Hoe een klein hondje zijn grote angst overwon
10 447

Hoe een klein hondje zijn grote angst overwon

Auteur:
Een originele therapeutische voorleesverhaal voor kinderen op de basisschool over een klein, bangerig puppy en zijn dappere broer, over hun moeder, een labrador, en over een lieve baas. Over het zoeken naar je eigen mens en naar geluk. Het verhaal leert kinderen moediger te zijn, naar geluk te streven en het thuis en hun dierbaren te koesteren. Een inslaapverhaal, geschikt om voor het slapengaan voor te lezen.

Vandaag is er weer iemand weggehaald. De oude hond Ouwe Bram zei dat ik op dit tempo helemaal alleen zou overblijven. Ouwe Bram was een goudkleurige retriever, al leek zijn vacht meer op droog hooi. Hij was bijna blind, strompelde op zijn achterpoot en kon vaak niet wachten tot hij naar buiten mocht.

Vroeger woonde hij bij een mens. De hond glimlachte vaak als hij terugdacht aan zijn opa, zoals hij hem noemde. Ouwe Bram’s favoriete verhaal ging over de wandelingen die hij met die opa maakte. “Het was leuk om samen te strompelen,” zei Ouwe Bram met een grijns. Hij begon zijn verhalen altijd van ver, maar maakte ze nooit af, want dan viel hij in slaap.

Ik kreeg mijn mens toen ik nog een puppy was. Ik was een beetje ouder dan jij nu. Toen ik geboren werd, zei mijn moeder dat ik straalde als een zonnetje. Oh, wat was ik een wildebras! Stel je voor, toen ik zo was als jij, heb ik een hele schoen opgegeten! Ja hoor, met veters en al,” – de oude hond probeerde zijn poot te likken, maar likte de vloer ernaast.

Toen ik geboren werd, zei mijn moeder dat ik de kleinste was en altijd voorzichtig moest zijn,” – ik vulde zachtjes aan terwijl ik mijn gouden pootje schoonlikte, “maar ik heb al veel bereikt! Vroeger kwam ik niet tevoorschijn vanwege mama, maar nu klim ik zelf uit de mand.

Hè, – grinnikte de oude hond, – op dit tempo blijven we hier alleen met z’n tweeën over. En jij mist zo veel…

Wat veel? Wat dan? Ouwe Bram! – ik duwde de hond met mijn kop zachtjes in zijn zij. Hij zuchtte diep en begon te snurken.

Hij slaapt, – was ik teleurgesteld. Want als hij wakker werd, zou hij zich niet meer herinneren wat hij wilde zeggen. Er was niets te doen, dus besloot ik terug te gaan naar mijn hok.

We woonden in een ruim huis met een kleine appelboomgaard, waar we elke dag rondliepen. Toen ik geboren werd, waren mijn broers en zus er ook. Maar drie van mijn broers hadden al hun eigen mensen gevonden.

De mens van mijn moeder is een meisje met hele warme, zachte handen. Ze heet Sanne. Mijn moeder houdt heel veel van haar en zorgt altijd voor haar. Eens zag ik mijn moeder Sanne troosten, toen haar gezicht nat was. Later legde mijn moeder uit dat dit “huilen” heet, en dat mensen dat doen als ze verdrietig zijn.

Mijn moeder heet Linda. Over mijn vader weet ik weinig. Hij heet misschien Joost, of misschien Thijs. Hij woont ergens in de buurt, en als we in het grote park gaan wandelen, zien we hem soms. Soms speelt hij met ons.

Toen ik nog niet bij het hok was, voelde ik mijn nekharen overeind gaan staan. Uit mijn ooghoek zag ik een puppy vlak naast me. Het engste was dat hij geen geluid maakte en ook geen geur had. Ik spande me op als een snaar, mijn poten wilden niet naar me luisteren, en ik verstijfde in afwachting van een aanval.

Er gingen minuten voorbij, maar er kwam geen aanval. Ik hoorde een deur opengaan in de kamer. Het was het lichte gestap van Sanne. Daarachter klikten nagels over de vloer.

We zijn thuis, – zei Sanne opgewekt terwijl ze het halsband van mijn moeder afdeed. Ik hoorde de halsband tegen de stoel tikken, en toen zagen ze me eindelijk.

Bangerik, waarom sta je zo stil? – vroeg de baas van mijn moeder aan mij.

Ze kwam langzaam dichterbij. Ik voelde haar warme handen zacht onder mijn buik grijpen, en ik begon omhoog te gaan.

Lieverd, je trilt helemaal, – zei Sanne, terwijl ze me liefdevol tegen zich aan drukte. Ik duwde mijn snuit in haar hals en jankte zachtjes. Als mijn moeder haar vertrouwt, dan mag ik dat ook.

Plotseling begon Sanne te schudden, en ik hoorde haar vrolijke lach. Verward keek ik naar haar op met mijn snuitje en keek haar verontwaardigd aan. Ze stopte niet met lachen, maar begon uit te leggen.

Je bent echt een bangerik. Je schrok weer van je eigen spiegelbeeld. Sorry hoor, – op dat moment kuste ze me vrolijk op mijn voorhoofd. Mensen likken heel vreemd: zacht en droog.

Ik heb de spiegel verplaatst van de plek waar je hem gewend bent en ben vergeten dat te zeggen, – Sanne drukte me nog eens tegen zich aan en zette me op de grond. Mijn moeder zat al naast me. Zodra ik op de grond stond, likte mijn moeder me op dezelfde plek waar Sanne me had gekust.

Nu gaan we eten, – zei Sanne, terwijl ze mijn moeder liefkozend over haar kop aaide, en liep naar Ouwe Bram om hem te controleren.

Zal ik je nog eens uitleggen wat een spiegel is en hoe die werkt? – vroeg mijn moeder zacht, terwijl ze me van kop tot staart besnuffelde.

Niet nodig, – mopperde ik beledigd, terwijl ik naar het rare puppy in de spiegel keek. Daar zat een hondje net als ik. Hij keek boos terug: een klein goudkleurig bolletje met zwarte knoopogen. Toen gaf mijn moeder me een duw met haar neus, en ik viel op mijn rug. In de spiegel flitste een roze buikje voorbij.

Ach mamaaa, – jammerde ik, terwijl ik probeerde op mijn poten te komen, maar mijn moeder begon me enthousiast te wassen.

Vanavond komen er mensen. Misschien ontmoet je je eigen mens. En wat heb je daarvoor nodig? – mijn moeder stopte met likken en keek me afwachtend aan.

Ik stond op mijn pootjes, schudde me uit en zei zachtjes, met mijn kop naar de vloer en alleen mijn ogen naar mijn moeder gericht:

Moet ik dan schoon zijn?

Bangerik-bangerik! – iemand duwde me weer, zo hard dat ik bijna omviel, maar de zachte poot van mijn moeder ving me op. Naast ons sprong mijn oudere broer rond. Sanne had hem de naam Flitser gegeven. Ik wist niet wat dat betekende, maar voor mij was hij een plaagzieke pestkop.

Lieverd, voorzichtig, – zei mijn moeder tegen mijn broer, terwijl ze me hielp weer op al mijn vier poten te staan.

Mama! Vandaag word ik zelfstandig, vandaag tem ik een mens en ga ik orde scheppen in zijn huis, – ratelde mijn broer, terwijl hij door de hele kamer racete en soms in zijn eigen poten struikelde. Dan rolde hij gewoon over de vloer zonder vaart te minderen.

Je rent zo hard dat niemand je kan vangen, en dan blijf je hier, – mompelde ik meer uit boosheid dan omdat ik dat echt vond.

Mijn broer lette niet op me, of hoorde me gewoon niet, want hij was al met volle kracht zijn favoriete knuffeleend aan het schudden. Op de snuit van de eend leek te staan: “Help.” Toen voelde ik dat er naast me iets zat dat even klein was als ik, en warm.

Let maar niet op hem, hij wilde je niet kwetsen, – het was Stip. Ze keek rustig naar mijn broer, die de eend al kwijt was en nu een hoek van het kleed had gepakt.

Stip, zo noemde Sanne haar omdat ze dacht dat zij de laatste puppy zou zijn. Maar een minuut later kwam ik. En de naam bleef.

Stip was de rustigste van ons. Ze keek graag lang uit het raam of zat gewoon in het gras. Stip maakte zich nergens zorgen over, want zij had al een mens gevonden, als allereerste van ons.

Die mens werd de jongere zus van Sanne. Binnenkort komt zij Stip ophalen om haar mee naar zee te nemen. Ik weet niet wat zee is. Mijn moeder zei dat het een grote plas water is.

De zus was mijn beste vriend, en zij hield meer van water dan wie dan ook van ons. Daarom ben ik er heel blij mee dat Stip daar gaat wonen, waar het haar goed zal gaan.

Sanne kwam terug met volle etensbakken. Mijn moeder likte mij en Stip, gromde zachtjes naar Flitser, die de hoek van het kleed aan het opeten was, en liep naar de bakken. Mijn broer en zus volgden mijn moeder, maar ik bleef alleen bij de spiegel zitten.

Uit de spiegel keek een klein puppy met altijd bange ogen naar me terug. Zijn vacht glansde een beetje door de grote, ronde lamp aan het plafond, waardoor ik leek op een zonnestraaltje.

Toen ik groter werd, zeiden mijn moeder en de oude hond dat ik geboren was om mijn eigen mens te vinden, om met hem gelukkig te zijn en zelf geluk te schenken. Ik vroeg toen wat geluk eigenlijk is.

Mijn moeder zei dat geluk is als je ziet dat de mens naast je lacht. En om te weten of je mens echt gelukkig is, moet je ruiken. Een gelukkig mens ruikt anders, maar dat zal ik pas begrijpen als ik mijn eigen mens ontmoet.

Ouwe Bram zei dat geluk is als jij en je mens dezelfde dingen liefhebben. Meer zei hij niet, want hij viel alweer in slaap.

Ik stond op mijn pootjes en liep naar de bak. Flitser had zijn eigen bak al omgegooid en likte met plezier de vloer schoon, om de verspreide brokjes op te eten. Stip lag zoals altijd bij de waterbak en stak af en toe haar tong erin, zodat er kringetjes ontstonden. Mijn moeder zat bij Sanne, haar hoofd op Sanne’s schoot, en liet zich lekker aaien.

Ik begon net te eten toen ik kloppen hoorde op de deur. Mijn moeder schrok even op, maar ontspande meteen weer. Sanne rende naar de deur om open te doen.

Stip kroop uit haar bak en ging op haar favoriete blauwe kleedje liggen, bij het raam. Ze deed niet mee met het zoeken naar een mens, dus probeerde ze uit het zicht te blijven. Flitser dacht weer aan de eend en ging met een trotse houding recht tegenover de deur zitten. Van ongeduld draaide zijn kleine staartje zo snel dat het leek alsof mijn broer elk moment zou wegvliegen, als een propeller.

Ik wilde me achter mijn moeder verstoppen, maar zij stond dat niet toe. Het enige wat ze toestond, was dat ik tussen haar poten ging zitten, alsof het een veilige poort was.

We hebben bezoek, – zei Sanne.

In de kamer vloog iets groots en onbekends naar binnen. Het begon heen en weer te rennen. Flitser spuugde de eend uit en begon met luid, gelukkig geblaf achter het wezen aan te rennen. Ik probeerde uit angst dieper in de vacht van mijn moeder te kruipen, maar stevige poten zetten me weer terug op mijn plek.

Sem! Alsjeblieft, rustiger en voorzichtiger! We zijn op bezoek! – zei een vrouw die de kamer binnenkwam. Zij leek op Sanne, maar was magerder en had korter, donker haar. Sanne had lang, lichtblond haar dat altijd op een soort staart van ons was vastgemaakt.

Ik ben Marieke, – stelde de vrouw zich voor, – en dit is mijn zoon Sem.

Marieke wees op het wezen dat nu rustig was geworden en op een jongen leek. Sem probeerde net de eend van Flitser af te pakken.

En dit is mijn dochter Sophie, – zei de gast, terwijl ze iemand probeerde te pakken die achter haar stond, en die op een meisje leek. Een rond hoofdje met lichtblond haar kwam heel even achter Marieke vandaan, knikte snel en verdween meteen weer.

Ik werd nieuwsgierig naar het ronde gezichtje. Terwijl ik snuffelde, rook ik iets nieuws, iets wat ik nog nooit eerder had geroken. Het verraste me zo dat ik achter de poten van mijn moeder vandaan keek.

Toen ik dat deed, voelde ik een lichte duw in de richting van de gasten. Op hetzelfde moment stond mijn moeder op en liep naar de bank waar de mensen zaten. Ze ging naast Sanne zitten.

Sanne en Marieke praatten met elkaar, en ik kroop bang in elkaar, maar wilde toch heel graag het meisje zien. En nog één keer ruiken, dat nieuwe onbekende ding.

Ik keek angstig naar mijn moeder. Zij glimlachte en knikte. Terug kon ik niet meer. Flitser speelde al met zijn Eigen Mens, en dat was honderd keer enger dan het onbekende.

Ik begon op mijn buik naar de bank te kruipen, zonder mijn ogen van Sophie af te halen, mijn oren gespitst om het gevaar al van ver te horen. Mijn neus was bezig met de vreemde geur, die me leek te willen vertellen wat voor gast dit was. Sophie trok zich intussen wat terug van mijn moeder, omdat het waarschijnlijk ongemakkelijk was om zo dicht bij elkaar te zitten, en keek schuchter naar mij.

Ik bleef stokstijf staan, meer uit verbazing dan uit angst. Ik ging op mijn achterpoten zitten, hield mijn kop een beetje schuin en begon het gastje te bekijken. Het haar van Sophie, dat over haar schouders viel, had dezelfde kleur als mijn vacht. Haar grote ogen keken verbaasd en bang.

“Ben ik eng?” – dacht ik, en ik keek weer naar mijn moeder. Mijn moeder knikte opnieuw en ging tussen Sanne en Marieke zitten, om te laten weten dat het hier veilig was.

Achter ons viel iets hard op de grond, en ik dook naar de vloer, met mijn oortjes zo dicht mogelijk tegen mijn hoofd gedrukt.

Sem! – riep Marieke geschrokken, en zij en Sanne renden naar het geluid.

Ik hief voorzichtig mijn hoofd op en voelde diezelfde geur heel dichtbij. Ik opende één oog en zag mijn moeder en Sophie. Mijn moeder kwam naar me toe, likte mijn kruin en fluisterde in mijn oor: “Wees dapper. Help haar even moedig te worden als jij.”

Mijn moeder liep naar de plek waar iets was gevallen. Sophie en ik bleven samen achter.

Toen ging Sophie op haar hurken zitten en keek me aandachtig aan. Weer die geur… Ik ging op mijn achterpoten zitten.

“Misschien ruikt geluid zo? – schoot het door mijn hoofd, – misschien is geluk samen moedig zijn?”

De geur werd steeds lekkerder en sterker. Het meisje ging op haar knieën zitten en boog zich naar me toe. Met alle moed die ik in mijn pootjes kon verzamelen, liep ik langzaam, zonder mijn hoofd op te tillen en met mijn oren plat, richting het meisje. Ergens achter ons klonk nog wat gerommel, maar er werd niet meer geruzied. Ik versnelde mijn pas: om de een of andere reden wilde ik het meisje bereiken voordat iemand anders weer de kamer in kwam.

Na een paar stappen liep ik tegen iets aan. Het was Sophie die haar hand naar me uitstak. Haar handje rook als het lekkerste botje.

Door die aanraking voelde ik me de moedigste hond ter wereld, en ik begreep eindelijk wat die geur betekende. Ik begreep wat mijn moeder bedoelde. Geluk ruikt naar liefde, en waar liefde is, is geen angst.

Ik legde mijn snuitje op Sophie’s handje en zag haar voor de eerste keer glimlachen. Voorzichtig schoof Sophie haar hand onder mijn buik en tilde me op. Ik belandde op haar schoot.

Ik sloot mijn ogen en snoof de geur op die nu voor mij begrijpelijk was, en voelde dat ik thuis was. Want thuis is waar het naar liefde ruikt, en het maakt niet uit of je er geboren bent of niet.

Helemaal zelfverzekerd ging ik op de schoot zitten van Mijn Mens en keek naar Sophie. Zij glimlachte en probeerde me over mijn kop te aaien, maar aarzelde en hield haar hand stil. “Ik help je moedig te worden,” beloofde ik, en ik ging rechtop zitten en reikte zelf naar haar hand.

De volgende dag was ik al gewend in mijn nieuwe huis. Nou ja, niet alleen ik. Flitser woonde in de kamer ernaast.

Mijn moeder liet ons rustig gaan. Ze zei dat ze trots op me was. Flitser zei ze ook iets, maar ik luisterde niet. Ik was niet bang om weg te gaan, want ik wist dat we elkaar in het grote park weer zouden zien. De oude hond kwam ook gedag zeggen en begon iets wijs en lang te zeggen, maar viel weer in slaap. Stip knipoogde naar ons en ging kijken naar het water.

Ik strekte me uit in mijn nieuwe mandje en wilde net een dutje doen, toen ik hoorde dat de deur dichtsloeg.

Maatje, ik ben thuis, – de stem van Mijn Mens echode door de kamers, en op hetzelfde moment hoorde ik het getrappel van snelle voeten die de trap op renden.

Ik rende naar de deur. Sophie stond al op haar knieën en stak haar armen naar me uit. Helemaal dolblij van geluk sprong ik in haar warme armen.

Ik ben thuis, en hier is geen plaats voor angst, alleen voor geluk. En ik ben niet langer een bangerik, maar een echte Maatje!

Het sprookje Hoe een klein hondje zijn grote angst overwon is beschikbaar in FB2-formaat voor telefoons, tablets, computers en e-readers.
Vergelijkbare sprookjes
Hoe Kolobok kennismaakte op internetsites
Hoe Kolobok kennismaakte op internetsites
Ook Kolobok voelt zich wel eens eenzaam. Daarom besloot hij: ik ga me inschrijven op een datingsite. Zo begon het allemaal. Een modern leerzaam sprookje over hoe Kolobok kennismaakte op internet
5 784 3
Hoe Haas en Wolf van staart wisselden
Hoe Haas en Wolf van staart wisselden
Een leerzaam modern sprookje over hoe Haas en Wolf besloten van staart te wisselen. Hoe zou dat aflopen?
31 908 3
Het verhaal van de prinses en de draak
Het verhaal van de prinses en de draak
Een modern sprookje over een prinses die heel erg bang was voor een angstaanjagende draak. Maar op een dag overwon ze haar angst en besloot hem te bezoeken... En zo kreeg ze een nieuwe vriend.
12 408 3
Het verhaal van de drie taarten
Het verhaal van de drie taarten
De koning zei ooit tegen zijn dochters: bak elk een taart voor mijn verjaardag. Twee toekomstige prinsessen voltooiden de opdracht, maar de derde kwam met lege handen. Uit dit originele sprookje ontdek je waarom
5 405 3

Wil je op de hoogte gehouden worden van nieuwe sprookjes?

↑