In een groot, dicht groen bos, waar allerlei verschillende bomen groeien, woonde een klein egeltje genaamd Fyrka. Hij kreeg deze naam omdat het kleine stekelige egeltje bang was voor alles, en van angst krulde hij zich altijd op tot een klein balletje en snoof heel hard.
Fyrka was erg aardig, zorgzaam en vrolijk. Hij hielp mama en papa altijd en overal, en zij zorgden voor hem en hielden heel veel van hem. Zijn ouders wandelden vaak door het bos op zoek naar paddenstoelen en bessen, en brachten ze mee naar huis. Mama en papa probeerden vaak het egeltje te helpen zijn angsten te overwinnen: mama las hem 's avonds sprookjes voor over dappere dieren die nergens bang voor waren, en papa nam de kleine mee op avondwandelingen en vertelde dat het bos niet zo eng is, zelfs niet als het begint donker te worden.
Maar alles leek vergeefs. Fyrka hield helemaal niet van avondwandelingen door het bos, want zijn grootste angst was angst voor het donker. En de sprookjes die mama hem voorlas hielpen helemaal niet, want het is één ding een onverschrokken beer uit een sprookje, en iets heel anders een klein weerloos egeltje.
Maar op een dag in de winter gingen Fyrka's mama en papa naar het naburige bos om lijsterbessen te plukken, want in het bos bij huis was helemaal geen voedsel meer over. En ze lieten Fyrka helemaal alleen thuis. Voordat ze weggingen, zei mama tegen het egeltje:
Nu is eindelijk de dag gekomen dat je alleen thuis moet blijven. Wees niet bang, papa en ik zullen proberen zo snel mogelijk terug te komen.
Mama, papa, alstublieft, kom terug voordat het donker wordt, — antwoordde Fyrka jammer tegen mama.
Zodra de ouders weg waren, kroop Fyrka in bed en kroop onder het dekbed, hij werd bang alleen thuis. Al snel werd het buiten donker en plotseling begon het te sneeuwen. De ouders kwamen maar niet terug. Fyrka begon zich zorgen te maken, hij wilde mama en papa zo graag zien. Door de sneeuwstorm was het in het huisje van de egels erg vochtig en koud. En de stralen van de ondergaande zon drongen bijna niet door het raam, al snel bevond Fyrka zich in bijna volledige duisternis.
Het egeltje werd erg bang, zijn verbeelding schilderde enge plaatjes, in het donker zag hij angstaanjagende beelden van onbekende dieren. Het egeltje herinnerde zich hoe hij lang geleden van zijn buurman, het egeltje Shisha, had gehoord dat er spoken en geesten bestaan die in het donker wonen. Fyrka werd nog banger, begon mama te roepen, maar ze kwam niet. Fyrka klom uit bed en verstopte zich in de verste hoek van de kamer, zit daar bang, zijn tanden klapperen, en in zijn hoofd draaien alle verschrikkelijke angsten rond.
Ondertussen zat in het naburige huisje datzelfde egeltje Shisha ook alleen thuis. Hij was helemaal niet bang, maar zat bij het raam en keek gefascineerd naar de vallende sneeuwvlokken. Hij hoorde hoe zijn kameraad Fyrka mama riep, en hoe zijn tanden luid klapperen en hij riep naar hem:
Hé, Fyrka, waarom beef je? Lafaard die je bent, waarom ben je zo bang?!
Makkelijk praten voor jou, Shisha, — je bent nooit ergens bang voor geweest, en ik ben het meest bang voor het donker. Je hebt me zelf verteld over griezelige spoken en enge nachtdieren. Help me dan, vertel me hoe je onverschrokken kunt zijn, ik weet helemaal niet hoe ik me moet gedragen als dappere sprookjeshelden!
Ach, jij! Domkop, waarom verstop je je in een hoek van angst en snuif je? — riep het egeltje Shisha. — Ik blijf vaak alleen thuis, mama en papa werken in het naburige bos, en jij gedraagt je gewoon als een kleintje, als een gewone huiler. Maar ik weet dat je eigenlijk niet zo bent, dus waarom huil je van het donker?
Het egeltje Fyrka voelde zich beledigd dat zijn kameraad Shisha hem een huiler noemde. Hij verzamelde de laatste restjes moed en zei:
Nee, ik ben geen lafaard en geen huiler! Ja, ik ben soms erg bang, maar dat is alleen omdat ik een rijke fantasie heb. En zodra ik in het donker ben, begin ik allerlei enge dingen te verzinnen.
Dat klopt, je hoeft niet bang te zijn voor gewoon donker. Vergeet me, ik heb je onwaarheid verteld over spoken, ik wilde je alleen maar plagen. Ze bestaan eigenlijk niet. Je moet bang zijn voor jagers of grote wilde dieren, niet voor verbeelde monsters, — verontschuldigde Shisha zich, toen hij besefte dat hij Fyrka bang had gemaakt. — Luister, kom gauw uit die hoek, en kijk uit het raam hoe mooi de sneeuw valt, en ik zal je vanuit mijn raam toezwaaien. En dan ben je helemaal niet alleen. Of ben je nog steeds bang, als een kleintje? Er is niets om bang voor te zijn, je bent al groot, mama en papa vertrouwen je om op het huis te passen als een volwassene.
Terwijl Shisha sprak, kreeg Fyrka steeds meer zelfvertrouwen. Hij realiseerde zich plotseling dat hij mama en papa niet kon teleurstellen en zich gewoon in een hoekje kon verstoppen. Want zij beschouwden hem oud genoeg om hem alleen in het hele huis achter te laten. Het egeltje schaamde zich dat hij gewoon bang was voor het donker, en Shisha zat ook alleen thuis en was niet bang, trilde niet.
Fyrka sloot zijn ogen en stelde zich voor dat de kamer niet donker maar licht was. Hij herinnerde zich het hele huis in de kleinste details. En plotseling voelde hij zich veel beter, zijn angst liet los. Het egeltje was blij en begon door de kamer te rennen, keek in de donkerste hoekjes en riep: "Hoera, ik ben niet bang! Ga weg, enge dingen, ik ben nu volwassen en ik geloof niet in jullie!".
Toen Fyrka eindelijk naar het raam liep, wist hij zeker dat er geen spoken in huis waren. Hij lachte en keek uit het raam.
Daar zag hij Shisha, die hem blij toezwaaide.
Als door magie stopte de sneeuwstorm plotseling. En aan de hemel schitterden de sterren helder. Fyrka zag in het raam hoe mama en papa van ver naar het huis toe liepen.
Hallo Fyrka, het spijt me dat we niet voor het donker konden komen, — zei mama tegen hem zodra ze het huis binnenkwam. — We waren net klaar om naar huis te gaan toen de sneeuwstorm begon, en die heeft ons opgehouden.
Hoe gaat het met je, zoon, ben je erg bang voor het donker geweest? – vroeg papa aan Fyrka. — We haastten ons naar huis.
Mama, papa, je zult het niet geloven, maar nu ben ik nergens ter wereld bang voor!
Wat ben je toch een held, — omhelsden zijn ouders hem, — dit betekent dat je echt volwassen bent geworden.
Er is veel tijd verstreken sinds Fyrka zijn angsten overwon, en hij herinnert zich nog steeds die dag toen hij alleen in de sneeuwstorm bleef en volwassen kon worden. Nu helpt Fyrka steeds vaker zijn ouders het huis in de gaten te houden en blijft hij alleen. En zijn favoriete bezigheid is geworden om met papa 's avonds door het bos te wandelen.