Hoofdstuk tien. Hoe Ezel dol werd op baden
Ezel houdt niet van water, anders dan Pipito. Drinken gaat nog wel, natuurlijk niet echt, maar op zijn speelgoedmanier. Je neus erin steken is altijd leuk, maar baden... Nee, nee, bedankt. Ezel houdt niet van baden.
Lange tijd ging hij helemaal niet in bad, maar de tijd verstreek, en zijn ooit zo witte pluche vacht werd plat en kreeg een grijzige tint. Bij het zien van Ezel zei het baasje al meerdere keren: «Tja, tja, je moet eens gewassen worden.»
En wat hebben mensen toch met altijd iets wassen? Ezel zag dat het baasje en de meneer zichzelf elke dag wassen, eindeloos dingen wassen: het sprei van het bed, en zelfs de zittingen van de stoelen, en het tafelkleed al helemaal.
«Misschien hebben zij dat allemaal nodig, maar mij krijg je met geen goud in de wasmachine», dacht Ezel, en elke keer als het baasje over zijn bad begon, deed hij iets geks.
Hij sprong uit haar handen of stond ineens op zijn kop. De aandacht van het baasje verschoof, ze lachte en stelde het bad uit tot een andere keer. Maar hoe vaak je ook iets belangrijks uitstelt, vroeg of laat komt het moment dat het toch moet gebeuren.
Op een zaterdag pakte het baasje een klein plastic teiltje, vulde het met warm water, deed er geurige shampoo bij en klopte een pluizig schuim op. Ezel probeerde uit haar handen te glippen toen ze hem naar de badkamer droeg, maar dit keer lukte het niet. Plop, en hij zat tot zijn ogen in het schuim.
«Hatsjoe!», niesde Ezel luid.
«Gezondheid!», riep het baasje naar de keuken, in de veronderstelling dat haar man had geniesd.
Ze schrobde Ezels oren, zijn zachte buikje en elk pootje in, en spoelde voorzichtig zijn ogen met schoon water, zodat het niet zou prikken.
De schuimbelletjes sprongen met een heel prettig geluid uiteen, en Ezel vond dat baden misschien toch niet zo slecht was. Hij dreef op zijn rug met zijn neus omhoog en voer nu eens een wolk schuim in, dan weer uit, als een enorm schip, en hij zag zichzelf minstens als kapitein. Toen het baasje zei dat het tijd was om eruit te komen, protesteerde Ezel.
«Eruit? Waarom eruit? Nu al eruit? Maar ik wil hier tot de ochtend blijven drijven!», wilde Ezel roepen, maar hij was te laat. Het baasje tilde hem aan zijn oren omhoog, en niet al te zachtzinnig droogde ze hem af, zodat het water in straaltjes van hem af liep, en wikkelde hem meteen in een grote badhanddoek.
Ezel zat op het bed, helemaal ingepakt van kop tot poot, en voelde hoe de handdoek snel nat werd en het water opzoog. Hij werd een beetje verdrietig.
«Blijkbaar is baden toch niet zo slecht, dacht Ezel. Misschien vinden mensen het echt leuk om zichzelf elke dag te wassen. Ze hebben tenslotte geen zo dikke vacht die eeuwen nodig heeft om te drogen. Maar ik vond het ook fijn in bad. Warm en gezellig. Dat kan ik later nog een keer doen. Ik had het toch eens moeten proberen».
Zo werd Ezel dol op baden.
Hoofdstuk elf. Hoe Beertje in het huis kwam
Niemand weet precies meer hoe Beertje in het huis kwam. Volgens een van de verhalen bracht de meneer hem in een kartonnen doos mee.
«Een pakketje van mama», legde hij zijn vrouw uit, en Ezel en Vosje hadden het natuurlijk gehoord en werden blij. Een pakketje is altijd iets goeds.
Volgens een andere versie kroop Beertje uit de mouw van een vergeten leren jas van de meneer. Maar een feit blijft een feit: op een mooie dag (al was het misschien een mooie regendag) verscheen Beertje in het flatgebouw aan de Schoolstraat.
Ook is het moeilijk te zeggen hoe Ezel en Vosje hem precies hebben leren kennen. Dat zouden ze wel onthouden als ze hun poot hadden moeten uitsteken om te zwaaien, te vertellen hoe ze hier leven, waarmee ze graag spelen en wat hun gewoonten zijn. Maar nee, niemand kan zich zoiets herinneren.
Beertje was er gewoon ineens. Klein, past zo in je hand, en helemaal niet als Ezel of Vosje.
Beertje was van bruine wol gemaakt, met een lieve zachte neus, net als hijzelf, en zwarte knopogen die iedereen schuin onder de wenkbrauwen aankeken.
Hij zweeg vaak, kon niet zo snel praten als Ezel, en niet zo zeker als Vosje. Een tijdje bleef hij gewoon op de stoel slapen (terwijl Vosje en Ezel altijd in bed bij het baasje en de meneer kropen, lang kletsten voor het slapengaan over de dag, en pas daarna in slaap vielen). Beertje mocht van het baasje op de stoel slapen, want zij maakte zich zorgen dat hij zijn vacht zou verpesten als hij met hen in bed lag.
Maar geleidelijk (en weer kan niemand zeggen wanneer precies) verhuisde Beertje ook naar bed en nam hij met zijn stilzwijgen actief deel aan de gesprekken voor het slapengaan. Het gebeurde, geloof ik, nadat Vosje een paar keer ruzie had gemaakt en eiste dat hij ook op de stoel mocht slapen, zodat Beertje niet alleen bang hoefde te zijn. Waar Vosje gaat, gaat Ezel, en zonder Ezel wilde het baasje zelf ook niet slapen. Kortom, er zat niets anders op dan toegeven.
En ondanks duizenden onnauwkeurigheden en gaten in de herinneringen, werd Beertje een deel van het gezin en had hij er een vaste plek.
Soms gebeuren er in ons leven dingen die op het eerste gezicht niets betekenen, en daarom kunnen we ons die later niet in detail herinneren en zuchten we: waarom snapten we niet meteen dat dit een belangrijk moment was? Zo ging het ook met Beertje.
Hij werd onmisbaar, puur door zijn aanwezigheid, al deed hij er niets voor. En Ezel en Vosje hielden van hem, en zo werd het drietal van onafscheidelijke vrienden definitief compleet.
Hoofdstuk twaalf. Hoe Ezel en Vosje hun meningsverschillen oplosten
Ezel en Vosje zijn onafscheidelijke vrienden. Behalve een paar weken per jaar, wanneer Vosje op bezoek gaat bij de ouders van de meneer, bij zijn even roodharige gebreide vriend Vos. Ezel blijft dan altijd bij het baasje. Waar zij heengaat, gaat hij ook. De rest van de tijd zijn Ezel en Vosje altijd samen.
En wat voor kattenkwaad ze bedenken als het baasje en de meneer op het werk zijn! De keuken insluipen en aan de chocolade in de koelkast knabbelen: geregeld. Met hun poten over de piano in de hoek rennen, zodat er geen melodie maar kakofonie uitkomt: geregeld. Verstoppertje spelen over het hele bed: geregeld. En natuurlijk het favoriete spelletje: op het moment dat de sleutel in het slot draait, in de meest natuurlijke houding verstijven. Bij dit spel verliest Ezel bijna altijd van Vosje: want wie is er beter in verstijven dan Vosje?
Ezel en Vosje hadden nooit ruzie over iets. Ze waren altijd eensgezind, maar toen kwam het onheil uit een onverwachte hoek.
Op een dag kocht de meneer lekker vlees voor het avondeten, en het baasje bakte het in de oven met een takje rozemarijn. Meteen verspreidde zich een heerlijke geur door het huis. Ezel snoof wantrouwig, terwijl Vosje juist blij met zijn neus trilde. Hij zwaaide zelfs met zijn staart van plezier, als een bezem. Ezel fronste en probeerde Vosje uit te leggen:
Vlees is slecht, daardoor is een dier gestorven, mompelde hij.
Vlees is heerlijk! Dan kun je erop kauwen als kauwgom. En het is zo zout, zo aromatisch, zo... — Vosje sloot van pure zaligheid zijn ogen, terwijl hij zich voorstelde wat voor avondeten er op komst was.
Ezel ging niet mee eten, hij ging naar de vensterbank bij Pipito en keek scheef toe hoe de meneer en het baasje met hun bestek tikten, met hun glazen «djing» tegen elkaar aan stieten en het nieuws van de week uitwisselden.
Een idylle, en naast het bord van de meneer zat Vosje, die van tijd tot tijd stukjes vlees in zijn mond stopte. En hij zwaaide zo wild met zijn staart dat Ezel zich zorgen begon te maken dat hij hem aan de kaars op tafel zou verbranden.
Ezel voelde zich heel eenzaam. Hij vroeg Pipito zwijgend: «Wat moet ik nu doen?» Pipito antwoordde zwijgend: «Iedereen mag zijn eigen smaak en voorkeuren hebben. Dat maakt anderen niet slecht of goed. We moeten tolerant zijn voor elkaars zwakheden. Vosje houdt van vlees, jij houdt van perziktaart, en ik van water... Maar we blijven toch de beste vrienden.»
Ezel vond dat dit een wijze gedachte was en besloot er goed over na te denken. Misschien was het ook niet Pipito die Ezel antwoordde. Misschien kwam Ezel zelf op deze gedachte. Want Pipito zwijgt altijd. We zullen het nooit weten. Maar het belangrijkste is dat het meningsverschil tussen Ezel en Vosje die avond voorgoed was opgelost.
Ezel werd rustig, want hij begreep dat hij bevriend bleef met Vosje, ongeacht of die vlees at of niet. Hoewel het natuurlijk beter zou zijn als hij het niet at. Maar wat kun je eraan doen.
Hoofdstuk dertien. Hoe Ezel ontdekte dat hij een naam had
Ezel woont al lange tijd bij het baasje en de meneer. En hij heeft vrienden, Vosje en Beertje. In de tijd die overblijft na zijn kattenkwaad zit Ezel graag bij het baasje en luistert naar haar voorlezen. Meestal leest ze stil, voor zichzelf, en alleen haar amandelvormige ogen glijden over de bladzijden.
Maar Ezel lijkt gedachten te kunnen lezen. Hij kijkt naar de uitdrukking op haar gezicht en begrijpt waar het boek over gaat.
Ezel klimt ook graag op het deksel van de piano en luistert hoe de meneer melodieën uit dat grote instrument tovert, dat op een witte kist lijkt.
Je zou denken dat Ezel het gelukkigste en meest regelmatige leven van alle mogelijke levens leidt. Maar op een dag (zoals altijd, als je in boeken het woord «op een dag» ziet, gebeurt er iets onverwachts) keek het baasje op van haar boek, hield de melodie die haar man aan het oefenen was even tegen en zei peinzend:
Dat is niet goed. Ieder van ons heeft een naam, maar Ezel niet.
Ezel schrok op van verbazing. Hij had gedacht dat Ezel zijn naam was.
We moeten hem een naam geven, zei het baasje, terwijl ze naar haar man keek.
Die fronste ook zijn wenkbrauwen. Een paar seconden werd het doodstil in de kamer. Iedereen dacht na, en Ezel dacht ook mee. Niet over een naam, maar zomaar, om gezelschap.
Ik weet het! riep het baasje eindelijk. We noemen hem Danki. Dat is aan de ene kant het Duitse woord voor «dank je», en wat past beter bij onze zeer beschaafde ezel, die uit Duitsland bij ons is gekomen? En aan de andere kant lijkt het op het Engelse woord «donkey», wat «ezel» betekent. Dat klinkt heel mooi bij elkaar.
Ik vind het prima passen, keurde de meneer goed, en hij boog zich weer over zijn bladmuziek.
En ook Ezel vond zijn nieuwe naam leuk... al was het wel even wennen dat hij zo ging heten. Ezel maakte zich voor niets zorgen. Zijn nieuwe naam bleef niet hangen in het huis, al kwam het baasje er soms nog op terug. Maar meestal gebeurde dat wanneer er gasten kwamen en vroegen: «Hoe heet dit mooie speelgoedbeest?»
Ezel werd altijd zo kwaad dat hij speelgoed werd genoemd, dat hij de verwarde uitleg van het baasje en de voorstelling van zijn officiële naam bijna niet hoorde.
In het gezin bleef Ezel gewoon Ezel. En dat was hij helemaal tevreden mee.
Hoofdstuk veertien. Hoe er een nieuw mens in het huis kwam (laatste hoofdstuk, het langste)
Ezel, Vosje en Beertje zijn de belangrijkste mensen in het gezin. Dat weten ze zeker. Ze worden meegenomen op reis, naar het park, en naar het bos voor een picknick. Zonder hen wordt er geen enkele belangrijke gebeurtenis gevierd, of het nu de verjaardag van het baasje of van de meneer is, of Oudejaarsavond. Van het werk worden er lekkernijen voor hen meegebracht. En iedereen houdt even veel van hen, of het nu de meneer is of het baasje.
Als de meneer naar zijn familie gaat, mag hij Vosje of Beertje meenemen, omdat zij in die verre steden vrienden hebben. Maar Ezel blijft altijd bij het baasje.
Maar op een dag gebeurde er iets vreemds. En de voortekenen daarvoor stroomden al een halfjaar lang rivieren.
Eerst kwam er een nieuwe naam in het huis. «Emily, Emily, Emily» klonk het van alle kanten. Nu eens van de meneer, dan weer van het baasje. De naam werd door de telefoon gezegd en tegen elkaar uitgesproken.
De vrienden wachtten op de geheimzinnige gast die Emily heette, maar de gast kwam niet. Het was vreemd en onbegrijpelijk.
Toen werd het baasje wat dikker. Zo zei Ezel, die haar probeerde te verdedigen, en Vosje hield vol dat het kwam door het snoepen van chocola 's avonds. Beertje zei niets, zoals altijd. Hij begreep er ook weinig van.
Daarna veranderde er van alles in het appartement. Eerst kwam er een nieuwe witte commode, en toen om een of andere reden nog een bed, maar veel kleiner dan dat van Ezel, Vosje, Beertje en het baasje met de meneer. En tot slot verscheen er in de gang een vreemd ding met wieltjes.
«Zou het niet leuk zijn om daarop te rijden», klaagde Vosje, want zij mochten zoiets om de een of andere reden nooit.
Op een dag werd het baasje ineens weggebracht. Ze was al een paar dagen niet thuis, en zelfs Ezel nam de meneer niet mee toen hij haastig vertrok.
De vrienden zaten thuis en maakten zich zorgen. Wat gebeurde er toch? Waarschijnlijk was het baasje heel erg ziek. En hoe konden ze haar helpen?
Ook de meneer zag er die dagen niet best uit. Met kringen onder zijn ogen, boos kijkend, vloog hij het huis binnen, pakte spullen in een tas en vertrok weer met het meest bezorgde gezicht ter wereld.
Maar slechte tijden hebben de eigenschap om voorbij te gaan. Op een dag stond de meneer met een blije glimlach op zijn ongeschoren gezicht voor de deur. Hij droeg een wijd kledingstuk in melkwit, en achter hem kwam het baasje binnen. Ook zij was uitgeput, maar met stralende ogen.
Ze prutsten lang bij het kleine bed en riepen toen Ezel, Vosje en Beertje erbij. Op het matras lag een klein mens, en hij ademde zachtjes met zijn neusje. Hij sliep.

Even kneep er iets in Ezels pluche hart.
«Nou, nu zullen ze mij niet meer zo veel liefhebben», dacht hij.
Maar op dat moment werd het kleine mens wakker en opende zijn heel blauwe ogen, blauw als de diepte van de oceaan. Ezel hield zijn adem in, en hij had kunnen zweren dat hij een even diepe zucht hoorde van Vosje en Beertje naast hem.
«Wat is hij toch lief, dit mensje».
En het baasje drukte Ezel uit gewoonte tegen haar borst. Ezel kon horen hoe haar hart snel en blij klopte. En hij begreep dat hij dit nieuwe mens niet meer kon niet liefhebben, en hij had het gevoel dat hij hem nu al met zijn hele hart liefhad.
Het gezin stond boven het bedje en keek naar de baby. En die rimpelde zijn neus door de onbekende geuren, niesde en sloot zijn ogen weer.
Zo kwam er een nieuw mens in het huis, en de avonturen van Ezel, Vosje en Beertje bleken pas net te beginnen...
