Het geheim van opa Waterman
3 639

Het geheim van opa Waterman

Auteur:
Een moderne sprookjesvertelling over een waterman, zijn opa en buitenaardse wezens die in de oceaan landen. Een sprookje geïnspireerd op Russische volksverhalen over respect en liefde, over het leven van sprookjesfiguren en hun gevoelens. Geschikt voor schoolkinderen. Ideaal om voor het slapengaan voor te lezen.

Er was eens een waterman genaamd Kolkebolk. Hij woonde in het water en kwam alleen bij zonsondergang naar boven, en zelfs dan maar zelden. Mensen zeiden dat ze watermannen hadden gezien in het veen, in de zee en zelfs in de oceaan. Kolkebolk woonde echter in de kolk van een rivier.

Men vertelde dat hij helemaal bedekt was met rivierslijk wanneer hij uit het water kwam, en dat er een krans van gele dotterbloemen op zijn hoofd prijkte. Ook zeiden ze dat zijn armen en benen lang waren en dat de vliezen tussen zijn tenen eruitzagen als vinnen. Zijn ogen gloeiden fel blauw in het donker.

Hij was niet zomaar een heer, hij was de koning van de watermannen! In de kolk kenden zelfs de kleinste visjes hem, en al zijn wensen werden onmiddellijk vervuld. Maar niemand wist iets over zijn leeftijd. Niet erg jong, maar ook niet oud. Iedereen was ervan overtuigd dat hij altijd in die kolk had gewoond.

Hij had een trouwe vriend: de reusachtige meerval Waterwijs. Hij diende Kolkebolk als waterpaard en was hem erg toegewijd.

Kolkebolk had een opa, Waterkletser. Hij was heel, heel oud en niet helemaal gezond. Al lange tijd was hij niet meer van de bodem van de kolk opgekomen, maar hij was goed op de hoogte van alle gebeurtenissen.

Zijn kleinzoon hield van hem en eerde hem, en elk jaar op zijn verjaardag organiseerde hij een grandioos feest! En nu was het zover: het grote waterfeest brak aan.

Voor het feest nodigde Kolkebolk gewoonlijk zijn vrienden en alle bewoners van de kolk uit. En alleen op deze dag, eens per jaar, kwam opa Waterkletser naar het wateroppervlak om het feestmaal te bewonderen en felicitaties en cadeaus in ontvangst te nemen.

Dit keer kwamen Baba Jaga, Kikimora van het moeras (Milita Dremoecha), de Bosgeest Leshik, Zonnewijzer, Nachtgeest, Krijsgeest, de watermannen uit het moeras en het meer – Moerasje en Meerling – en vele anderen om Waterkletser te feliciteren.

Als eerste kwam meerval Waterwijs aanzwemmen. Daarna oma Otter met haar kinderen en kleinkinderen, vier bevers. Er vlogen twee riviervleermuizen, vier kraanvogels, twee reigers, twee grauwe ganzen, zes ooievaars, acht zwarte eenden, tweeënveertig libellen en achtentachtig muggen. Er kwamen tweeëndertig kikkers aangesprongen. Alle vissen van deze rivier zwommen ook naar de oever en feliciteerden de jarige zonder een geluid te maken, terwijl ze tegelijk met hun staarten spetterden.

De kleinzoon hield heel veel van zijn opa en had heerlijke hapjes bereid: de visserspap 'Vissersgerecht', de rivierpap 'Rivierbrij', suikermais, gepekelde erwten en natuurlijk een gigantische verjaardagstaart van mosselen, de 'Dotterbloem'. Er klonk muziek. Oma Otter speelde prachtig op de fluit. De ganzen zongen een duet, 'Moerasgemeen'. De kikkers brachten in koor een ode uit onder de titel 'Waterkletser – de jubilaris'. En Baba Jaga en Kikimora dansten de 'Waterdans'.

Opa was gelukkig! Hij klapte in zijn handen en huilde van vreugde, terwijl hij riep: 'Wat een kleinzoon! Wat een knaap!' Tegen de ochtend gingen de gasten naar huis. Waterkletser riep Kolkebolk en zei:

Kleinzoon, dank je voor het feest! Het was prachtig! Ik word oud, en jij bent mijn enige erfgenaam. Ik laat je alle wateren na die ik bezit, maar onthoud: geluk zit niet in rijkdom! Ik moet je een heel groot geheim onthullen…

Welk geheim? vroeg Kolkebolk angstig.

Ons heelal heeft veel geheimen, waarvan zelfs de mensen nog niets weten. Ik zal je er maar één vertellen, een die alleen ik ken. Luister: op de bodem van onze rivierkolk is een ondergronds gangenstelsel dat naar elke rivier, zee of zelfs de oceaan leidt. In elk watermilieu is een bewaker van de bodem. Ik ken ze allemaal. Welnu, op de bodem van zeeën en oceanen leven heel veel buitenaardse wezens. Vroeger woonden ze op andere planeten, maar nu zijn ze hier, bij ons. Je moet ze met eigen ogen zien. Morgen moet je op weg gaan. Ik wijs je de weg.

Opa, ik hou van avonturen! Morgen zwemmen we met mijn trouwe vriend, de meerval Waterwijs, op weg naar het grootste geheim van het heelal!

Een goede stroom voor jullie! zei opa, terwijl hij zijn kleinzoon omhelsde.

…De reis was niet lang. De reizigers waren niet eens moe geworden. Kolkebolk en Waterwijs kwamen op de bodem van de oceaan terecht.

O, Grote Neptunus, dit is echt een wonder! riep de waterman uit, toen hij op de bodem een enorm ruimteschip in de vorm van een bol zag.

Het straalde warmte uit en gloeide zacht. Waterwijs was als eerste bij het schip. Toen hij zag dat er van dit schip geen gevaar uitging, kronkelde hij met zijn staart naar Kolkebolk en knikte met zijn lompe vissenkop.

Moge Grote Neptunus ons beschermen! sprak Kolkebolk. Hij keek door het patrijspoort en zag kleine mensjes, die sterk op elkaar leken, deftig door de hut lopen. Ze hadden grote ogen, een neus en een mond, net als mensen. Maar haar was niet te zien: op hun hoofd droegen de mensjes vreemde mutsen, zo dat hun voorhoofd helemaal open was en de rest verborgen.

De vrouwen onderscheidden zich van de mannen door hun kleding. Ze droegen blauwe jurken, versierd met vreemde komma-symbolen, en zachte groene laarzen met groene stippen. De mannen droegen rode pakken. Op hun jasjes waren spiralen afgebeeld, en onderaan de pijpen stond het cijfer 1.

De meerval kon de hoge geluiden die de buitenaardsen maakten goed opvangen, en de waterman hoorde zowel de geluiden als de woorden. Kolkebolk verstond menselijke taal goed, omdat hij vaak onwillekeurig luisteraar was bij de visserslatijn. Maar deze taal was hem volkomen vreemd.

Plotseling ging de deur van het schip open en zweefde er een vrouw naar buiten. Op haar hoofd droeg ze een zilveren bol, aan haar voeten had ze vinnen, en in haar handen hield ze een koffertas. Ze begon fragmenten die op de bodem van de oceaan lagen in de tas te stoppen.

Kolkebolk zag deze onmenselijke, onbeestachtige en onvisachtige… buitenaardse en onwaterachtige schoonheid, en hij was verslagen. Het leek hem alsof zijn hart iets lager zakte, richting zijn maag, zijn adem stokte enkele seconden en zijn hele lichaam beefde.

Hij kwam weer bij zinnen, schoot vooruit en kwam bij de schone vrouw. Toen ze hem zag, schrok ze helemaal niet, maar zei iets tegen hem en glimlachte. Kolkebolk probeerde het gesprek gaande te houden, maar zijn pogingen waren tevergeefs. Zijn gesprekspartner begreep hem helemaal niet.

Toen begon hij de gebruikelijke geluiden te maken: 'A-a-i-j-j-j-u-u-u!'. En zij antwoordde: 'Z-z-z-s-s-t-r-r-r-u-i-a-a-a!'. Er ontstond een gesprek.

Uit het gesprek vernam Kolkebolk dat de buitenaardse vrouw Zota heette. Ze had een dochter, Aella. En de levenswijze van de buitenaardsen was als volgt: als een buitenaardse man een buitenaardse vrouw liefhad, dan vormden ze samen een gezin en leefden ze hun hele leven met z'n tweeën. En als er geen liefde was, dan kregen de vrouwelijke wezens een kind, zorgden voor het kind en hielden alleen van dat kind.

Ze vertelde nog van alles, maar Kolkebolk kon zijn ogen niet van haar afhouden. Hij bewonderde haar en ving elk geluid van haar zingende stem op.

Zota vertelde dat haar planeet erg mooi was, met veel vulkanen en bergen, maar heel weinig water.

Daarom komen we zo vaak naar jullie planeet en landen we op de allerdiepste bodem van de oceaan. We verzamelen water en doen wetenschappelijk onderzoek, zei ze.

Vliegen jullie dus binnenkort naar huis? En zal ik je nooit meer zien? vroeg Kolkebolk.

Je zult me zien, je zult me zien! Ik kom gauw terug, antwoordde Zota.

Wat is hun taal toch bijzonder, van deze buitenaardsen… Ze is ontstaan ergens daar, op een andere planeet! En ze is net zo levend als deze mooie wezens! En bovenal, heel begrijpelijk en toegankelijk. Volmaakt! dacht Kolkebolk.

Zota drukte op een glanzende knop op het revers van haar jaszak. De deur van het ruimteschip ging open. Ze zwom naar Kolkebolk toe, raakte zijn wang even aan en zei:

De volgende keer breng ik je mijn lievelingsstruik mee, hij lijkt erg op mij. Hij leeft in een kolf en bloeit elke zeven dagen met prachtige lila sterretjes. Hij kan zingen en naar zijn eigen echo luisteren. Je zult naar hem kijken, aan mij denken, en je zult je nooit vervelen. En ik zal zo vaak mogelijk bij je langskomen. Je bent zo lief, zulke mensen hebben wij niet. Ik zal je zeker aan mijn dochter voorstellen!

Zota stapte het ruimteschip in. De deur ging dicht en het schip zweefde omhoog, steeds sneller. De bol schoot uit de oceaan en steeg, gloeiend met blauwe lichtjes, de lucht in.

Kolkebolks hart brak bijna. Hij fluisterde:

Eindelijk heeft ook mij dit prachtige gevoel getroffen! O, Grote Neptunus, wees genadig!

Toen zwom zijn trouwe vriend, de meerval Waterwijs, naar Kolkebolk toe, en ze gingen samen naar huis. En onderweg leerde de waterman nog een geheim: vissen kunnen ook liefhebben…

Het sprookje Het geheim van opa Waterman is beschikbaar in FB2-formaat voor telefoons, tablets, computers en e-readers.
Vergelijkbare sprookjes
Hoe Kolobok kennismaakte op internetsites
Hoe Kolobok kennismaakte op internetsites
Ook Kolobok voelt zich wel eens eenzaam. Daarom besloot hij: ik ga me inschrijven op een datingsite. Zo begon het allemaal. Een modern leerzaam sprookje over hoe Kolobok kennismaakte op internet
5 784 3
Hoe Haas en Wolf van staart wisselden
Hoe Haas en Wolf van staart wisselden
Een leerzaam modern sprookje over hoe Haas en Wolf besloten van staart te wisselen. Hoe zou dat aflopen?
31 907 3
Het verhaal van de prinses en de draak
Het verhaal van de prinses en de draak
Een modern sprookje over een prinses die heel erg bang was voor een angstaanjagende draak. Maar op een dag overwon ze haar angst en besloot hem te bezoeken... En zo kreeg ze een nieuwe vriend.
12 407 3
Het verhaal van de drie taarten
Het verhaal van de drie taarten
De koning zei ooit tegen zijn dochters: bak elk een taart voor mijn verjaardag. Twee toekomstige prinsessen voltooiden de opdracht, maar de derde kwam met lege handen. Uit dit originele sprookje ontdek je waarom
5 405 3

Wil je op de hoogte gehouden worden van nieuwe sprookjes?

↑