar de dieren samen leefden, en iedereen bereid was de ander te helpen. Eenmaal thuis rende Perzik meteen naar zijn moeder. Ze berispte hem niet, maar zei alleen liefdevol:

Mijn kleine domoortje, waarom ben je alleen het bos ingegaan? Het is daar toch erg gevaarlijk.

Het konijntje fluisterde zachtjes:

Ik doe dat nooit meer, mamaatje, echt waar. En nu moet ik naar Sterretje, ik heb een cadeautje voor haar. Een cadeau voor mijn echte vriend.

Zijn moeder keek Perzik goedkeurend aan. Perzik haalde een appel tevoorschijn die hij voor Sterretje had bewaard, precies zo'n appel als zij graag at, en ging naar de stal. Hij vond het paard zonder moeite, dat zoals gewoonlijk op koude winteravonden in haar gezellige box zat te treuren. Het konijntje liep naar haar toe en gaf haar de lekkere, geurige appel.

Dank je wel, Sterretje! Zonder jou was ik niet teruggekomen naar huis. Je hebt me van de wolf gered. Ik begreep het vroeger niet en waardeerde niet wat ik had: een vriend. Ik dacht dat ik geen vriend had, en ging hem zoeken. Maar nadat ik met de bosbewoners had gepraat, begreep ik dat ik de allerbeste vriend heb, met de mooiste ster op zijn voorhoofd, die zelfs mooier is dan de helderste ster aan de nachtelijke hemel. Ik begrijp nu dat ik ook nog veel vrienden heb op de boerderij, want we leven samen en helpen elkaar in moeilijkheden. In het bos, stel je voor, zorgt iedereen alleen voor zichzelf en heeft geen enkel bosdier een vriend.

Sterretje luisterde naar Perzik, en het maakte haar blij dat hij thuis was gekomen en niet meer verdrietig was. Ze glimlachte vriendelijk en zei:

Dank je wel, Perzik. Ik ben blij je vriend te zijn, en het is fijn je blij te zien, en niet verdrietig zoals voor je tocht naar het bos. Ik kon je niet in de problemen laten, want zo doen vrienden nu eenmaal. Dank je voor de lekkere appel. Hij is extra kostbaar voor mij, want hij is geschonken door een vriend.

Zo eindigde de tocht van het konijntje genaamd Perzik op zoek naar een vriend. Het bleek dat de vriend altijd dichtbij was geweest, alleen zag Perzik hem niet. Maar nu wist hij precies wie een echte vriend is, en hij koesterde hem extra, want echte vrienden zijn er niet zoveel in ons leven. Daarom moeten we ze waarderen en koesteren.

Het konijn en het paard zijn nog steeds vrienden, alleen zijn ze inmiddels volwassen geworden. Perzik komt nog steeds graag naar de stal bij Sterretje, om naar haar verhalen over de reizen naar de stad te luisteren, over hoe de stad in de winter bijzonder mooi is, bedekt met een witte sneeuwdeken, en elk huis dan bijzonder wordt, zoals het in geen enkele andere tijd van het jaar is.

Dit verhaal vertelde mij de kat die op die boerderij woonde, spinnend op mijn schoot op een winteravond. En jij, mijn lieve lezer, kom eens op een boerderij, kijk en luister goed: misschien is het precies de boerderij waar Perzik en Sterretje wonen. Want dit verhaal is de pure waarheid, en of je het gelooft of niet, dat is alleen aan jou.

Het sprookje Hoe het konijntje leerde wat vriendschap is is beschikbaar in FB2-formaat voor telefoons, tablets, computers en e-readers.
Vergelijkbare sprookjes
Hoe Kolobok kennismaakte op internetsites
Hoe Kolobok kennismaakte op internetsites
Ook Kolobok voelt zich wel eens eenzaam. Daarom besloot hij: ik ga me inschrijven op een datingsite. Zo begon het allemaal. Een modern leerzaam sprookje over hoe Kolobok kennismaakte op internet
5 784 3
Hoe Haas en Wolf van staart wisselden
Hoe Haas en Wolf van staart wisselden
Een leerzaam modern sprookje over hoe Haas en Wolf besloten van staart te wisselen. Hoe zou dat aflopen?
31 906 3
Het verhaal van de prinses en de draak
Het verhaal van de prinses en de draak
Een modern sprookje over een prinses die heel erg bang was voor een angstaanjagende draak. Maar op een dag overwon ze haar angst en besloot hem te bezoeken... En zo kreeg ze een nieuwe vriend.
12 407 3
Het verhaal van de drie taarten
Het verhaal van de drie taarten
De koning zei ooit tegen zijn dochters: bak elk een taart voor mijn verjaardag. Twee toekomstige prinsessen voltooiden de opdracht, maar de derde kwam met lege handen. Uit dit originele sprookje ontdek je waarom
5 405 3

Wil je op de hoogte gehouden worden van nieuwe sprookjes?

↑