Hoofdstuk een. Hoe het allemaal begon
Het ezeltje weet niet meer precies hoe het allemaal begon. Hoe het in de fabriek in elkaar werd gezet, hoe de poten werden vastgenaaid en aan het pluche lijf werden bevestigd.
Het eerste wat het ezeltje zich herinnert, is dat het zijn kraalogen opende en... er om hem heen alleen duisternis was. Hij zag niets, maar voelde dat hij ergens naartoe reed, want bij elke bocht schudde alles.
Toen stond alles stil en hoorde het ezeltje stemmen. Met een piepend geluid ging de metalen deur van de bestelwagen open en een felle lichtflits viel in zijn ogen. Duizenden kleine lichtstralen verblindden het ezeltje, en de volgende vijf minuten zag hij weer niets. Daardoor merkte hij niet hoe hij een enorme supermarkt werd binnengedragen en hoe een vrouw het speelgoed op de schappen zette.
Naast het ezeltje bevestigde ze een kaartje met de tekst «Weihnachtselch», wat in het Duits «kerstelk» betekent. Ze grinnikte: «Nou zeg, wat bedenken die speelgoedmakers toch allemaal. Voor zover ik weet heeft de Kerstman rendieren. Nou ja, vriendje, wacht maar op je baasje».
Ze aaide het ezeltje over zijn beige zachte hoorntjes en ging verder met haar werk. Het ezeltje bleef tussen de andere speelgoedjes en snoepjes zitten. De supermarkt was vooral een kruidenierszaak, al verschenen er vlak voor de feestdagen ook speelgoedjes in de schappen.
Naast het ezeltje zaten pluche beertjes, konijntjes, honden en katten. Die werden vrij snel meegenomen, zodat het ezeltje ze niet goed leerde kennen. In de winkel rook het echter heerlijk naar chocolade, dus het ezeltje was bereid heel lang te wachten.
Het ezeltje hield niet van het gepraat van de andere speelgoedjes. Ze zuchtten diep en zeiden dat kinderen nu eenmaal kinderen zijn, dat ze geen geduld en nieuwsgierigheid hebben. Ze hebben altijd veel speelgoed, dus nieuwe speeltjes raken ze snel weer zat. En wat is voor een speelgoedje het ergste? Natuurlijk, in een verre, stoffige hoek worden achtergelaten.
Het ezeltje luisterde, maar zweeg. Ook hij wilde niet in de «verre, stoffige hoek» belanden, maar hij droomde ervan dat hij tenminste iemand zou bevallen.
Het ezeltje wist niet hoelang het op de plank in de supermarkt zat. Een dag, twee dagen, misschien wel een week, want het ezeltje had een heel slecht gevoel voor tijd. Maar op een dag bleef er voor het schap een vrolijke, slanke vrouw met een kort kapsel en nogal energieke bewegingen staan.
Precies wat ik zocht! — riep ze uit. Ze keek het speelgoed indringend aan door haar rechthoekige brilletje, pakte het ezeltje van de plank en draaide het in haar handen rond.
Ja, Nina zal dit geweldig vinden!
Ze liep vastberaden terug naar haar mandje en legde het ezeltje erin. Het ezeltje reed mee tussen de boodschappen, en zijn pluche hart stroomde over van vreugde en dankbaarheid. Het hoopte alleen dat Nina niet al te veel speelgoed had. Het ezeltje verstijfde van blij verwachting op verandering.
Hoofdstuk twee. Hoe Eland een Ezel werd
Enkele dagen woonde het ezeltje in een vreemd huis, waar het altijd lekker rook maar waar geen kinderen waren, zelfs niet in de buurt. Misschien duurde het niet enkele dagen, maar slechts één dag.
Zoals we al zeiden, heeft het ezeltje geen goed gevoel voor tijd.
In het begin, als iemand de kamer binnenkwam waar het ezeltje was neergezet, schrok het op in de hoop dat het Nina was. Maar al snel begreep het dat wachten op Nina zinloos was, en het werd treurig.
Toch werd het ezeltje na een paar dagen, of misschien al de volgende dag, weer in een tas gestopt (daar rook het opnieuw naar chocolade, wat het ezeltje erg beviel en fijne herinneringen opriep) en met de auto vervoerd.
Het ezeltje dacht dat het weer lang zou rijden, zoals toen in de metalen bestelwagen, maar dat bleek helemaal niet zo te zijn. Eén keer en de auto stopte.
Vanuit de tas kon het ezeltje niet goed zien waarheen het werd gedragen. Het leek omhoog over trappen te gaan. Dan een deur, nog een deur en weer omhoog. Toen werd de tas op een tafel gezet en werd het helemaal donker. Het ezeltje luisterde.
Guten Morgen, Studenten. Heute ist ein wunderschöner Feiertag. Heute ist Ninas Geburtstag.
Het ezeltje begreep de taal van de mensen al aardig. Het had hem al in de fabriek gehoord, waar de werknemers voortdurend praatten terwijl ze speelgoed maakten. Daarom begreep het zonder moeite: «Goedemorgen, leerlingen. Vandaag is een prachtige feestdag. Vandaag is Ninas verjaardag».
Maar terwijl het ezeltje nadacht over wat het had gehoord, miste het het vervolg van de toespraak en werd het overvallen toen het plotseling bij de oren werd gepakt en uit de tas het felle licht in werd getrokken.
Oh jee, wat schrok het ezeltje! Minstens vijftien paar ogen keken naar hem. Bruine, zwarte, blauwe, geelgroene.
Krullend donker haar, steil haar, rood haar, het flitste allemaal voor het ezeltje langs. Hij kneep zijn ogen stevig dicht. Toen hij ze weer opende, stond er een blonde jonge vrouw voor hem die hem met haar grijze oogjes aandachtig bekeek. Hij merkte niet eens dat hij in haar handen werd gegeven.
Wat een ezeltje, — zei ze, en het klonk voor het ezeltje als een vreemde taal.
Dat is een kerstelk, — antwoordde de vrouw met de rechthoekige brillenglazen, onverwacht in dezelfde vreemde taal.
Wat maakt het uit, een ezel of een eland, het zijn allebei grappige dieren met rare poten, — zei Nina, en iedereen barstte opeens in lachen uit.
Het ezeltje begreep niets van hun gesprek. Had het het kunnen vertalen, dan had het begrepen dat het een naam had gekregen.
Zo maakte hij kennis met zijn baasje, en tot zijn verbazing bleek ze helemaal geen kind te zijn, maar een volwassen vrouw. Vanaf die dag werd Eland Ezel genoemd, en begonnen zijn avonturen.
Hoofdstuk drie. Hoe het ezeltje zijn gebrek overwon
Er was eens een ezeltje. Zijn poten waren dun en hingen er wat slap bij. En hij was natuurlijk van pluche. Daarom liep hij niet erg recht op zijn poten en kwam hij altijd overal met zijn poten terecht waar dat niet hoorde.
Zo stootte hij per ongeluk tegen het oog van zijn baasje, of hij schopte Beertje omver (kennismaken met Beertje is een apart hoofdstuk). En het ezeltje vond dat erg vervelend...
Hij was bang dat hij zo al zijn vrienden zou verliezen, door zijn aangeboren onhandigheid.
Maar op een dag zag het ezeltje een ijsje in de handen van zijn baasje. Hij wilde alleen even kijken hoe het er in het wafeltje uitzag, want smaak is toch heel belangrijk: aardbei, chocolade, pistache...
Het ezeltje sprong omhoog en... sloeg het uit haar handen. Pats! Het ijsje viel op het hoofd van Beertje en Vosje. Alle vrienden van het ezeltje kwamen in het lekkere ijs terecht.

Vosje likte haar staart schoon, die nu zelf op een wafeltje leek, met aan het uiteinde een smeltende zoete bol.
Beertje likte met zijn lange tong de zoetigheid van zijn neus.
En de baasje lachte.
Zo accepteerde het ezeltje zijn onhandigheid en overwon het dit vervelende gebrek. Het bleek zelfs leuk te zijn!