Een vrachtwagen hebben ze gekocht
voor onze kleine Jan.
Hij is er dolblij mee.
Wat een geweldig speelgoed!
Hij is zo glimmend,
alsof hij echt is.
Jan klapt in zijn handjes
en stampt met zijn voetjes.
Hij bestuurt hem met de afstandsbediening
en laat alle speelgoed rijden.
«Blij gemaakt, cadeau gekregen!
Dat wilde ik al lang!» ―
Zo lispelt Jan,
zwaait met zijn handje en brabbelt.
Mama gaf haar zoon een mooie nieuwe auto. Hij was felgeel met rode koplampen. Deze auto kon veranderen in een vrachtwagen of een hijskraan, want hij was een transformer.
De vierjarige zoon was dol op het speelgoed. Elke avond na de kleuterschool speelde hij ermee. Hij bouwde gebouwen: hij reed met blokken rond, stapelde ze met de kraan tot torens en hoge flatgebouwen.
Terwijl de kleine sliep, praatte de auto met de andere speelgoedjes. Maar op een nacht werd hij ziek.
Mijn wielen doen pijn! Morgen begint mijn baasje weer met mij te spelen, maar ik kan niet rijden. Ik kan jullie niet rondrijden en geen blokken voor de bouw vervoeren, klaagde hij tegen zijn vriendjes.
Wat moeten we doen? Wat moeten we doen? ― raakten de speelgoedjes in paniek. ― De kleine heeft het flatgebouw nog niet af. Hoe moet hij dat zonder kraan?
Toen kwam een klein ambulanceautootje aanrijden en zei:
We hebben een ziekenhuis nodig. Een dokter! Snel! Snel! ― en hij zette de sirene aan. ― De dokter geeft een prikje, en dan ben je weer beter!
Langzaam kwam de lange transformerrobot aanlopen.
Niet naar het ziekenhuis, maar naar de werkplaats waar auto's worden gerepareerd. Hier heb je geen dokter nodig, maar een monteur voor speelgoed.
Die hebben wij niet, ― blafte het opwindbare hondje.
Die moeten we vinden, ― voegde de babypop eraan toe.
Bel het alarmnummer 112! ― stelde de tol voor.
Opeens ging de speelgoedtelefoon over.
Hallo, hallo, waar vinden we een monteur voor auto's? ― piepten de speelgoedjes door elkaar in de hoorn.
De robot repareert jullie auto, ― antwoordde een stem aan de andere kant van de lijn.
Ik? ― schrok de robot. ― Dat kan ik niet!
Probeer het gewoon, ― blafte het hondje.
Waag het erop, ― voegde de tol eraan toe.
Help me, ― smeekte de zieke auto, ― anders wordt onze baas verdrietig en gaat hij huilen. Ik vind hem zo zielig: hij is zo klein.
Probeer het, probeer het, ― zoemde de tol, ― wij helpen je.
Ik heb dit nog nooit gedaan.
De transformerrobot bekeek de kraanauto. Hij schroefde onderdelen los, nam de carrosserie eraf, draaide het speelgoed om en keek naar de onderkant.
De wielen wiebelen. Die moeten aangedraaid worden. Er zijn zware lasten vervoerd. Zo, geef me de sleutel!
De sleutel! De sleutel! ― klonk het door elkaar.
Waar moet ik vasthouden? Waar kan ik helpen? ― vroeg de ambulanceauto.
Hier, ― wees de transformerrobot.
Na enkele uren waren de wielen gerepareerd.
Klaar! Nu is de baas tevreden en kan hij zijn hoge gebouw afmaken! ― zei de robotmonteur blij.
Wat zijn we goed! Wat zijn we goed! ― zoemde de tol. ― Jij bent geweldig, robot! Voor het eerst een auto repareren en het lukte je meteen.
Goed zo! Ogen zien het wel zitten, maar handen doen het werk, ― prees het wijze boek de speelgoedjes.