Hoofdstuk vier. Hoe het ezeltje naar Parijs vloog
Op een dag brak er chaos uit in het huis. Iedereen liep een hele week rond, praatte over van alles en discussieerde eindeloos.
Het ezeltje begreep niet goed wat er aan de hand was. Hij onthoudt eigenlijk alleen Duitse woorden en zinnen, want toen hij als kleintje in de winkel zat, hoorde hij veel Duits van klanten in de verre stad Frankfurt am Main. Maar ook die woorden begon hij te vergeten. En Nederlands lukt hem maar niet.
Hij probeerde af te luisteren waarom alles zo druk was, maar begreep er niets van. Toen werd op een ochtend zijn beste vriend meegenomen: de bloem Pipito. Ze zetten hem samen met zijn bloempot in een tas en namen hem mee. Pipito vertrok zwijgend, zoals altijd. Maar het ezeltje begon zich zorgen te maken.
Daarna begonnen ze de spullen die het ezeltje gewend was in een grote koffer te pakken. De pluizige trui van de stoel en de glimmende potjes van de commode. De kamer werd steeds leger. Maar het ezeltje werd niet in de koffer gelegd. Het ezeltje raakte helemaal in paniek.
„Ze gaan allemaal weg en vergeten mij hier”, dacht hij, en zijn pluche hartje kromp ineen terwijl zijn oren treurig omlaag hingen.
Maar op een van die dagen werd hij heel vroeg wakker gemaakt. Het ezeltje begreep in zijn slaperigheid niet wat er gebeurde. Hij werd gewoon in een nauwe spleet van de koffer geduwd... en hoe hij daar paste, was een raadsel. De koffer werd stevig dichtgeritst.
„Nou ja, ik zie niets meer. Ik word ook weggebracht. Hopelijk naar Pipito.”
Het ezeltje werd lange tijd in het donker vervoerd. Toen werd de rits van de koffer een stukje opengetrokken. Hij stak zijn hoofd naar buiten en hapte naar adem: een gigantisch vliegtuig stond recht voor zijn neus. Het ezeltje had al eerder in zulke vliegtuigen gezeten, en dat was altijd spannend. Elke keer bracht het vliegtuig hem naar een plek die nog mooier was dan waar hij vandaan kwam.
Vanaf die dag hield het ezeltje van reizen.
Hoofdstuk vijf. Hoe het ezeltje door Parijs wandelde
In Parijs ruik je croissants, vrijheid en bloeiende bomen. Niet iedereen krijgt de kans om naar Parijs te vliegen, maar het ezeltje was er wel. Op een lentedag reisde hij naar Frankrijk met zijn gezin: de vrouw des huizes en de man des huizes.
Elke ochtend werden ze wakker in een klein kamertje van een hotel. Zo klein dat het baasje en de vrouw nauwelijks langs elkaar konden lopen op weg naar de badkamer om te douchen. Mensen houden toch zo van douchen!
Maar ze balden zich niet op over het kleine kamertje. Ze lachten alleen en zeiden steeds weer: „Echt Parijs”.
Het ezeltje lag intussen nog lekker te dommelen tussen de witte lakens, en daarna liepen ze samen naar een café om te ontbijten met verse croissants. Er is niets lekkerder dan een vers, knapperig gebak, gebakken in roomboter.
Het ezeltje stak zijn neus uit de grote tas van de vrouw en snoof de geurige lucht op, terwijl de man in een lange rij wachtte. Soms bleven ze ontbijten in het café, en op andere dagen trokken ze naar de pleinen en parken, die in Parijs niet te tellen zijn. Daar installeerden ze zich bij een klein fonteintje of op een bankje onder de takken van brede bomen.
De ochtend was de allerfavoriete tijd van het ezeltje. Hij kon eindeloos kijken naar de mensen die op hun fietsen haastig naar hun werk reden, naar de toeristen die rustig rondslenterden, net zulke vroege vogels als zijzelf, die bang waren zelfs een minuut van hun reis te missen, en naar de studenten die pas in de vroege ochtend naar huis kwamen na een nachtje feesten.
Op deze reis begreep het ezeltje dat niet elke handeling nuttig hoeft te zijn. Soms kun je gewoon genieten van de geur van koffie met een croissant in de ochtend, van een wandeling door oude straatjes en schaduwrijke parken overdag, en van het betoverende uitzicht op de schitterende Eiffeltoren laat op de avond.
Gewoon ademhalen, gewoon leven.
En het ezeltje voelde dat de baas en de vrouw helemaal gelukkig waren. Hij hoorde zelfs het kloppen van het hart van de vrouw, want van pure vreugde drukte ze hem steeds weer tegen zich aan met de woorden: „Ach, wat is het mooi! Betoverend!”
En het ezeltje voelde zelf iets warms in zijn borst. Het stroomde door zijn hele lijf tot in het puntje van zijn poten en kriebelde zelfs een beetje in zijn neus. Zo begreep het ezeltje wat geluk is.
Hoofdstuk zes. Hoe de winter kwam
Het ezeltje woonde al lange tijd bij zijn nieuwe gezin, en elke ochtend zette de vrouw hem bij de bloem Pipito op de vensterbank.
Het ezeltje bracht graag tijd door met Pipito. Ze zaten de hele dag naar buiten te kijken, naar de voorbijgangers, de wolkjes, de auto's die voorbijreden en de honden en katten die rondrenden. Naar hen kijken was leuker dan naar de mensen.
En de hele dag praatten de vrienden zwijgend over van alles en nog wat, terwijl ze op de vrouw wachtten.
Maar op een ochtend, toen het ezeltje weer op de vensterbank zat, geloofde hij zijn ogen niet. Buiten was alles spierwit. En uit de lucht vielen vreemde witte vlokken.
Wanneer mensen de deur openden, brachten ze de kou en dit witte wonder mee op hun schouders en sjaals. Ze schudden het van hun laarzen op de vloer, en nog geen seconde later was het een plasje water.
En nu droeg iedereen ook mutsen en sjaals. Het ezeltje had ook een eigen sjaal, die hij het hele jaar droeg. Zijn keel was vaak het eerste wat verkouden werd. Maar een muts had hij niet. En het ezeltje wilde zo graag dit witte wonder proeven.
Op een dag breide de vrouw een wollen muts, maar de muts kroop in de wasmachine en werd kleiner, dus gaf ze hem aan het ezeltje. Ze zetten hem op zijn grote oren, schikten zijn sjaal en namen hem mee naar buiten.
Het ezeltje liep door de sneeuwhopen, zat in de capuchon van de jas van de vrouw en ademde de frisse vrieslucht in. Hij proefde zelfs de sneeuw. Maar de smaak van sneeuw viel hem tegen.
„Het lijkt op ijs... — dacht het ezeltje — alleen is ijs zoet en ruikt het naar vanille. Maar kijk eens hoe mooi de sneeuw eruitziet. Precies als ijs.”
En het ezeltje trok een nieuwe les: „Niet alles wat er mooi uitziet, is ook lekker, als je het beter proeft.” Zo maakte het ezeltje kennis met de echte winter.