In een klein dorpje, ver weg van de dichtstbijzijnde stad, woonden dorpelingen. Ze werkten eerlijk en aten wat ze in hun tuinen en velden konden verbouwen. Ze leefden niet rijk en deelden hun groenten en fruit niet met elkaar.
Bij de molenaar Prokhor Ivanovich groeide zijn dochter Vera op. Toen ze 5 jaar oud was, stierf haar moeder, en de molenaar zorgde alleen voor zijn dochter. Het was moeilijk voor hem, maar hij probeerde zijn dochter alleen goede karaktereigenschappen bij te brengen. Vera zou 18 jaar oud worden. Haar verjaardag viel dit jaar samen met het lichte feest van Pasen.
Wat wil je dat ik je cadeau geef voor je volwassenheid, dochter?
Vroeg Prokhor Ivanovich Vera op een dag.
Weet je, papa, ik heb lang nagedacht over wat ik voor mijn verjaardag zou willen krijgen. En eindelijk heb ik een idee. Omdat mijn verjaardag dit jaar samenvalt met Pasen, wil ik veel kulichen bakken en ze aan alle dorpelingen geven.
Antwoordde Vera.
Misschien moet je er nog even over nadenken?
Vroeg vader opnieuw.
Nee, ik wil geen ander cadeau.
Goed, mijn dochter, jouw wens is voor mij wet. Het zal gebeuren zoals jij zegt.
Een paar dagen voor Pasen begon Vera samen met haar vader kulichen te bakken. Omdat haar vader molenaar was, hadden ze veel meel, en Vera hield erg van dieren, dus hadden ze een koe en kippen in hun tuin. Ze hadden alles wat nodig was om kulichen te bakken.
Hoewel het dorpje klein was, moesten er behoorlijk veel kulichen gebakken worden. Maar voor Vera waren dit aangename bezigheden. Ze begon vol enthousiasme aan het werk. Na een paar dagen waren de kulichen klaar. Nu hoefde ze alleen nog maar de kulichen uit te delen.
Vera nam een klein karretje, zette de kulichen erop en ging op weg naar de huizen van de buren. Vera klopte op de deur van de buren.
Wat is er?
De deur ging voorzichtig open.
Hallo, mijn naam is Vera, ik ben jullie buurmeisje. Ik heb kulichen voor jullie meegebracht.
We hebben geen geld.
Astublieft, ik heb ze zelf gebakken.
Ga weg. Bel je Opa Vorst hier maar en bied hem de kulichen aan, wat een onzin.
Iemand bromde achter de deur.
Maar het is helemaal gratis.
Zei Vera.
Waarom gratis?
Omdat ik heel graag wil dat iedereen in ons dorp vriendschappelijk met elkaar omgaat, in plaats van zich achter hoge hekken te verstoppen. Neem alstublieft een koulitch. Ik heb hem zelf gebakken.
Goed.
En toen ging de deur helemaal open en op de drempel stond een oudere vrouw. Ze nam de koulitch aan en bedankte het meisje.
Deze vrouw heette Maria Nikolajevna. Ze verbouwde druiven. Daarvan maakte ze rozijnen. In het gezin van Maria Nikolajevna was een fiets, die door de dorpelingen als luxe werd beschouwd. Op deze fiets reed de man van Maria Nikolajevna af en toe naar de stad en verkocht rozijnen. Met het verdiende geld kocht hij verschillende rariteiten.
Op Pasen bereidden ze kutja voor. Vera's gebaar maakte indruk op Maria Nikolajevna. Ze realiseerde zich plotseling dat ze, ondanks het feit dat ze al lang in het dorp woonde, bijna niemand kende. Maria Nikolajevna besloot dat het tijd was om kennis te maken met haar buren.
Intussen bleef Vera de kulichen naar de huizen brengen. Eerst werden ze allemaal afwijzend ontvangen, maar zodra ze hoorden dat de kulichen helemaal gratis waren, veranderde hun houding.
Vera vertelde iedereen dat ze op Pasen jarig zou zijn. En de dorpelingen begonnen voor het eerst in lange tijd met elkaar te communiceren. Met haar nobele daad smolt Vera het ijs in hun harten.
De buren besloten Vera voor haar vriendelijkheid te bedanken. De tuin van Maria Nikolajevna was behoorlijk groot. Hier besloten ze een feest voor Vera te organiseren. Elk dorpeling bracht naar tafel wat hij had.
De tafel werd erg mooi. Daarna werd Vera uitgenodigd aan tafel. Ze was aangenaam verrast. Daarna begonnen alle dorpelingen vriendschappelijk met elkaar te leven en gingen ze vaker bij elkaar op bezoek.
Goedheid, gedaan vanuit een zuiver hart, keert altijd terug als goede daden.
