In de donkerste nacht, wanneer de sterren aan de hemel neerbuigend naar de onverlichte aarde kijken, wanneer de volle maan helderder schijnt dan de zon op de helderste dag, wanneer koude mist zich uitstrekt over de nog warme straten, gebeuren er werkelijk onverklaarbare dingen.
Maar één nacht per jaar is de nacht bijzonder donker en mysterieus. Één herfstavond is een feest geworden voor al het ongedierte op aarde, en die nacht is Halloween. Om die nacht rustig te slapen, moet je zeker een speciale lantaarn uit een pompoen snijden - de lantaarn van Jackson, die ongewenste gasten van huis zal houden.
Voor heksen, tovenaars en spoken is dit feest bijzonder belangrijk. Want juist in de Halloweennacht komen zij samen om te laten zien wat zij het afgelopen jaar hebben geleerd, en om te pochen wie van de mensen het beste heeft bang gemaakt.
Maar ons verhaal gaat niet over ervaren en kwaadaardige tovenaaressen die alleen maar mensen willen betoveren, maar over één klein en goed heksje dat op een zolder woont. En over haar slimme pratende zwarte kat, die niet alleen muizen, maar ook mensen gemakkelijk kan verjagen.
Het jonge heksje genaamd Lucy woont al behoorlijk lang onder het dak van een oud huis. Hier heeft zij echte magie gecreëerd. Nee, dit is geen toverdrank of iets anders wat je zou kunnen denken. Dit is gezelligheid, gemaakt van gewone dingen.
Een verlaten zolder gezellig maken is geen gemakkelijke taak. Maar Lucy kon ermee omgaan. Toen zij deze plek eerst vond, hing overal stof, en de zwarte kat, die Vasily heette, nieste constant terwijl hij het inademde. Lucy schrobde de zolder schoon, en liet slechts één dun spinnenweb in de hoek en een klein veelkleurig spinnetje. Zij hield erg van deze achtoglogen schoonheden.
Zij bracht zelfgemaakte warme gebreide dekens en kussens in de kamer, versierde de muren met slingers van pompoenen en herfstbladeren. Lucy slaagde er zelfs in een klein rond raam schoon te maken, zodat straatlicht de kamer kon binnendringen. Op de zolder rook het altijd naar vers gebak - het jonge heksje hield ervan om in haar vrije tijd culinaire spreuken te bestuderen. Dit jaar had zij voor het feest een recept voor magische appeltaart gevonden.
Lucy hield niet van Halloween, zij vond het niet leuk dat al haar vrienden, en zelfs de kat, 's nachts naar buiten gingen om voorbijgangers bang te maken. Zij vond dit een dom bezigheid, en vierde deze dag alleen op het dak van haar zolder. Wanneer de schemering inviel, trok zij een grote, niet passende puntige hoed en een mantel aan, pakte haar versleten bezem en ging met een stuk taart en thee op het dak van de zolder zitten om te kijken hoe de huizen van de buren waren versierd.
Overal stonden pompoenen met grappige, en op sommige plaatsen angstaanjagende gezichten, in het donker gloeiden zij erg mooi. Lucy was niet bang dat iemand haar zou zien, want op deze dag was het verschijnen van een heks op straat niet onverwacht voor iemand. Naast echte heksen verkleedden kinderen en volwassenen zich ook.
Alles ging zijn normale gang. Kinderen gingen van huis naar huis, zongen liedjes, bedelden om traktaties, Lucy lachte wanneer zij niet konden verdelen wie hoeveel snoep deze keer zou krijgen. De zon was al lang ondergegaan, en de schemering was overgegaan in avonddarkheid. De maan aan de hemel was, alsof speciaal voor het feest, groot en vol. Haar licht was genoeg om alles eromheen te zien.
Plotseling hoorde Lucy direct onder het huis waar zij zat, op het dak, een kind huilen. Zij had helemaal geen zin om naar beneden te gaan, maar het huilen hield niet op, en zij besloot dat zij moest uitzoeken wat er was gebeurd. Springend op haar bezem, vloog zij gemakkelijk de lucht in, en al snel was zij beneden.
Een kleine jongen in een oranje kostuum zat bij de ingang en omarmde zijn knieën. Tranen stroomden over zijn wangen. Hij zag niet hoe het jonge heksje net door de lucht op een bezem had gevlogen. Lucy liep naar hem toe en legde haar hand op zijn schouder en vroeg:
Wat is er gebeurd? Kan ik helpen?
De jongen was eerst bang, en zei toen:
Ik liep met vrienden over straat voor snoep, en plotseling verscheen er, als door magie, een echte heks voor mij! Zij begon mij te kietelen, en ik ben nauwelijks ontsnapt, - de jongen zei dit en zijn stem trilde.
En hoe was zij gekleed? - vroeg Lucy geïnteresseerd.
In een groen jurk en hoed zoals die van jou. Oh! Ben jij geen heks? - zijn ogen werden groot, en hij was klaar om meteen op te springen en weg te rennen.
Nee, natuurlijk niet, dit is gewoon een kostuum, - loog Lucy om de jongen niet nog meer bang te maken, - Maar ik ken die heks waar je het over hebt. Dit is gewoon een domme kietelende heks, zij is onervaren, omdat zij besloot zo'n aardige jongen als jij bang te maken. Maar waarom ga je niet naar huis?
Ik ben bang om iemand anders tegen te komen. Mijn kostuum is niet eng genoeg. Ik was een pompoen, maar ik verloor mijn hoed, nu lijk ik op niemand. Trouwens, waarom heb jij zo'n grote puntige hoed? Net als die van een echte heks...
Zulke hoeden droegen vroeger iedereen die met het goddelijke verbonden was, maar zoals vaak gebeurt, veranderde alles met de jaren, en nu denken allemaal dat alleen boze heksen deze hoeden dragen. Maar dat is niet waar! Ik ben bijvoorbeeld helemaal niet slecht... - het heksje was bijna uit de school geklapt, - En helemaal geen heks! - haastte zij zich toe te voegen.
Je lijkt echt niet op een heks, je bent lief en aardig.
Wil je dat ik je help?
Kun je dat?
Natuurlijk! Als je geen echte tovenaars wilt ontmoeten, moet je een kleine pompoen-lantaarn meenemen, daar bij de ingang is er een. En niemand zal je benaderen.
Geweldig!
Terwijl de jongen zich omdraaide om naar de lantaarn te kijken, fluisterde Lucy zachtjes een spreuk en toverde een pompoen-hoed.
Ik heb dit onderweg naar jou gevonden. Het is misschien niet jouw hoed, maar ik denk dat hij bij je kostuum past!
Wow, bedankt! Het is nog cooler dan die van mij had - de jongen stopte met huilen, het was duidelijk dat hij niet meer bang was, - Wil je me naar huis brengen?
Dat kan niet, ik heb zaken, maar neem de lantaarn die ik noemde, en je vindt gemakkelijk zelf de weg naar huis.
Het heksje zou graag de kleine jongen hebben begeleid, maar zij kon ook niet dicht bij degenen komen die een magische pompoen in hun handen hadden. Over het feit dat zulke lantaarns magisch waren, wisten alleen degenen die hun aura konden zien. Gewone mensen besteedden geen aandacht aan deze pompoenlanterns. Lucy wist dat met zo'n lantaarn de jongen veilig thuis zou komen, en ook nog in een pompoen-kostuum! Daarom nam zij afscheid van hem en was al van plan om op haar bezem te springen en naar het dak terug te gaan toen zij een bekende stem hoorde.
Dat was heerlijk, - de zwarte kat verscheen uit het niets.
Vasily, je wilde me weer bang maken! Nu word ik boos en veranderen je in een kikker!
Ik stel voor een wandeling te maken, - spinde de kat.
Je weet dat ik deze grappen niet hou. Kijk, iemand van ons heeft die arme jongen al aan het huilen gemaakt. Is dat cool?
Ik weet wie het was, - zei de kat insinuerend.
Waarom heb je haar dan niet tegengehouden? Nee, ik zal je zeker in een kikker veranderen, je bent toch nutteloos! Je weet dat er een magisch verbod is op het bang maken van kinderen? Zelfs een gewone kietelende heks moet zich eraan houden. Of ben jij daar ook schuldig aan? - Lucy deed een paar stappen en greep Vasily.
Miauw! - zei hij langgerekt, - Ik ben niet schuldig, ik kon haar niet stoppen, laat me los. Miauw!
Oké, oké, wees niet boos. Maar weet je wat? Laten we die grappenmaker die graag kinderen bang maakt, zelf zoeken en bang maken?
Hoe? Lucy maakt voor het eerst in haar leven bang op Halloween? - grapte de kat, maar toen hij de boze blik van het heksje zag, deinsde hij terug.
Alles gebeurt voor het eerst, Vasily, - zei zij alleen, - Vertel me, wie en waar je die heks in het groene jurk hebt gezien.
Vasily vertelde Lucy in detail waar hij de heks in het groene jurk had gezien, en toen sprong hij op het schouder van het meisje en zij, op een bezem zittend, gingen op zoek. De kat was de stuurman en wees Lucy waar zij heen moest vliegen. Met zijn hulp vonden zij snel die plek. Maar niemand was te zien. Lucy verstopte zich achter een boom, verborg haar bezem en vroeg Vasily:
Wat doen we nu? Hoe vinden we deze kwaadaardige heks die kleine kinderen bang maakt?
Ik ga verkennen, - spinde de kat en begon meteen de boom op te klimmen.
Toen hij de top bereikte, keek hij goed. In de buurt zag Vasily een groep kinderen in kleurrijke kostumen, en het leek hem dat ergens in de buurt het groene jurk van de heks flitste.
Daar is zij! - spinde hij, nauwelijks van de boom afgedaald, - Zij gaat nog meer kinderen bang maken.
Hoe stoppen we haar? - maakte het heksje zich zorgen, - Denk na, Vasily, je bent een slimme kat!
Tovenaar een grote gloeiende pompoen! - stelde hij voor.
Maar hoe breng ik haar naar de kinderen? Ik kan er zelf niet dicht bij komen. En als er plotseling een pompoen voor hen verschijnt, zullen zij nog meer bang zijn.
Laat mij het doen, - stelde de kat voor, - iedereen houdt van katjes, en vooral kinderen, - snoof hij.
Hoe zul je het dragen?
Tovenaar een pompoen op wieltjes.
De heks begon alle spreuken die zij kende op te roepen. Zij kon gemakkelijk een gewone pompoen maken, want zij maakte die vaak, maar hoe maak je een magische lantaarn? En nog op wieltjes? Er was heel weinig tijd, de heks in het groene jurk stond op het punt de kinderen bang te maken, dus Lucy besloot het risico te nemen. Zij combineerde verschillende spreuken en sprak:
Pompoen pompoen kribili-bums
Pompoen pompoen verschilt.
Pompoen pompoen kribili-bums
Er zullen benen uit elkaar zijn.
Je legde de pompoen niet in de soep
Je legde de pompoen bems-bebems
Je zette het op wielen
Je legde de pompoen bems-bebems.
De spreuk werkte en voor de heks verscheen een gloeiende pompoen op wieltjes.
Duw het snel, Vasily, help de kinderen, en ik zal me bezighouden met de baldadige heks die de regels overtreedt.
Vasily begon de pompoen naar de kinderen te duwen, zodra zij de kat en de lantaarn zagen, begonnen zij naar hem te wijzen. "Miauw" - zei Vasily luid, de kinderen omringden hem en begonnen hem te aaien.
Lucy sloop dichter naar de heks, maar haastte zich niet om dicht bij haar te komen. Zij zag hoe de baldadige heks verdrietig werd dat haar plan mislukte, en dat zij niet kon begrijpen waar deze kat met de magische lantaarn vandaan kwam. De heks in het groene jurk was zo boos dat zij niet merkte hoe zij bij het draaien tegen een dun spinnenweb botste. Zij gilde luid en probeerde het snel van zich af te vegen. "Dus je bent bang voor spinnen. Grappig, nu zullen we je een lesje leren" - dacht Lucy en sprak een spreuk uit.
Acht verschrikkelijke enge poten
Pupi-pupi pums
Acht glazen dreigende ogen
Pupi-pupi pums.
En hij hoort geen tranen
Pupi-pupi pums
Hoewel hij huiselijk is
Pupi-pupi pums.
Op dat moment verscheen naast de tovenares in het groene jurk een enorme spin ter grootte van een grote hond. Hij had acht ronde glazen ogen en acht lange poten bedekt met haar. Hij glimlachte met al zijn ontelbare tanden. De heks gilde van angst:
Ai! Oei! Ga weg! - riep zij en liep achteruit.
Waarom maak je kleine kinderen bang? - vroeg de spin, terwijl hij bleef glimlachen.
Ik zal het niet meer doen, eerlijk gezegd, alleen niet eten.
Toen liep Lucy naar hen toe en aaide de spin tegen de haren in.
Frrr-frrr...
Ben je niet bang voor hem? - vroeg de heks aan Lucy.
Waarom zou ik bang zijn, hij is zo aardig. En erg goed. Hij zal degenen die de regels niet overtreden nooit aanraken, - zei het jonge heksje.
Dat is waar, - bevestigde de spin en knipperde met zijn ogen, - maar ik ruik dat iemand hier weerlozen bang maakt in de Halloweennacht? Dat is niet goed...
Inderdaad, je bent volwassen, en je besloot zoiets gemeens te doen, - steunde Lucy hem.
Het is zo dat ik zelf erg bang ben, - bekende de heks, - en het is beschamend om thuis te zitten, iedereen van ons verzamelt zich op deze dag.
Er is niets beschamends aan! Het is beschamend om mensen bang te maken.
Dat is waar... - schudde de spin zijn hoofd.
Kun je hem weghalen? Ik ben gewoon erg bang, - vroeg de heks.
Het jonge heksje sprak een ander, verkleiningend spreuk uit, en de spin werd ter grootte van een erwt. Zij zette hem op haar handpalm en zei zachtjes:
Niets aan de hand, mijn goeie, je bent helemaal niet eng, wees niet boos, ik zal je op het spinnenweb in mijn zolder plaatsen.
Miauw, hoe schattig, - hoorde je de stem van Vasily.
En jij bent hier? Heb je de kinderen zonder toezicht achtergelaten? - richtte Lucy zich tot de kat.
Ik zal hen niet meer bang maken. Mag ik met jullie meegaan, want ik ben echt erg bang, en ik wil niet naar het feest vliegen, daar zingen zij altijd zo luid en dansen zij zo wild dat ik nog een week moet uitslapen.
Natuurlijk, laten we naar ons dak gaan, thee drinken met appeltaart.
Miauw, - bevestigde de kat de uitnodiging, - wat is je naam?
Stella. Ik tovenaar al lang, maar ik ben niet echt bevriend met iemand.
Aangenaam kennis te maken, Stella, ik ben Lucy, en dit is mijn vriend kat Vasily. Laten we gaan, het wordt koud, en het is bijna bedtijd.
Die nacht zaten Lucy, Vasily en Stella op het dak van de zolder en vertelden elkaar griezelverhalen, terwijl zij hete thee dronken. Het griezeligste verhaal was van Vasily, hij vertelde hoe een kat in een kikker werd veranderd, en hij kon nooit meer in zijn vorige vorm terugkeren, hij woonde op een moeras en miauwd 's nachts. De heksjes lachten lang, en Lucy beloofde zo'n transformatiespreu te leren.
Deze Halloweennacht werd het begin van een lange en diepe vriendschapsgeschiedenis tussen twee heksen die niet echt van mensen bang maken hielden, maar dol waren op appeltaart en gloeiende pompoenen.