Er was eens een klein meisje dat Emma heette. Samen met haar moeder ging ze vaak naar de winkel voor boodschappen en als ze langs de speelgoedafdeling liep, bleef ze als betoverd staan kijken naar de mooie poppen, de grote bouwdozen en de knuffels.
En zo gebeurde het dat Emma, toen mama en dochter weer eens naar de winkel gingen, een prachtige knuffel-panda zag. Hij was enorm, zwart-wit, pluizig, en keek Emma aan alsof hij echt leefde en naar haar glimlachte. Emma wilde zo graag dat dit wonder bij haar thuis zou komen wonen, in haar kamer. Temeer omdat haar verjaardag binnenkort was, en dit precies het cadeau was dat ze zo graag wilde krijgen op die langverwachte magische dag.
Het meisje begon te huilen en smeekte haar moeder om dit speelgoed meteen te kopen. Maar mama had zoveel tassen in haar handen, en na alle boodschappen was er geen geld meer over, dus beloofde ze haar dochter dat ze dit speelgoed iets later zou kopen, op Emma's verjaardag.
Thuisgekomen kon het meisje de mooie panda die ze in de etalage had gezien maar niet vergeten.
Emma liep nog een keer naar haar moeder en zei:
Mammie, kunnen we niet nu meteen gaan om dat prachtige speelgoed te kopen? Want morgen kunnen ze het aan een ander meisje verkopen, en dan blijf ik helemaal zonder cadeau.
Lieverd, we kopen die panda zeker voor je als je verjaardag komt. Nu is het nacht, de winkel is al gesloten.
Emma keek haar moeder verdrietig aan en ging naar haar kamer. En toen besloot Emma om zelf naar de winkel te gaan en het speelgoed te kopen. Natuurlijk zou ze nu niet gaan, het was nacht buiten, maar morgen zou het meisje zeker iets bedenken en op weg gaan naar haar droom in de speelgoedwinkel.
De ochtend brak aan en mama bracht Emma naar de kleuterschool. Zoals gewoonlijk leerden de kinderen de hele dag schrijven, lezen, rekenen, maakten ze allerlei knutselwerkjes en speelden ze met speelgoed. En toen was het tijd voor de middagslaap. Alle kinderen trokken hun leuke pyjama's aan, legden hun spullen op de stoeltjes en gingen in hun bedjes liggen. Emma ging ook lekker liggen om snel in slaap te vallen, maar de mooie knuffel-panda ging maar niet uit haar hoofd.
Zonder lang na te denken, en toen ze zag dat alle kinderen al diep in hun bedjes slagen, besloot Emma stilletjes, ongemerkt onder de dekens vandaan te kruipen en op weg te gaan naar haar droom in de speelgoedwinkel. Ongemerkt glipte ze langs de juf en ging op weg over de bekende route naar de winkel waar zij en mama vaak kwamen. Lang rende Emma over het pad, maar ze kon maar niet die toonbank met al die kleurrijke speeltjes vinden.
En toen werd het avond, buiten werd het heel koud en bijna donker. Emma werd bang en besloot toch terug te gaan naar de kleuterschool, zodat ze niet uitgescholden zou worden. Maar toen ze zich omdraaide, besefte het meisje dat ze verdwaald was. Ze had geen van de winkels en andere huizen die haar nu omringden eerder gezien, dus wist ze niet welke kant ze op moest.
Emma loopt en huilt, en plotseling komt er een oma naar haar toe die vraagt:
Meisje, waarom loop jij 's avonds alleen over straat? Waar is je moeder?
Ik ben verdwaald. Ik zocht mijn favoriete speelgoedwinkel en ben er waarschijnlijk voorbijgelopen. Nu weet ik niet waar ik heen moet.
Antwoordde Emma.
Laten we het uitzoeken. Hoe heet je?
Vroeg de oma.
Emma.
En bij wie woon je?
Bij mama.
En ga je naar school of naar de kleuterschool?
Ja, ik ga naar de kleuterschool.
Hoe heet die?
Mijn kleuterschool heet 'Het Aardbeitje', en ons huis met mama is er vlakbij.
Nou, ik weet waar dat is, kom maar mee, dan breng ik je naar de kleuterschool, en daar zien we wel verder.
Na enige tijd kwamen Emma en de oma al bij de kleuterschool aan. En plotseling zag Emma haar moeder, die op het stoepje zat en bitter huilde.
Emma rende naar haar toe en riep hard:
Mammie, lieverd, ik ben hier, huil niet!
Dochtertje, waar was je? Ik wist niet waar ik het zoeken moest!
Antwoordde de behuilde mama, terwijl ze Emma tegemoet rende.
Mammie, ik wilde die mooie panda die we in de winkel zagen zo graag hebben, dat ik besloot hem koste wat kost te kopen. Ik ben zelf uit de kleuterschool weggegaan en erop afgegaan, maar ik ben verdwaald. Deze lieve oma heeft me de weg gewezen en me hierheen gebracht. Op straat was het zo eng, overal vreemde ooms en tantes, het werd heel koud, en ik dacht dat ik je nooit meer zou zien! Mammie, ik was zo bang, word alsjeblieft niet boos op me, ik zal het nooit meer doen!
Mama omhelsde het meisje en droogde haar tranen. De volgende dag gingen ze samen naar de winkel en kochten precies die panda waar het meisje zo van hield. Vanaf die dag ging Emma nooit meer zonder toestemming van mama naar buiten, ze hield altijd haar hand vast en rende niet weg.
En als Emma heel erg ergens naar verlangde, dan vertelde ze het aan mama, en dan gingen ze samen op weg naar het speelgoed dat ze leuk vond. Het meisje begreep dat als je zo maar wegrent, je op een mooie dag voor altijd kunt verdwalen en nooit meer je lieve mama en je vriendjes van de kleuterschool kunt zien, met wie ze zo leuk speelde.
