Er was eens een klein draakje. Op een dag zag het hoe mooi zijn mama eruitzag op een berg van goud, en hij wilde ook zo'n berg hebben.
Toen mama weg was voor zaken, ging het draakje op zoek naar juwelen. Het zag een karavaan en besloot erop aan te vallen, stellende zijn vertrouwen in zijn kracht.
Toen het naar de eerste ruiter vloog, blies het draakje vuur naar hem. Maar de ruiter was niet bang en verbrandde niet, hij glimlachte alleen en zwaaide met zijn zwaard, waardoor een vuurstraal ontstond.
Toen het kleine draakje de kracht van de mens zag, werd het bang en huilde het uit het hele bos! De man was erg verrast, liep naar het draakje en streelde het over zijn hoofd. Het kleintje kalmeerde, verontschuldigde zich en vertelde waarom het de karavaan wilde aanvallen.
Nadat hij naar het kind had geluisterd, zei de ruiter dat draken goudwachters zijn, en alleen zwakken en bozen stelen. Het draakje was verbaasd en ging naar zijn moeder. Het wilde snel alles over goud te weten komen.
Thuis aangekomen, kreeg het kleintje van mama een standje omdat het de grot zonder toestemming had verlaten. En pas daarna kreeg het het antwoord op zijn vraag: waar is goud eigenlijk goed voor voor draken?
Draken eten vlees, en goud doet hun niets, het is niet nodig. Behalve misschien voor de schoonheid. Daarom laten mensen goud bij draken in bewaring, en betalen ze met vlees van dieren. Hoe sterker de draak, hoe meer klanten hij heeft en hoe meer voedsel. Degenen die goud op oneerlijke wijze krijgen, worden door andere draken veracht.
Nadat het draakje dit verhaal had gehoord, begreep het dat het niet wilde stelen, maar het sterkste wilde worden, zodat het niet alleen een berg goud zou hebben, maar ook het respect van zijn omgeving.