Dit mooie verhaal speelde zich af in een gewone schooltuin in het voorjaar. Op warme meidagen kwamen schoolkinderen in groten getale naar hun tuin om nog een boom te planten.
In dit park groeiden al een eik, esdoorn, spar, fijnspar, berk, lijsterbes, populier, wilg, sering en esp. En de kinderen besloten dat hun prachtige en goed onderhouden tuin alleen nog een appelboom nodig had. De zaailing was groot en leek sterk.
De kinderen plantten het appelboomje in de buurt van de bosrand, waar naast hem een eik, esdoorn en lijsterbes groeiden. En zodra de mensen het park verlieten, kwamen de bomen tot leven en spraken met elkaar.
Kijk eens naar dit wonder! Wie ben jij?
vroeg de knappe Eik met duidelijke interesse.
Ach, wat kan er nou interessants aan haar zijn!? Nog zo'n 'grijs' boompje dat onze tuin op geen enkele manier mooier kan maken dan ik!
zei de Lijsterbes duidelijk ontevreden.
En toch, wie ben jij?
hield de Eik aan.
Ik ben een appelboom.
fluisterde de zaailing nauwelijks hoorbaar.
Nou, een appelboom is niet slecht!
concludeerde de Eik, die blijkbaar de oudste in deze tuin was.
En waarmee zul je ons verrassen, lieve Appelboom? Misschien geur je zoals onze Sering, of bloei je prachtig zoals onze Wilg, of misschien krijgen jouw takken rode bessen zoals onze onvergelijkbare Lijsterbes?
Hm, nou zeg!
haastte de Lijsterbes zich in te brengen tegen zo'n beledigende vergelijking.
Het appelboomje liet alleen zijn dunne, kale takken naar beneden hangen van schaamte.
Ik weet het niet.
antwoordde ze nauwelijks hoorbaar. Ze was niet gewend aan zoveel aandacht van alle bomen in de buurt. En ze wist inderdaad niets van zichzelf. Hoe ze bloeit, wat voor bladeren ze heeft en of er vruchten zullen zijn. En overal om haar heen zaten zulke mooie en bijzondere bomen! Vooral deze knappe Eik had haar hart gestolen – stijlvol, sterk en erg mooi.
We zullen zien.
zei de Eik alleen maar. De bomen keken elkaar aan met duidelijke teleurstelling, want ze wilden graag iets bijzonders in hun tuin zien, zodat er steeds meer bezoekers zouden komen. Want hoe aangenaam is het niet om bewonderende blikken om je heen te zien!
De tijd verstreek... De zomer maakte plaats voor de koude herfst. Daarna haastte de winter zich eraan, bedekt alle bomen met haar warme en sneeuwwitte deken. En daar kwam de lente weer en begonnen de bomen wakker te worden. Ze vulden zich met kleur, kracht en geur.
Maar alleen de Appelboom bleef bijna onveranderd. Er verschenen zelden knoppen op haar. Daaruit groeiden gewone, niets bijzonders opvallende bladeren. Er waren geen bloemen of vruchten op haar. Ze merkte steeds vaker hoe de buurman-bomen naar haar keken. Sommigen met duidelijke teleurstelling, anderen met onverschilligheid, en weer anderen met afkeer.
Alleen de Eik toonde zijn negatieve gevoelens niet. En elke dag begreep het Appelboomje meer en meer dat ze hem steeds liever mocht. Zo sterk, strijdlustig en majestueus.
Tegen het einde van de zomer kon elke boom in de buurt jaloers zijn op zijn kroon. Kinderen kwamen vaak naar het park om zich onder hem te verschuilen voor de brandende zonnestralen of regendruppels.
Maar er was nog een ander boom in de tuin die de 'parel' van de tuin kon worden genoemd. Dit was de Lijsterbes. Mooi, slank, helder en ongelooflijk brutaal. Niemand kon haar zijn liefde aanbieden, want ze beschouwde iedereen als onwaardig voor haar aandacht, behalve de knappe Eik, van wie ze hield. En de Eik keek soms onwillekeurig naar de schoonheid. En hoe kon je niet kijken!
Wanneer de herfst aankwam, kon geen enkele boom in de tuin zich met haar schoonheid meten. Helder oranje en rode bladeren, waarin even helder rode bessen gloeiden. En deze schoonheid vergezelde de Lijsterbes tot diep in de winter.
Zelfs onder de witte sneeuwdeken gloeiden de sappige bessen. Met de komst van de herfst en tot diep in de winter ontving alleen de Lijsterbes aandacht. Eerst komen kinderen en volwassenen kijken, en dan hebben haar takken geen rust van onrustige vogelstoeten.
En alleen het Appelboomje keek van opzij toe naar alle veranderingen van de bomen. Ze had niets om te antwoorden of te laten zien. En het leek haar dat het altijd zo zou blijven.
Maar op een dag, laat in de herfst, toen geen enkele boom in de tuin nog een blaadje had, kwamen diezelfde schoolkinderen die haar ooit hadden geplant, samen met hun lerares naar het Appelboomje. Ze keken met verontwaardiging en verdriet naar de boom.
Jammer, maar het lijkt erop dat onze appelboom deze winter niet zal overleven. Ze is zo zwak en groeit niet goed op deze nieuwe plaats.
zei de lerares.
Wat gebeurt er met haar als ze de kou niet overleeft?
vroeg een nieuwsgierig en meevoelend jongetje, terwijl hij het Appelboomje voorzichtig over de tak streelde.
Dan zullen we haar moeten uitgraven en een ander planten.
antwoordde de lerares en leidde alle kinderen terug naar school.
Naast het Appelboomje bleef alleen dat ene jongetje staan, die voelde hoe veel pijn dit fragiele boompje leed van de woorden van de lerares. Hij omarmde het Appelboomje om de stam en zei zachtjes tegen haar:
Alsjeblieft, bevries niet deze winter. Ik geloof dat je nog zult bloeien en heel lang in onze tuin zult groeien. Tot ziens in het voorjaar!
Voordat het Appelboomje in diepe winterslaap viel, smeekte het de winter om medelijden met haar te hebben. En de winter, haar smeekbede horend, hielp door de boom met een dik donsdeken te bedekken en redde zo het Appelboomje van de strenge kou.
Het Appelboomje droomde een mooie droom: alsof ze helemaal in het wit stond, alsof in sneeuw, maar de sneeuw smelt niet op haar, hoewel het al lente is en behoorlijk warm. En om haar heen heerst stille verwondering en verbazing.
Toen het Appelboomje wakker werd, begreep ze dat dit geen droom was, maar werkelijkheid. Ze stond inderdaad helemaal in het wit. Maar dit was geen sneeuw, maar sneeuwwitte bloemen die haar fragiele takken omhulden met prachtige appelbloemen. En wat voor geur kwam er van deze bloemen af!
Alles in de buurt rook heerlijk. De buurman-bomen stonden voor het Appelboomje in volledige verwarring. Nog in de herfst leefde ze nauwelijks, maar nu kwam de lente en leek de boom vervangen. Iedereen bewonderde de ongewone schoonheid van de appelboom. Iedereen, behalve de Lijsterbes. Die kon niet vergeven dat iemand haar schoonheid had overtroffen.
Niets aan de hand, mijn tijd komt nog. De herfst zal komen en dan zullen we zien wie van ons mooier is.
herhaalde de Lijsterbes telkens wanneer ze enthousiaste reacties over het Appelboomje hoorde.
En het Appelboomje bloeiде alleen maar en bleef bescheiden stil op elk compliment. En op de bewonderende blikken van de knappe Eik bedekte ze zich schuchter met haar takken, waardoor hij steeds meer betoverd raakte.
Een hete zomer ging voorbij en eindelijk kwam de lang verwachte herfst. Alle bomen begonnen hun groene kleding in te ruilen voor goud en karmozijn. En het Appelboomje was geen uitzondering. Haar bladeren waren niet bijzonder in kleur.
Waar haar rivale Lijsterbes erg tevreden over was. Dit was de tijd van de Lijsterbes! Ze had haar oranje-rode bladeren uitgespreid en, als waaiers, helder gekleurde trossen bessen. Haar outfit was een uitdaging voor het Appelboomje en lokte de knappe Eik. Niemand kon in helderheid van outfit gelijk zijn aan de Lijsterbes.
Op die heldere herfstdag kwamen veel mensen naar de tuin. Volwassenen en kinderen wandelden door de tuin en bewonderden de herfstbomen. En plotseling rende dat ene jongetje, dat het Appelboomje ooit had omhelsd, naar haar toe en riep naar zijn vrienden:
Jongens, kijk eens, onze appelboom heeft appels!
Alle kinderen stormden naar het Appelboomje om dit wonder met eigen ogen te zien. En inderdaad, in de geel-groene bladeren pronkten smakelijke rode appeltjes. De kinderen reikten naar de takken van het Appelboomje en elk plukte een appel.
In het volgende moment kraken de kinderen smakelijk. De appels bleken zo sappig en zoet te zijn dat het sap langs de kin van elk kind liep. Ze aten de appels met enthousiasme en konden niet stoppen.
Toen de Lijsterbes dit zag, werd ze nog roder, nu van woede en jaloezie, omdat het Appelboomje weer iedereen's aandacht had getrokken. In haar verontwaardiging besloot ze iedereen te bewijzen dat zij ook sappige en mooie bessen had, en gooide een rode tros bessen van haar tak. Een voorbijlopende jongen bleef staan en keek naar de gevallen tros.
Wow!
riep de jongen uit en pakte de helder gekleurde bessen op. De Lijsterbes glimlachte tevreden en haar trots keerde terug. De jongen plukte een bes en stopte die met plezier in zijn mond. En toen vertrok zijn gezicht van afkeer.
Bah, wat is die bitter!
schreeuwde hij en spuugde de resten van de gekauwd bes op de grond.
Dit zijn bessen voor vogels.
concludeerde de slimme jongen en rende springend terug naar het inmiddels geliefde Appelboomje voor een nieuwe portie appels.
Toen de Lijsterbes helemaal alleen was, zonder de aandacht waaraan ze gewend was, begreep ze pas wat het Appelboomje al die tijd had gevoeld toen niemand haar nodig had en ze oninteressant was, en zuchtte alleen maar stilzwijgend.
En het Appelboomje werd tot diep in de herfst omringd door kinderen die haar smakelijke en zoete vruchten wilden proeven. En de bomen in de buurt keken naar haar nu met respect en bewondering. En de knappe Eik deed alles om de aandacht van de nieuwe schoonheid van de tuin te trekken en haar te bevallen.
Hij prees zichzelf en toonde zijn machtige kracht, maar kon het tere Appelboomje niet interesseren. Want zij was al oneindig verliefd op de jonge en slanke Esdoorn. De Esdoorn had al lang het hart van de jonge schoonheid veroverd.
Deze keer gingen ze in winterslaap zachtjes, hun takken om elkaar heen geslagen.
