Het gebeurde in een echt sprookjesbos, vlak voor het meest magische feest van het jaar — Nieuwjaar.
Baba Yaga bedacht eens hoe ze het feest voor de kinderen kon bederven:
Kijk eens naar die jeugd tegenwoordig, alleen maar moderne gadgets in hun hoofd. Ze sturen zelfs sms'jes naar Opa Vorst.
Ze klaagde tegen haar kat.
En de kat van Baba Yaga was geen gewone kat, maar een echte magische, die kon spreken en dat deed hij erg goed, dus antwoordde hij haar:
En dat feest van hen nog wel... Iedereen is blij, geeft elkaar cadeaus. Maar ons nodigen ze nooit uit.
Ik weet het, ik weet het, wat we moeten doen!
Riep Yaga plotseling uit en begon heen en weer door de kamer te lopen, terwijl ze redeneerde:
We moeten hun feest bederven.
Dat zeg je makkelijk.
Antwoordde de kat lui, uitrekkend van de kachel.
Maar probeer het dan. De kinderen bestellen al cadeaus bij Opa Vorst, hoe kun je het feest nog bederven.
Ja, luister eerst naar me, onderbreek me niet, harige.
Brulde de oude vrouw.
Ik heb gehoord dat kinderen brieven naar Vorst via de telefoon sturen. Ugh, die technologieën, ik zou ze in de oven willen roosteren, degenen die ze hebben uitgevonden. Nou ja, nu zullen ze ons goed van dienst zijn. Wij stelen die telefoon, en de kinderen krijgen helemaal geen cadeaus.
Zei Yaga, haar handen wrijvend van plezier.
Ze waren het erover eens. De kat veranderde in een zwarte raaf en stal de telefoon van Opa Vorst. Hoe blij was Baba Yaga toen, ze voedde de kat zelfs met de lekkerste room, wat ze alleen deed als ze in een uitstekend humeur was.
Goed gedaan, harige.
Zei de oude vrouw.
Nu zal het feest zeker mislukken.
Ondertussen verzamelde Opa Vorst al zijn helpers in zijn paleis:
Waar is die mobiele telefoon gebleven?
Spreide Opa Vorst zijn handen.
Heb ik hem verloren, domme oude man. Nou, Sneeuwmeisje, heb je hem ergens gezien?
Nee, opa, we hebben alles met de sneeuwpoppen doorzocht, hij is nergens.
Zei het meisje bedroefd.
Dit is slecht, erg slecht. De kinderen bellen me voortdurend, ze zijn brieven helemaal vergeten.
Zei Opa Vorst.
Opa, maar telefoon is toch handiger, sneller en berichten komen sneller aan.
Zei Sneeuwmeisje begripvol.
Ach, kleindochter, maar van brieven die kinderen met de hand schrijven, voelt het zo magisch, feestelijk. Van telefoontjes voelt dat helemaal niet.
Opa Vorst werd helemaal bedroefd.
Plotseling sprong een eekhoorn door het halfopen raam:
Onheil, onheil, Opa Vorst! Baba Yaga heeft je telefoon gestolen, ze wil het feest voor de kinderen bederven, ze zonder cadeaus achterlaten. Haar kat veranderde in een zwarte raaf en stal de telefoon, en Baba Yaga gooide hem in de zee.
Ach! Ach! Ach! Wat zal er nu gebeuren.
Greep Opa Vorst zijn hoofd.
De kinderen zullen nu zonder cadeaus blijven. Mijn oude hoofd!
Opa, opa, maak je geen zorgen, we verzinnen zeker iets.
Begon Sneeuwmeisje hem te troosten.
Zo brachten de sprookjesfiguren de avond door, bedenkend hoe ze de kinderen hun nieuwjaarscadeaus konden geven, maar ze bedachten niets.
Terwijl Opa Vorst en zijn helpers probeerden de kinderen hun cadeaus te geven, probeerden kinderen van over de hele wereld Opa Vorst te bereiken. Natuurlijk lukte het hun niet, hoe hard ze ook probeerden.
En toen besloten alle kinderen van de wereld, hopeloos geworden om Opa Vorst te bereiken en het magische bos te bereiken, echte papieren brieven aan Opa Vorst te schrijven. Wat was de oude man blij.
Ach, ik had geen twijfel moeten hebben in de kinderen.
Zei Opa Vorst, terwijl hij zijn galajas aantrok.
Ze begrepen dat de echte magie van Nieuwjaar in deze handgeschreven brieven ligt. Dat elk kind, door de tekst aan zijn ouders te dicteren of hem zelf zorgvuldig uit te schrijven, een stukje vreugde stuurt. En dat betekent dat Nieuwjaar zeker zal komen. Nou, Sneeuwmeisje, ben je klaar om de kinderen cadeaus te geven?
Natuurlijk, opa.
Antwoordde Sneeuwmeisje.
En ze gingen alle kinderen van de wereld magie en wonderen geven.
Lees sprookjes en Opa Vorst zal je zeker veel cadeaus brengen.
